Αξίζει να πονάς...

Έχεις περάσει πολλά, το ξέρεις. Καταστάσεις που θα ήθελες να έχεις αποφύγει. Νύχτες που θα ήθελες απλά να έχεις κοιμηθεί. Ώρες που θα ήθελες όμορφα να γελάς. Στιγμές που θα τις θυμάσαι με χαμόγελο, επειδή τώρα πέρασαν... Είναι πολλά... Όλα αυτά...

Πολλά για σένα και τη καρδιά σου... Με αποτέλεσμα να κλείνεσαι... Η ζεστή καρδιά σου σβήνει στα παγερά κάγκελα της φυλακής σου. Κλείνεσαι... Καθένας το ίδιο θα έκανε... Δε σε κατηγορώ. Πόσα να αντέξεις πριν το "φτάνει"; Μόνο που πέφτεις και συ στη παγίδα... Αλλάζεις...

Ξεκινάς κρύβοντας το χαμόγελο. Κρίμα κι άδικο, για όλους. Δε το καταλαβαίνεις... Παραχωρείς χώρο στη μιζέρια και βγάζεις την ευτυχία στο μπαλκόνι να κρυώνει. Γιατί μόνο πόνος χωράει πλέον στο σπιτικό σου... Και ο χώρος για τον πόνο απλά συνεχίζει να αυξάνει... Μην έχοντας όρια... Αισθάνεσαι τη δυστυχία... Μέσα σου...

Όλα αυτά πριν τα συνειδητοποιήσεις. Πριν καταλάβεις τι περνάς. Πριν δεις το κενό που υπάρχει μεταξύ θέλω και μπορώ. Τότε παίρνεις τη δύναμη. Όταν είσαι στον πάτο ο μόνος δρόμος που μπορείς να ακολουθήσεις είναι προς τα πάνω. Όταν ξέρεις τι συμβαίνει μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Μπορείς να παίρνεις τη μοίρα στα χέρια σου. Ανοίγεσαι, ζεις, υπάρχεις... Με ότι κουβαλάει αυτό μαζί του... Γνωρίζεις κόσμο. Καινούργια άτομα. Μπαίνουν στη ζωή σου άλλα πρόσωπα. Χαμογελάς και πάλι! Επειδή ζεις...!

Η προσγείωση είναι πάλι απότομη. Επειδή άλλαξε η σκέψη σου δε σημαίνει ότι άλλαξε και η τύχη σου. Πληγώνεσαι και πάλι. Ο πόνος πάλι σου κρατάει τη θέση ζεστή στην αγαπημένη σου πολυθρόνα. Τον βλέπεις. Τον αναγνωρίζεις. Τον ξέρεις. Μα τώρα τούτος παραξενεύεται και συ όχι. Κοιτάει σαστισμένος γιατί χαμογελάς ακόμη. Δε καταλαβαίνει ότι αυτή τη φορά έχασε. Μπορεί στο τέλος να πληγώθηκες πάλι, αλλά κατα τη διάρκεια το απόλαυσες. Έζησες τις στιγμές σου. Δέθηκες με άλλο άτομο. Μοιράστηκες αισθήματα, καταστάσεις, αγωνίες, χαρές και λύπες. Τί και αν κατέλληξε στον πόνο; Το ταξίδι ήταν και θα είναι πάντα εκεί να το θυμάσαι και να χαμογελάς.

Αν λοιπόν το τέλος είναι ο πόνος, μη στέκεσαι εκεί. Στάσου στις στιγμές σου...

Τελικά είναι ωραίο να πονάς...
Σημαίνει πολλά...

Το ένα χωρίς το άλλο...

Σε ένα μπαράζ συναισθημάτων νομίζεις ότι η ευτυχία σου είναι αυτό που ζεις... Πόσα να υπολογίσεις όμως στη ζωή...; Πιστεύεις ότι είσαι σε θέση, όταν ζεις μέσα στο χαμόγελο; Έλα όμως που για όλα υπάρχει το αύριο...

Πονάς. Το ξέρεις... Θα πονάς... Το ξέρεις... Θα συνεχίσεις να αγαπάς όμως αυτό το άτομο... Και αυτό το ξέρεις καλύτερα... Όσο κι αν πονάει... απο το χέρι σου δεν περνάει... Και σε μίσος να το μετατρέψεις δε κερδίζεις τίποτα... Σα να καις το ίδιο σπίρτο απο την αντίθετη μεριά... Πάλι θα καείς... Το χειρότερο μέρος είναι πως σ' αρέσει αυτό που περνάς... Σου είχε λείψει... Σου λείπει ακόμα... Δεν έχει λογική να το θες ακόμα... Αλλά απο την άλλη... η λογική δεν είναι κοινή...

Μεταξύ πόνου και αγάπης ποιά είναι η διαφορά; Πόσο ιδανικό φαντάζει το ένα χωρίς το άλλο; Πώς όμως θα ήξερες, πώς θα μάθαινες την όμορφη αγάπη αν δε βίωνες και τον πόνο...; Θα ήταν σίγουρα τα συμπεράσματα;

Εγώ πάλι, θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχουν και τα δύο με το έτερον ήμισι. Καλό να αγαπάς, μα πως να δεθείς όταν δε πονάς για τον άλλον; Και μένα μου έλειψε ο πόνος... Όσο κι αν με πονάει που το λέω...

Αναρωτιέμαι...

Ένα βράδυ με φίλους, παλιούς και νέους. Εμπειρίες καινούργιες σε μια ταβέρνα και ένα μπαρ. Ζωής καταστάσεις που θα μνημονεύεις απο 'δω και πέρα...

Το γέλιο προκαλεί διασκέδαση. Η διασκέδαση κάνει την εμπειρία όμορφη. Η ομορφιά είναι πάντα καλοδεχούμενη... Αρκετές φορές τη μέρα αναρωτιέσαι αν μπορείς να ανταπεξέλθεις... Αν μπορείς να ζήσεις ανάμεσα σε καινούργιους ανθρώπους. Συναντάς δυσκολίες, χάνεσαι στη μετάφραση. Δε ξέρεις πόσο και αν αξίζεις κάτι για τους νέους ανθρώπους. Αν μπορούν να σε δεχτούν... Μα εκεί έρχονται οι παλιοί γνώριμοι για να σου δώσουν την αξία που σου λείπει... Σκέφτεσαι ότι αφού αυτοί είναι κοντά σου κάτι καλό θα πρέπει να είδαν, κάτι θα ένιωσαν... Μήπως αυτό όμως χάθηκε...;

Η φίλη μου με ρωτάει αν είμαι όμορφα, καλά... Αν είμαι ευτυχισμένος... Δεν τη περίμενα την ερώτηση. Μου άρεσε όμως. Μου ακούστηκε γεμάτη συναισθήματα. Κάτι που είχα ανάγκη να πάρω. Και αν σκεφτείς ότι αυτό το πρόσωπο το βρήκα τυχαία, τότε το μυαλό σου πάει σε κάτι ανώτερο, μια άλλη δύναμη...

Σε ένα άλλο σταντ μια κοπέλα δακρύζει τραγουδώντας ένα τραγούδι που οι γύρω φίλοι της χόρευαν... Άραγε πως έφτασε ως εδώ; Αξίζει να χαλιέται; Οι φίλοι της προσπαθούν, αλλά εκείνη δεν μπορεί να σταματήσει. Κρίμα δεν είναι να πονάς στην αφάνεια; Πληγωμένος/η και μόνος/η; Αξίζει...;

Γλυκό ταξίδι... Καλή αρχή...

Ξεκινάς με όλη τη καλή διάθεση. Το χαμόγελο δε γλιστράει απο το πρόσωπό σου. Μοιάζεις τόσο ερωτευμένος με τη ζωή. Ανακαλύπτεις τη λέξη ελπίδα μέσα απο τις πράξεις και όχι απο τα λόγια...

Συνεχίζεις κάνοντας ταξίδια. Μετακινείσαι συνεχώς σε πρόσωπα, μάτια, καρδιές, μυαλά... ακόμα και σε ψυχές... Πόσο γεμάτα νιώθεις. Πόσο ζωντανά αισθάνεσαι... Κάτι όμως έχει στραβώσει τις ράγες... Αρχίζεις πια και το βιώνεις. Τα πράγματα δεν είναι όπως πριν, όχι στο βαθμό που ήταν... Τα χαμόγελα δεν είναι συνεχή, οι ψυχές δεν είναι τόσο καλές, οι καρδιές δεν είναι πια τόσο κόκκινες... Ο ίδιος γρίφος ταξιδεύει στο μυαλό σου... Πως θα βγω απο 'δω...;

Οι τέσσερις τοίχοι αρχίζουν να γίνονται προέκταση του εαυτού σου. Νιώθεις ένα με το άψυχο... Απορείς πως άλλαξαν έτσι οι καταστάσεις. Γεμίζεις με το κενό και το άδειο φαντάζει γεμάτο... Αλήθεια, δε το καταλαβαίνεις...;

Παίρνεις την απόφαση να ζωγραφίσεις. Βουτάς το χέρι σου στη μπογιά της καρδιάς σου και φτιάχνεις ομοιόματα δικά σου για να καλύψεις το τοπίο της μοναξιάς. Το πετυχαίνεις. Ναι, είσαι πραγματικά ανάμεσα σε άτομα που αγαπάς. Άτομα που είναι τόσο κοντά σου που νιώθετε ένα.

Ο καθρέπτης σου ρουφιανεύει
ότι το χαμόγελο υπάρχει σε μέρος πλέον φανερό!

Ζεις κάτι μαγικό!

Ο τελευταίος καλεσμένος όμως δεν ήρθε για να φέρει. Ήρθε για να πάρει. Η ζωή μπορεί να σου στερήσει όλα όσα σου χάρισε, απλά επειδή μπορεί. Έτσι γεννήθηκαν οι στιγμές! Για να έχουν αξία μετά και να τις αναπαράγεις στο μυαλό σου αργότερα...

Εσύ όμως

κέρδισες τη ζωή

στη τελευταία στροφή.

Το χαμόγελο το αναπλάθεις
κάθε που αναπολείς...

Αλήθεια... Τί...;

Στο τέλος μένει η αλήθεια...

Ότι ελπίδες, ότι όνειρα, ότι σκέψεις...

Όσα αγαλίασες νηφάλιος και λογάριασες πιωμένος, τώρα τα βλέπεις πίσω σου. Αν θα το μετανοιώσεις δεν είναι επιλογή. Δεν είσαι έτσι, ή μήπως είσαι...;

Δεν παίζει και μεγάλο ρόλο. Θα συνεχίσεις τις στιγμές σου.

Μα η αλήθεια πικρή και οι αξίες μεγάλες όσο μικρές και αν φαντάζουν στο θυμωμένο μυαλό σου.

Δεν καταλαβαίνεις τώρα, είσαι γεμάτος αδρεναλίνη. Η ωριμότητα όμως θα έρθει μετά... Όταν σταματήσεις να αισθάνεσαι και ζυγίσεις την καρδιά σου...

Θυμάσαι; Αυτήν άκουσες τελευταία φορά. Βέβαια σου έκρυψε την αλήθεια με ωραίες κουρτίνες που είχαν πάνω τους ζωγραφισμένα όμορφα συναισθήματα, αλλά δεν είπες όχι. Τα χρώματα ήταν τόσο ζωντανά που ένιωθες να ζεις τη πραγματικότητα...

Δε κρατάς κακία της καρδιά σου, με το ίδιο σκεπτικό ξεκινήσατε να ζείτε τον έρωτα. Απλά αυτήν είναι λίγο πιο ρομαντική απ' το φτωχό σου το μυαλό...

Όπως είπα και πριν,
η αλήθεια μένει.
Εσύ απλά,
πρέπει να πορευτείς μαζί της...

Σε μια ψυχή αφιερωμένο...

Μπήκες στη ζωή μου σαν μια γνωριμία. Μπήκες στη καρδιά μου σαν μια προσωπικότητα. Μπήκες στη ψυχή μου σαν το πιο ωραίο πλάσμα...





Ο τρόπος που καταλλήξαμε μαζί μόνο τυχαίος μπορεί να χαρακτηριστεί.
Κανείς δε περίμενε τέτοιες συγκυρίες...

Σίγουρα είναι αξέχαστο...

Σίγουρα είναι μοναδικό...

Σ' άγαπώ !

Έκανες τα πάντα για μας. Ποτέ δε σταμάτησες να πολεμάς... Που να 'ξερα; Η ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα σου ήταν ότι πιο όμορφο και γλυκό είχα γνωρίσει. Πέρα απο τα συνηθισμένα, πέρα απο το δικό μου χαρακτήρα. Κάτι πολύ πιο ωραίο απο 'μένα σε όλους τους βαθμούς. Μια ψυχή τόσο καλή... Ακόμα δε μπορώ να το συλλάβω στη καρδιά μου...

Ξέρεις δεν ήμουν ποτέ τόσο ώριμος ώστε να καταλάβω τί είσαι... Ποτέ δεν ήμουν τόσο έξυπνος... Και ξέρεις τί πονάει, κάθε φορα...; Ο τρόπος που σε θυμάμαι... Μην ακούς τι έλεγα... Πάντα όμορφα σε θυμάμαι... Απλά είμαι πολύ εγωιστής για να στο αφιερώσω... Πώς θα μπορούσα άλλωστε να στο πω...;

Δε σου άξιζα ποτέ. Και εύχομαι να μη σε είχα γνωρίσει τότε. Να σε γνώριζα σήμερα... Τώρα που η ζωή έχει φύλλα γραμμένα για πάρτη μου... Τώρα που μπορώ να σταθώ δίπλα σου... Μακάρι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Να απέφευγα να μπω στη ζωή σου και να σε άφηνα να υπάρξεις με τη καλοσύνη της καρδιάς σου... Γιατί η κακία της δικής μου ήταν ανώτερη... Ναι, το γνωρίζω. Είμαι σκάρτος κι ας μη θέλεις να μου το αναγνωρίσεις... Το ξέρω ότι δε θα πείραζες τη ψυχή κανενός. Ότι βλέπεις καλό σε κάθε άνθρωπο...

Με αυτό το χαμόγελο...!
Αυτή τη ματιά σου...!

Ξέρεις, δε θυμάμαι αν σου το είπα ποτέ αλλά είσαι το μόνο άτομο που βρίσκει τόσα καλά πάνω μου... Πώς μπορείς...;

Τα δάκρυά μου, την ώρα που γράφω αυτά για σένα, είναι λύπης και χαράς...

Χαίρομαι που δεν είσαι μαζί μου, γιατί έτσι έχεις την ευκαιρία να είσαι με κάτι όμορφο, ωραίο που θα σε κάνει να γελάς.

Η λύπη είναι όλη δική μου... και τη χαίρομαι...

Ίσως ήρθε η ώρα να λυπηθώ που σε έβγαλα τόσο άσχημα απο τη ζωή μου. Μα, πριν με κρεμάσετε όλοι που σκότωσα έναν άγγελο, θέλω να σας πω, να σας ζητήσω, να με αφήσετε να υποφέρω πρώτα... Έχετε δίκιο, δε θα φύγω ατιμώρητος. Εδώ είμαι και πονάω. Κάλιο αργά παρά ποτέ...

"Μάχαιρα έδωσες,
μάχαιρα θα λάβεις..."

Καιρός ήταν. Τώρα που εκείνη πέταξε το μαχαίρι, εγώ το σηκώνω. Και πονάει... Και επιτέλους νιώθω πόνο...

Δε ξέρεις πόσες φορές ευχήθηκα να πεθάνω, μα ξέρω ότι άλλες τόσες φορές θα με σταματούσες...

Και 'γω... Αυτόν τον άνθρωπο τον πλήγωσα...

Γιατί μόνο αυτό ξέρω να κάνω...

Σκάρτος απ' την αρχή...

Θέλω να είσαι ευτυχισμένη μακρυά μου! Να 'χεις χαρές που θα σε κάνουν να κλαις! Και για κάθε δάκρυ χαράς που θα χύνεις, να ρίχνω δυο δάκρυα πόνου...

"Θα σ' αγαπώ για πάντα..."

Υ.Γ. Βάζω τους στίχους αυτού του τραγουδιού στο στόμα σου και το αφιερώνω σε μένα. Αν το είχες ακούσει θα είχες γλιτώσει εσένα...

Οι τρεις μας...

Περασμένες μία... Ανοίγω το πατζούρι, σα σχισμή στο σπίτι μου. Το πιο ωραίο στοιχείο της φύσης με αγκαλιάζει σα να μου λέει ότι του 'λειψα... Με κρυώνει όσο χρειάζομαι για να κλείσω τα μάτια μου και να νιώσω ότι πετάω μαζί του... Τα ανοίγω και βλέπω την ίδια εικόνα όπως τόσα χρόνια... Το ρολόι...

Το τραγούδι παίζει επανειλημμένα τη τελευταία ώρα... Η φίλη μου μου έκανε ζημιά με δαύτο... Το ρολόι κάπου μακρυά να μετράει χωρίς τελειωμό και 'γω με το μυαλό μου να γυρνάω πίσω τους δείκτες... Άλλη μία στιγμή μου... Οι τρεις μας... Εγώ, ο άνεμος και το ρολόι...

Νιώθω τόσο ξέγνοιαστος και χαλαρός. Γαληνεύω. Σε θυμάμαι. Θυμάμαι τις φορές που δε μπορούσα να σε δω και κοιτούσα προς το ρολόι. Έτσι έκανα κάθε βράδυ, είτε σε έβλεπα και δε σε χόρταινα, είτε δε σε έβλεπα καθόλου. Θυμάμαι πόσο όμορφα ένιωθα. Πως γίνεται αυτό κάθε φορά που είμαστε οι τρεις μας; Κυριαρχούν μόνο όμορφες, ρομαντικές αναμνήσεις. Ερωτικά συναισθήματα γνώριμα και αγαπητά... Λίγα είναι τα πράγματα που έχουν τόσο μεγάλη αξία κάθε φορά που τα ζεις...

Δε μπορώ να τηλεφωνήσω, όπως λέει το τραγούδι, δε θέλω να τηλεφωνήσω. Μου αρέσει που είμαστε απλά οι τρεις μας και θυμάμαι την αγάπη και τον έρωτα...

Είναι νύχτα εδώ... Γεια μας...

Laughin' in vein...

Γιατί είσαι ακόμη εδώ; Δε σε κάλεσε κανένας. Δεν είσαι καλοδεχούμενη εδώ... Τί άλλο πρέπει να κάνω; Τί άλλο να προσπαθήσω; Πότε θα τα καταφέρω...;

Ερχόμαστε αντιμέτωποι και σαστίζεις. Δεν είσαι ευχαριστημένη ούτε εσύ. Δε κατάφερες όσα επιδίωξες. Μέσα μου αισθάνομαι ωραία γιατί η μοναξιά σταματάει να είναι αντίπαλος πλέον. Βγήκε απο τη μέση. Τώρα μένεις εσύ. Σε αποφεύγω αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μέχρι και στα λημέρια μου μπήκες. Εκεί που ξέρεις πως θα είμαι, μα δεν το δείχνεις. Ξέρεις να κρύβεις "εσένα" πολύ καλά. Απο την αρχή...

Εγώ θα είμαι ο νικητής εδώ, στο λέω. Και τη τελευταία φορά σε νίκησα. Μη κοιτάς που σε σήκωσα μετά απο το πάτωμα. Καλή καρδιά, όσο σκάρτος και αν είμαι... Πού θα πάει, θα την τακτοποιήσω κι αυτήν. Κάποια στιγμή θα της μάθω πότε να χτυπάει... Δική μου είναι, δε το πιστεύω τώρα αλλά πρέπει σιγά σιγά να το κάνω κι αυτό... Επανέρχομαι σε σένα, μη νομίζεις ότι σε ξέχασα. Σε είδα που κρύφτηκες. Ξέρεις αυτά τα σκοτάδια εγώ τα δημιούργησα. Γελιέσαι και μόνο που το τόλμησες...

Σε πετυχαίνω τυχαία και βάζεις τα γέλια. Αυτό το ψεύτικο, βροντερό γέλιο για να σε προσέξω. Αυτό που με κάνει να σε νιώσω και να μη μπορώ να μιλήσω καθαρά. Που με κάνει να τραβλίζω... Δε κέρδισες τίποτα έτσι όμως. Το αντίθετο. Το χτύπημα ήταν δικό μου. Απλά μου απέδειξες ότι είμαι ακόμα εδώ για σένα και δε μπορείς να με προσπεράσεις. Με όσα σκεπτικά και αν μπλεχτείς, είμαι εκεί...

Είσαι πιο αδύναμη απ' όσο το παίζεις. Το ξέρω... Μόνο το σημείο ψάχνω. Το σημείο για το τελικό χτύπημα. Τη τελευταία μαχαιριά μου σε σένα. Τότε θα πάψεις να γυρνάς στο μυαλό μου. Τότε θα πάψεις να είσαι μια σκέψη... Θα είσαι παρελθόν, όπως και άλλες παρόμοιες σκέψεις...

Taking the step...

Ένα βήμα. Φαντάζει τόσο μικρό, ακούγεται τόσο απλό... Η πραγματικότητα διαφέρει. Μπορεί να είναι το πιο μεγάλο ή απ' τα πιο μεγάλα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Που ΘΑ κάνεις... Και ξέρεις τι το κάνει μεγάλο; Ο φόβος του μετά...

Η απόφαση είναι μπροστά σου. Το μέλλον ίσως είναι όπως το φαντάζεσαι. Μια πιθανότητα είναι αυτή. Ίσως σου αποδειχθεί πιο καλό απ' ότι νόμιζες. Τί περιμένεις λοιπόν;
Το σκαλοπάτι είναι μπροστά σου. Αρκεί λίγο να αψηφίσεις τη βαρύτητα και αυτό που νοείται μακρινό είναι πλέον μια ανάσα. Μερικά εκατοστά. Τα τύμπανα της καρδιάς σου άρχισαν τη γνωστή μελωδία. Όπως όταν φέρνεις αυτή τη γνώριμη σκηνή στο μυαλό σου, την ώρα που το αδειάζεις απ' όλα τα άλλα... Η πραγματικότητα έγινε παρόν και το μέλλον μεταφράστηκε σε κάτι αδιανόητο...

Όχι, τελικά δε θα το κάνεις. Δεν είσαι ακόμα έτοιμος. Πες το δειλία, ανασφάλεια, πες το όπως θες. Εγώ το λέω στιγμή. Κακή στιγμή. Όχι γιατί το έκανες, αλλά γιατί δε το έκανες. Και θα μείνεις να αναρωτιέσαι πως θα ήταν αν...; Τώρα ξέρεις πως είναι αν δεν... Δεν άλλαξε τίποτα. Ούτε πρόκειται όσο δε προτίθεσαι να κάνεις το βήμα.

Για άλλη μια φορά προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς κι έτσι κι ας πονάς. Συγκριτικά σκέφτεσαι ότι ο πόνος αυτός υποφέρεται σε σύγκριση με τον ενδεχόμενο. Αυτόν που θα σε πονάει για πάντα... Αξίζει να το ρισκάρεις; Αξίζει. Αξίζει να πονάς; Δεν αξίζει τώρα, θα άξιζε αν... Αν έκανες το βήμα...

Η συνέχεια όλη δική σου. Προσπάθησε να κατέβεις το σκαλοπάτι τώρα. Μη κοιτάς κάτω, είναι τρομακτικά...

Τρίτο !

Η πολύ αγαπητή Raven μου πρόσφερε αυτό το βραβείο για το blog μου. Βραβείο αξιαγάπητου blog !

Θα το θελα πολύ να είναι αξιαγάπητο, αλλά μόνο το μαύρο να σκεφτείς που κυριαρχεί εδω μέσα καταλαβαίνεις... χιχι ! Δε πειράζει όμως, και η πίκρα στο μενού της ζωής είναι ε;

Ravenάκι, σε ευχαριστώ πολύ που με στηρίζεις και μου δίνεις ώθηση! Μου κάνεις καλό και το εκτιμώ!

Soooo, το βραβείο έχει ως εξής:

1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας, μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε, και το λινκ στο blog

2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs. Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και να τους ενημερώσετε ότι τους επιλέξατε για αυτό το βραβείο.
(Raven οι οδηγίες του βραβείου ήταν clopy paste απο σένα. I dont think you mind, do you? Δε θα μπορούσα να το γράψω κάπως αλλιώς :P )

15 Αξιαγάπητα blogs λοιπόν... ξεκινάμε!

1. Ναϊάδα
Το κόρίτσι είναι απο τις πιο γλυκές νεράιδες που έχω γνωρίσει, αν όχι η πιο γλυκιά! Τα γράφει όλα πολύ όμορφα και ζαχαρένια ακόμα και αν δεν είναι καλά!

2. Joan
Ε, νταξ. Τί να πεις για την Joan τώρα. Μπείτε και διαβάστε. Θα πάθετε με τον ερωτισμό που διακρίνει αυτήν την κοπέλα! Είναι πολύ αγαπητή ήδη στο blog της, αμφιβάλλω αν κάνω κάποια διαφορά που την αναφέρω :P

3. Η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα
Μια ψυχή που έφυγε απο τη παρέα μας πρόσφατα. Ελπίζω να ξαναγυρίσει σύντομα!!!

4. Αυρούλα
Το κορίτσι ζει πράγματα και καταστάσεις και τα εκφράζει πολύ ωραία γιατί είναι γεμάτη απο έρωτα ! Την έχω στη καρδιά μου απο τότε που μπήκα πρώτη φορά στο blog της. Μοιάζουμε πολύ!

5. Miss pink
Κατερίνα, πιστεύω είναι το πρώτο άτομο που ήρθε να με διαβάσει και κουβαλούσε και ρόπαλο μαζί. Έχω φάει πολύ ξύλο απο αυτή τη κοπέλα και ακόμα στη καρδιά μου είναι! Θα καταλάβετε πόσο αξιαγάπητη είναι αν μπείτε μέσα !!!!

6. Raven
Αυτό το πλάσμα, κουβαλάει μια τρέλα και ένα τσαμπουκά που σε τραβάει κοντά της αμέσως. Τρέλα ! Και την πας αμέσως παρόλο που έχει τρία άτομα σε ένα ;)

7. Anima
Μου καλοάρεσε απο την πρώτη στιγμή. Αυτό το μαύρο της είναι απαράμιλλο. Λέτε γι αυτό να κόλλησα;

8. Zinaa
Μια πολύ καλή κοπέλα και με μια χαλαρή σοβαρότητα !

9. Λένα
Το Λενάκι είναι μια γλυκιά ψυχούλα που γκρινιάζει συχνά, σαν εμένα :)

10. Άρτεμις
Ένα παιδί πολύ ξεχωριστό για την ηλικία του! Της αξίζουν πολλά μπράβο!

11. aa
Ο πρώτος άντρας φίλος που ήρθε απο τα μέρη μου. Είναι και συνάδελφος!

12. Ονειρεμένο συννεφάκι
Το συννεφάκι μου που με στηρίζει πολύ και πετάμε και καμιά φορά παρέα στους ουρανούς και το εκτιμώ. Έχει πολύ γούστο ! Τί καλύτερο απο το να πετάς στα σύννεφα? :)

13. Ανεμοσκορπίσματα
Ο Νίκος που με τη πρώτη κατάλαβε πολλά και με ξάφνιασε ευχάριστα !

14. Νεράιδα της Βροχής
Άλλη μια νεράιδα διαφορετικού στυλ όμως. Εμένα είναι στη καρδιά μου πάντως !!!

15. Σιδεράς
Ένας τύπος ταξιδιώτης !

Σας ευχαριστώ παιδιά!

Άγγιγμα ψυχής απο αγγελούδια...

Σήμερα τελείωσε το σχολείο. Έδωσα τους βαθμούς. Πιστεύω πως άφησα ικανοποιημένα όλα τα παιδιά. Δε μου αρέσουν οι βαθμοί εξάλλου γιατί καταπονούν τις ψυχούλες τους, όπως έκαναν και τη δική μου, και τους φουσκώνω όσο μπορώ.

Θυμάμαι σαν χτες τη πρώτη μου στιγμή στη τάξη. Ήταν η πρώτη μου φορά που θα έπαιρνα έκτη. Ακουγόταν δύσκολο. Αλλά υπολόγιζα χωρίς τα αγγελάκια που την κατοικούσαν. Είναι όλα τόσο γλυκές φάτσες. Αμέσως με δέχτηκαν. Προσπάθησα να τους το ανταποδώσω και θαρρώ τα κατάφερα. Αυτό μου δώσανε να καταλάβω και στην αρχή και κατα τη διάρκεια και στο τέλος... Ειδικά στο τέλος...

Ξεκινήσαμε ωραία. Γελούσαμε, παιρνούσαμε όμορφα στη τάξη, ευχάριστο μάθημα, όσο γινόταν... Μου οργανώσανε πάρτυ γενεθλίων τον Οκτώμβρη για έκπληξη, που κατάφερα να τη χαλάσω γιατί μπήκα πρόωρα στη τάξη... Δε τους χάλασε πολύ. Μια χαρά χάσαμε πόσες ώρες μάθημα! Μου πήρανε τούρτα, δώρα, χαμός...

Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα τόσο ωραία για το επάγγελμά μου. Πέρισυ δε μπόρεσα να το ευχαριστηθώ. Είχα αμφιβολίες για το αν μ' αρέσει έστω και λίγο αυτό που κάνω. Βασικά, είχα πει ότι αν είναι έτσι κάθε χρόνο τότε σίγουρα δε θέλω να συνεχίσω να το κάνω αυτό. Αλλά είναι μία απο εκείνες τις φορές που τυχαίνει ο Θεός να ακούει τι λες και να σου δίνει ελπίδα... Με έστειλε στο Στ' 1 !!!

Ένιωσα να αγαπάω αυτό που κάνω. Δε σκεφτόμουν ότι βαριέμαι να πάω για δουλειά. Δε με πείραζε που είχα 7άωρα. Αυτά τα σαράντα μάτια που έλαμπαν απο αθωότητα με έκαναν να ξεχνιέμαι, να μη κοιτάω καν το ρολόι... Πόσο θα μου λείψουν...

Απο ποιό να ξεκινήσω. Απο τον Μιχάλη; Που στην έκθεση έγραφε πως πρώτα έπεσε στη θάλασσα με το αεροπλάνο και μετά τράβηξε το αλεξίπτωτο; Τον (Αγγε)λούκο; Τον φωνάζω Λούκο. Που είναι μια persona la grata σε κάθε του κίνηση; Τον Καραμπάλ (ινδάκι) που ήθελε με κάθε ευκαιρία να του κάνω κι απο ένα σκίτσο; Τον Γιώργο; Που τον ονόμασα Best σε κάποια φάση και του άρεσε τόσο που το έκανε παρατσούκλι του; Ούτε Γιώργο δεν ήθελε να τον λέω! Ή που κάθε φορά που με έβλεπε με ένα καινούργιο ρούχο με ρωτούσε αν το έχω πάρει απο τη Θήβα, για να πάει να πάρει ένα ίδιο; Δεν κρύβω ότι αυτός ήταν λίγο μεγαλύτερη αδυναμία μου απο τα άλλα παιδιά. Είναι σχεδόν ίδιος εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Μέχρι και ίδια μέρα γενέθλια έχουμε. 16 Οκτωμβρίου. Ήταν ο πρώτος που μου είπε σε μια εκδρομή ότι με νιώθει φίλο και με αγαπάει. Τη Βιβή, που ήταν αρχηγός στη τάξη; Τη Πελαγία που σήκωνε χέρι πριν ρωτήσω γιατί το ήξερε στάνταρ (αυτό το παιδί ήξερε τα πάντα, αστέρι); Τη Μένια που ήταν η κολώνα της άμυνας μου όταν παίζαμε μπάλα; Αν τα αναλύσω όλα δε μου φτάνει το blog !

Τις τελευταίες μέρες περνούσαμε τόσο όμορφα και φυσιολογικά που είτε τελείωναν τα σχολεία είτε όχι ήταν το ίδιο. Τη Πέμπτη που μας πέρασε με βγάλανε για φαγητό μαζί με τους γονείς τους. Μου κάνανε αποχαιρετιστήριο δώρο πάλι. Τα έβγαλα φωτό να θυμάμαι τη τελευταία στιγμή μαζί τους. Μερικά δεν αντέξανε και κλάψανε. Δε το περίμενα, ειδικά απο κάποια. Δεν τα έμπηξα αν και ήθελα. Έπρεπε να τα συγκρατήσω. Θα μας έπαιρνε η μπάλα μετά...

Ύστερα απο εννιά μήνες δε ξέρω πως θα τα βγάλω απο τη καθημερινότητά μου. Ο Λούκος ακόμα με ρωτάει πως να το πιστέψει... Πραγματικά μια δουλειά με τέτοιες ψυχούλες που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα όταν φταίνε και τους φωνάζεις, είναι κάτι μοναδικό. Δε γίνεται να μη φωνάξεις, αλλά πονάει περισσότερο όταν τα βλέπεις να σε κοιτάνε μετά...

Θα μου λείψετε ψυχούλες... Σας ευχαριστώ για όλα όσα μου μάθατε...

Υ.Γ. Στο πάρτυ αποχαιρετισμού μου αφιέρωσαν το τραγούδι που ακούτε τώρα...

Being Wrong...

Καινούργια μέρα ξεκινάει. Καινούργια αρχή θα μπορούσες να το πεις. Μα απο την αρχή, με τη πρώτη σκέψη, το συναίσθημα είναι εκεί. Ξύπνησε μαζί σου. Τα όνειρα είναι για τους αισθηματίες, όχι για τα ίδια τα συναισθήματα...

Δε μπορείς να καταλάβεις, το γνωρίζω. Δεν πιστεύω ότι φταις σ' αυτό το κομμάτι. Πόσο μπορείς να φταις όταν είσαι ο εαυτός σου; Πόσο βαριά είναι η ευθύνη; Μα, δεν έχει άλλη τροπή το συναίσθημα. Ακόμα αισθάνεσαι λάθος... Ένα λάθος πρόσιμο στη "σωστή" εξίσωση. Μια λάθος στροφή στη περίπλοκη ευθεία. Η απορία είναι όλη δική σου. Πως μπορείς να είσαι τόσο λάθος;

Νιώθεις τον εαυτό σου σκάρτο και βλέπεις την επαλήθευση γύρω σου. Πως μπορείς να νιώθεις τόσο λάθος; Γιατί είσαι στη γωνία και απέναντί σου οι υπόλοιποι; Τόσο πολύ λάθος; Μόνο εσύ σκέφτεσαι έτσι...; Δε μπορείς παρά να απορείς με σένα. Πώς έφτασες εκεί; Μήπως ήσουν απο την αρχή εκεί; Ήσουν άραγε ποτέ και κάπου αλλού;

Απαντήσεις πουθενά. Στη μοναδικότητά σου δυστυχώς δεν υπάρχουν γνώσεις να μεταλαμπαδευτούν σε σένα. Βαδίζεις στ άγνωστο μη καταλαβαίνοντας... " Μη μιλάς έτσι, πώς μιλάς έτσι, δε μου αρέσει ο τρόπος που φέρεσαι, να αλλάξεις..."

Ότι πιο εύκολο ε; Να μη καταλαβαίνεις και να πρέπει να γίνεις κάτι όμοιο. Γιατί; Για να μη φταις; Και η μοναξιά να σου χτυπάει τη πόρτα να υπογράψεις το φταίξιμο για τη συμπεριφορά σου... Νιώθεις ότι δε κολλάς, νιώθεις ξένος όταν βλέπεις ότι όλοι είναι εναντίον σου σε μια συζήτηση ενώ κάθεσαι σε ένα τραπέζι με φίλους... Πώς γίνεται να φταις τόσο;

Ξάπλωσε τώρα. Σταμάτα να μιλάς στον εαυτό σου στο δεύτερο πρόσωπο και κοιμήσου. Χρειάζεσαι ενέργεια γιατί αύριο ξεκινάει μια καινούργια μέρα...

Το λένε τα μάτια σου...

Δυο αισθήσεις, δυο πλευρές, δυο αλήθειες, μία σε κάθε αίσθηση. Το στόμα σου λέει το ψέμα μα το βαφτίζει αλήθεια, τα μάτια σου όμως δεν μπορούν να μου πουν ψέματα. Όχι όταν έχουν αυτό το βλέμμα...

Σε βλέπω ξανά μετά απο καιρό, δεν έχεις αλλάξει. Όλα πάνω σου μου δημιουργούν το ίδιο άγχος, όπως τη πρώτη στιγμή που σε ερωτεύτηκα. Κάνεις πως δεν υπάρχω και μου μιλάς με ειρωνία, μη περιμένεις κάτι τέτοιο όμως να με αποθαρρύνει. Δε θα σε χάσω και αυτή τη φορά...

Μου πιάνεις τη κουβέντα προσποιούμενη την αδιάφορη, μα πεθαίνεις να ακούσεις πως σε σκεφτόμουν όλο αυτόν τον καιρό. Είσαι όμως τόσο δυνατή... Σε ζηλεύω... Η απορία μου θα πεθάνει μαζί μου. Πώς μπορείς να λες ψέματα όταν μιλάς για τη καρδιά σου; Όταν τα συναισθήματά σου υποφέρουν;

Σε ρωτάω αν με σκεφτόσουν και μου λες όχι. Θα ήταν αφελές απο μέρους μου να περιμένω το ναι μετά απο τη πληγή που σου έκανα... Σου ζητάω συγνώμη, για πολλούς λόγους, μα αντιδράς και επιτίθεσαι... Σε καταλαβαίνω. Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι τα μάτια σου... Που σε κάθε σου αντίδραση μου φωνάζουν πόσο φταίω, πόσο σε έκανα να υποφέρεις και πόσο διαφορετικά θα ήταν αν δεν ήμουν τόσο σκάρτος... Με πληγώνει να ξέρω ότι λες άλλο απο αυτό που νιώθεις. Αν τα μάτια είναι, όπως λένε, ο καθρέπτης της ψυχής τότε τα λόγια σου είναι ένας αντικατοπτρισμός. Μια αντίστροφη αντανάκλαση μιας κρυμμένης αλήθειας... Βλέπω ότι μ' αγαπάς, βλέπω ότι με θες, βλέπω ότι σου 'λειψα με κάθε σου όχι... Το μαρτυρούν τα μάτια σου...

Μα τί μπορώ να κάνω όσο είσαι ακόμη πληγωμένη; Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω και να σου αποδείξω ότι τα πράγματα αλλάζουν...

It's who I am...

There's a thin line between right and wrong. I think I cross her from time to time.. But what is really true? Can I be so wrong or is everyone around me so damn right?

My mind's eye sees no further than one or two steps. Mist covers my answers... After that, it's all about what I've done. Who knows really the truth? Judgement is so easily implemented sometimes by people who don't even know you. People eager to crusify. Still people with good souls are there to balance the scale... But where is this coming to...?

I know this. Noone knows better what I want for me but me. My right is the best thing for me. I myself have the knowledge to aquire hapiness knowing what is the best choice in a life full of mistakes.

Hell, I can't afford to lose me. I'm alive. You can't steal from me my being true to me. It's who I am. It's the thing I treasure most in life. I can't let you reflect to me your bad self...

Looking at the mirror I come across an image deeply sad. Feeling locked inside a crystal world. Smiling at me for knowing the truth, though unable to chase her. I am the truth and I walk alone. My right and my wrong make me who I am, every single day... Now I know...

Its just who I am...

Υ.Γ. Το τραγούδι είναι λίγο "δυνατό" οπότε καλό είναι να το κλείσετε αν δεν αντέχετε την metal. Παρόλα αυτά είναι η πηγή έμπνευσης του κειμένου και το έβαλα!
Συγνώμη :)

Είναι απλά ένα παιχνίδι...

Τί είμαστε; Δε μου έχεις απαντήσει ακόμα. Δε μπορώ να πάω παρακάτω όταν δε ξέρω τί νιώθεις. Όταν δε μου απαντάς και με αφήνεις να αιωρούμαι. Όταν κρέμομαι απο τα χείλη σου...

Όλα ξεκίνησαν σαν ένα παιχνίδι, απο το πουθενά. Δεν είχαμε σκεφτεί τίποτα. Νιώσαμε και κάναμε. Νιώσαμε... ούτε αυτό δε ξέρω πλέον αν είναι αλήθεια μαζί σου. Με έχεις κάνει να αμφιβάλλω τόσο για όσα νομίζω ότι ένιωσα και ένιωσες μαζί μου. Τί είμαστε...;

Δέθηκα μαζί σου. Στο είπα, το έκανα, το έζησες... Μέχρι και σ'αγαπώ σου είπα, αλλά μου είπες ότι "δε μπορώ να σου πω σ' αγαπώ"... Με άφησες... Δε μου απάντησες ποτέ... Τί είμαστε...;
Τα λόγια της αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου. Έφτασε η στιγμή.
Με πλησιάζεις στο μπαρ και μου προσφέρεις ένα ποτό, αλλά το έχω ήδη κατεβάσει. Μου ζητάς να μου μιλήσεις. Σε σταματάω λέγοντας σου αυτό που περιμένω... Δε μπορώ να προχωρήσω στη ζωή μου αν δε μου απαντήσεις. Τί είμαστε;
Αν όσα ζήσαμε είναι αληθινά, τότε μαζί θα προσπαθήσουμε για όλα. Όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν. Εγώ με σένα και συ με μένα. Οι δυο μας...
Μα αν όλο αυτό είναι παιχνίδι..., τα μάτια της βούρκωσαν. Μόνο στο άκουσμα ότι όλο αυτό μπορεί να ήταν ψεύτικο, το βλέμμα της έσπασε και το δάκρυ έγυρε να το γειάνει. Συμπλήρωσε τα σπασμένα κομμάτια του βλέμματος με τη διάφανη δύναμή του. Κάλυψε όλη την ίριδα μα... δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον πόνο της φωνής και έπεσε... Κύλισε όταν η φωνή συνέχισε...
Αν είναι απλά ένα παιχνίδι, τότε σε παρακαλώ άσε με να φύγω. Άσε με να αποκοπώ απο σένα για να μπορέσω να πατήσω πάλι στα πόδια μου... Άσε με...

Μα όποιος την άκουγε ήταν σαν να φώναζε "κράτα με..." Και ήθελα...μα... και ο εγωισμός πεθαίνει κάποιες στιγμές...
"Είναι απλά ένα παιχνίδι..." ,αποκρίθηκα χαμογελώντας, "έτσι ξεκίνησε και έτσι παρέμεινε"...
"Ευχαριστώ" είπε και έφυγε...

Γιατί το έκανα αυτό; Μπορεί να το μετανοιώνω κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Μα πάντα θα πιστεύω ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα για εκείνη... Γιατί την αγαπώ...

Δυο μέρες μόνο...

Ξεκίνησε σαν αστείο. Γύρισε σε άρνηση. Κατέλληξε σε τρέλα. Κι έτσι ζήσαμε δυο μέρες μόνο...

Έφταναν για πολλά. Όχι όσα θα θέλαμε ή θα μπορούσαμε, αλλά αυτό δε μας ενόχλησε. Εξάλλου αν δεν τελείωνε δε θα ήταν τόσο όμορφο και ξεχωριστό. Δεν θα άξιζε τόσο. Δε θα το θυμάσαι να το διηγείσαι, όπως είπες...

Η διάθεση δεν έπεφτε, απο τη πρώτη στιγμή μέχρι τη τελευταία. Κέφι, γέλιο. Ήταν φωτεινά, παρόλο που ήρθες βράδυ. Είχαμε και τις διαφωνίες μας, αλλά ήταν μέσα στο πρόγραμμα. Άλλωστε αν δεν υπήρχαν και αυτές ίσως να βαριόμασταν. Δε γίνεται να είναι όλα καλά, ε; Ξέρεις, ίσως να μη στο είπα μα, βοήθησες... Μου έκανες καλό. Αυτή η σπιρτάδα σου και η ενεργητικότητά σου πέρασαν και σε μένα, όσο ήσουν εδώ...

Εδώ...σε μια πόλη που έβρισκες όμορφη τη στιγμή που την έβριζα. Που σου άρεσε να τη περπατάς ενώ εγώ το απεχθάνομαι. Ακόμη απορώ. Τί καλό βρήκες; Με έβαλες σε σκέψεις. Με έκανες να αμφιβάλλω. Ποιός σε έστειλε; Γιατί το έβλεπες θετικά το μέρος; Μ'αρέσει. Μπορεί να άργησες, αλλά ίσως τελικά ο χρόνος να μην έχει τόση σημασία. Άλλωστε τότε είναι που χαίρεσαι τη στιγμή. Όταν σταματάς τους δείκτες. Όταν ο χρόνος απλά υπάρχει για να ξέρεις πότε είναι μέρα και πότε νύχτα. Πότε θα βγούμε για καφέ και πότε για ποτό.

Σ' ευχαριστώ. Ήταν... ξεχωριστά... Με την... ωραία έννοια... Τώρα πρέπει να γυρίσω. Ο χρόνος τέλειωσε. Η καθημερινότητα με τραβάει πίσω και το τζάμι ανάμεσά μας δε φτάνω να τ' αγγίξω άλλο. Το κελί δε λησμόνησε να είναι κρύο, ούτε η συγκάτοικός μου, η ρουτίνα, αποφυλακίστηκε ακόμη.

"Σαράντα και σήμερα" μου αποκρίνεται...
"Ποιός βιάζεται;" της απάντησα...

Αν είχα κάθε μέρα τέτοια παρέα θα είχα γλιτώσει τη φυλακή. Χαμογέλασα και ξύπνησα...

Είμαι σκάρτος...

Γι αυτό θέλεις να είσαι μαζί μου. Γι αυτό μου ζητάς να είμαστε μαζί. Γιατί θέλεις να είσαι με κάποιον που δεν είναι καλός...

Πάντα αυτό έκανες. Ζητούσες να είσαι με άτομα που δεν είναι τα "σωστά". Άτομα που θα σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα επειδή θα ξέρεις ότι άλλος δε θα ήταν μαζί τους. Σαν εμένα...

Δεν έχω κάτι να σου προσφέρω. Όσο και αν δε το πιστεύεις. Ξέρεις όμως ότι μέσα απο αυτό θα ζεις όπως θέλεις να ζεις τη σχέση σου. Μια σχέση που σε κάνει να νιώθεις καλά εσωτερικά. Όχι επειδή παίρνεις αγάπη, αλλά επειδή δίνεις αγάπη σε ένα σκάρτο άτομο. Εμένα. Διάβασα κάπου: "δε σε θέλω γι' αυτό που είσαι αλλά γι αυτό που γίνομαι δίπλα σου". Όσο υπέροοχη και αν γίνεσαι δε μπορώ να είσαι δίπλα μου για άλλο λόγο πλην της αγάπης. Όχι όταν ξέρω ότι δε σου βγάζω κάτι για μένα, αλλά κάτι για σένα. Κάτι για να ζεις εσύ...

Δε ταιριάζεις μαζί μου, δε σου αρέσω, δεν είμαι καλός άνθρωπος, είμαι σκάρτος. Άλλος ίσως να δεχόταν. Εγώ όμως ξέρω το μονοπάτι της αγάπης. Και συ δεν είσαι στο δρόμο της...

Μη με παρεξηγείς, μη με κακοκαρδίσεις, απλά δεν υπάρχει λόγος να είσαι μαζί μου. Σ' ευχαριστώ. Θα το θυμάμαι ότι μου έδωσες αξία...

Σήμερα κερνάω εγώ. Καληνύχτα...

Γιατί υπάρχουνε και κάποιοι...

Γιατί υπάρχουνε και κάποιοι που συγκινούνται με το κάτι. Ναι, υπάρχουνε και τέτοιοι άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που κάτι απλό μπορεί να τους συγκινήσει. Δε το καταλαβαίνεις. Δε μπορείς να το νιώσεις. Σου είναι αδύνατο. Δε φταις εσύ...

Είχα ένα δρόμο στο μπαλκόνι μου μπροστά στο τότε φοιτητικό μου σπίτι. Ήταν αριστερά η ανηφόρα και δεξιά η κατηφόρα. Το βράδυ κίτρινα φώτα συνόδευαν το δρόμο.Του κάνανε παρέα στη πορεία που χάραζε. Ο πάνω δρόμος τελείωνε σε ένα δάσος, ο κάτω χανότανε σε κάτι πολυκατοικίες. Έβγαινα στο μπαλκόνι παρέα με το ποτό μου και καθόμουν. Έμπαινα έτσι στη παρέα των φώτων και της ασφάλτου. Ήταν αργά οπότε είχε ησυχία. Ήταν τόσο μελαγχολικά και όμορφα. Καθόμουν και χάζευα τη διαδρομή παρέα με τις σκέψεις μου. Δεν ένιωθα μόνος. Μελαγχολούσα αλλά η μοναξιά δεν ήταν στη παρέα μου. Την είχα διώξει για να δώσω χώρο στη λύπη μου. Ο άνεμος φυσούσε και το φεγγάρι με κοιτούσε με αυτό το βλέμμα ... Το ίδιο βλέμμα που έχει πάντα όταν το κοιτάω. Ένα ζεστό, μελαγχολικό και λυπηρό ύφος. Σα να λυπάται για μένα επειδή ξέρει τι τραβάω αλλά ταυτόχρονα μελαγχολεί γιατί ξέρει ότι μπορώ να αλλάξω κάποια πράγματα αλλά δε το κάνω. Και το ζεστό του βλέμμα μου λέει ότι είναι εκεί για μένα. Είναι κοντά μου και με προσέχει, ακόμα κι όταν δε το βλέπω.

Αυτό ήταν μια συχνή κατάλληξη των βραδυών μου. Ήταν ο κόσμος μου. Ήταν η στιγμή μου. Ήταν κάτι που ήξερα ότι θα μου λείψει όταν θα το χάσω. Ήταν ένα κομμάτι μου. Και αυτό με συγκινούσε. Αυτό το τόσο ξεχωριστό κάτι μου. Που θα σου περνούσε απαρατήρητο. Για μένα όμως μετρούσε. Εσένα δε θα σε άγγιζε. Εμένα με αγκάλιαζε...

Λυπάμαι που δε θα το νιώσεις. Είναι πραγματικά όμορφο να δένεσαι με κάτι τόσο μικρό. Μικρό για τους άλλους. Τεράστιο για σένα... Δε θα με πρόσεχες όσες φορές και αν στο έλεγα. Θα έλεγες πως δεν είμαι καλά. Δε ξέρεις όμως ότι υπάρχουνε και κάποιοι που συγκινούνται με το κάτι...

Το τραγούδι...

Δεν του ανοίγεσαι. Δεν του λες τίποτα. Παρά μόνο περιμένεις μόνη σου. Περιμένεις τον ίδιο. Να ωριμάσει μέσα του αυτό που δε θέλεις να του βγάλεις η ίδια. Περιμένεις να το θυμηθεί απο μόνος του...

Δε σε πειράζει. Όχι σε σημείο που να μην αντέχεις... Έτσι τον πήρες πίσω. Δεμένο στην άγνοια. Αποφάσισες να τον ζήσεις κοντά σου τρέφοντας την ελπίδα μέσα σου, παρά να μην τον έχεις καθόλου. Στον στερήσανε όταν έπρεπε να φύγει. Τώρα μπορούσες να τον φέρεις πίσω και το έκανες με όλη σου την καρδιά. Δεν το ξανασκέφτηκες στιγμή. Πόσο θα πονέσεις που θα τον έχεις κοντά σου αλλά δε θα τον "έχεις" όπως πρώτα, πως μπορεί να μη καταφέρεις τίποτα. Όχι, δεν τα σκέφτηκες αυτά. Γιατί δεν ήταν αυτά που ονειρευόσουν.

Ήταν ένα τραγούδι, ένα τραγούδι που δε το άφηνες να σταματήσει να παίζει. Ήταν το τραγούδι σας... Κάτι που δε σε άφηνε να το αφήσεις. Σου θύμιζε τα πάντα. Σου έβγαζε τα συναισθήματα που είχες στη καρδιά σου. Ήταν το κλειδί για να ανοίξει το σεντούκι των αναμνήσεων και να γεμίσει τον κόσμο σου με χρώματα. Χρώματα που χρησιμοποιούσαν τη γυαλάδα προσπαθώντας να σου μοιάσουν. Και χαμογελούσες. Κάθε φορά που το ακούς συνεχίζεις να χαμογελάς...

Η δοκιμή σε πλήγωσε. Ήθελες τόσο πολύ να πιαστείς απο μια εξέλιξη όταν τον είδες να το ακούει. Σφίχτηκε η καρδιά σου. Δεν ανάσαινες αλλά σημασία δεν έδινες. Όλο σου το είναι ήταν εκεί. Κρίμα. Δεν το έβαλες κάτω. Δε νικήθηκες ακόμα... Ήταν μια μάχη, όχι ο πόλεμος. Ένιωθες ότι κάποια στιγμή θα νικούσες. Το ένιωθες...

Ήρθε η αγαλίαση. Ήρθε το δάκρυ της αγάπης απο τη ματιά της ελπίδας. Το βλέμμα σου το παιδικό, όπως χαίρεται ένα μικρό παιδί. Ήταν τότε που έβλεπε εφιάλτη. Ένα άσχημο όνειρο. Και συ δε μπορούσες να κάνεις τίποτα να τον ξυπνήσεις. Μόνο να τραγουδήσεις. Να πιάσεις απο μέσα σου τη μελωδία της δύναμης. Όταν απότομα τη διακόπτεις. Πέφτεις πάνω του μη πιστεύοντας ότι έχει ξυπνήσει. Η αγκαλιά σου τον πνίγει. Τον πονάς. Δε σταματάς όμως. Δε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Τον αγαπάς!

Γυρνάτε σπίτι. Εσύ οδηγείς. Αυτός στο πίσω κάθισμα. Τα χάνεις. Ακους τη μελωδία αλλά ξέρεις ότι δεν είναι απο σένα. Τότε ακούς τη φωνή του να λέει: " It's the fate of..." Ο τίτλος του τραγουδιού. Θυμάμαι..."

Χαμογέλασες και το δάκρυ βρήκε στήριγμα στα χείλη σου...

Υ.Γ. Δε γνωρίζω αν κανένας απο σας που με διαβάζει βλέπει και anime, αλλά αν το κάνει και του αρέσουν έστω και λίγο τα κείμενά μου τότε πρέπει να δει το Rah-xephon. Το υπάρχον anime είναι τόσο συναισθηματικό που συγκινεί. Η συγκεκριμένη σκηνή με έκανε να ανατριχιάσω. Σας το προτείνω!!!!

Ταινίες που μου άρεσαν !

Η φίλη μου Raven με προσκάλεσε σε ένα ακόμα blogoπαίχνιδο. Πρέπει να γράψω μερικές ταινίες που μου άρεσαν πολύ! Όλες δε γίνεται οπότε ξεχωρίζω αυτές που μου άφησαν την καλύτερη εντύπωση!

1) 300

Η ταινία είναι απίστευτη. Δε περιγράφεται. Απλά δείχνει πόσο Έλληνες ήμασταν και πως καταντήσαμε. Δεν υπάρχει η ταινία απλά. Σου έρχεται να πάρεις και συ ένα όπλο και να ανέβεις να σκίσεις Πέρσες. Και ειρηνόφιλος να είσαι όταν τη βλέπεις νιώθεις πολεμόχαρής απο την πρώτη σκηνή. Προσκυνώ.

2) Sin City

Νταξ. Τί να πεις τώρα για Miller? Ο τύπος δε ξέρει τι κάνει. Ούτε στα κόμιξ ούτε στις ταινίες του. Οργιάζει! Τόσο πρωτότυπη και διαφορετική ταινία που σε κερδίζει.

3) Crash

Ένα θα πω. Η ταινία με έκανε να πεταχτώ 2 φορές απο το κρεβάτι μου και να πω: "τί έγινε τώρα ρε φίλε". Πραγματικά καταπληκτική ταινία πάνω στον ρατσισμό. Χωρίς να βασίζεται σε βαρύ casting. Δείτε την!

4) The matrix trilogy

Δε μπαίνω καν στον κόπο να την περιγράψω... Μικρός τότε όταν βγήκε το ένα είχα βγει απο τον κινηματογράφο και δε μπορούσα να πιστέψω τί είχα δει. (χαζό παιδί χαρά γεμάτο)

5) Patch Adams

Μια τότε κοπέλα μου με είχε βάλει να την δω και την ευχαριστώ απο τότε. Ο τύπος είναι κάτι το οποίο δε γίνεται να υπάρξει σήμερα αλλά όταν τελειώνει η ταινία αισθάνεσαι τόσο ευτυχισμένος και δυνατός και νιώθεις οτι μπορείς να δώσεις έστω και λίγη απο τη μαγεία που πρόσφερε εκείνος. Καταπληκτικό έργο

6) I am Sam

Νταξ again. Ο Sean Penn δίνει ΡΕΣΤΑ. Με έκανε να κλάψω τόσες φορές που δε το πίστευα. Ειδικά όταν έτρεχε με την τούρτα στις σκάλες να προλάβει το ραντεβού με την κορούλα του και γλίστρισε στις σκάλες με έκανε να μη σταματάω να κλαίω. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι ανατριχιάζω και μου έρχεται να τα μπήξω. Η ταινία είναι Must!

7) Saw

Το πρώτο ήταν για μένα όλα τα λεφτά. Τρελό σενάριο που ήταν πάρα πολύ καλά σκηνοθετημένο. Καταπληκτικό το 1 και το 2. Με ελαφρύ προβάδισμα για μένα στο 1. Τρομερές ανατροπές. Δοκιμάστε την

8) LotR Trilogy

Να πω τίποτα για Tolkin?

9) Braveheart

Άλλη μια ταινία έπος. Όταν στο τέλος πεθαίνει αναρωτιέσαι πως μπορεί ένας άνθρωπος να κρύβει τόση δύναμη μέσα του. Δεν είναι μόνο η μάχες. Είναι ο ίδιος ο William Wallas που τα κάνει αυτά γιατί του σκοτώσανε τη γυναίκα. A ρε Gibson...

10) Jack

Άλλο κλάμα εδώ. Είδα την ταινία σχετικά μικρός βέβαια αλλά την είδα μέσα σε ένα πσκ 3 φορές και δε σταμάταγα το κλάμα με τίποτα πάλι. Όσοι τη θυμάστε ίσως να ξέρετε ότι είναι στο στυλ κωμωδίας αλλά η πονεμένη πλευρά του Jack στις αρχές του έργου ειδικά μπορεί να σε κάνει να μη σταματάς του λυγμούς. Προσκυνάμε τον Robbin Williams εδω!

11) Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Robin Willias δάσκαλος (με επιρρέασε και μένα στον τρόπο που κάνω μάθημα στα παιδιά είναι η αλήθεια) που μαθαίνει στα παιδιά το μάθημα με διαφορετικό τρόπο. Δε θέλω να πω τίποτα. Μόνο να την δείτε. Carpe Diem!!!!

12) The dark knight

Joker. Και μόνο το πως παίζει ο τύπος τον Joker (πέθανε τώρα, έλεος) αξίζει να δείτε την ταινία. Ποιός batman και μαλακίες...

13) Good Will Hunting

Δεν έχω θέμα με τον Robin Williams, νταξ? Παίζει και o Matt Damon μέσα. Απλά τυχαίνει να παίζει τρομερά σε τρομερές ταινίες. Και δεν είναι καν πρωταγωνιστής. Πάντως παιδιά η ατάκα του Μπεν Αφλεκ "θα 'θελα ένα πρωί όταν έρθω να σε πάρω για τη δουλειά να λείπεις(η κάπως έτσι)" στον καλύτερό του φίλο είναι κάτι που δε μπορώ να ξεχάσω ακόμα... Και όλο αυτό επειδή νοιαζόταν...

14) P.S. I love you

Μου άρεσε πολύ η ιστορία. Πολύ πρωτότυπο

15) Scary movie 1

Η μοναδική ταινία που με έκανε να γελάσω τόσο πολύ. Απίστευτο γέλιο. Πέφτεις κάτω πραγματικά

16) A walk to remember

Μια πολυ συναισθηματική ταινία που επίσης μου άρεσε πολύ. Η ιστορία του να ζεις κάποιον όσο προλαβαίνεις πριν τον χάσεις. Πολύ όμορφη!

Αυτες τις λίγες έχω να πω για μένα. Ίσως είναι κι άλλες που δεν θυμάμαι τώρα αλλά για να θυμάμαι αυτές πάει να πει ότι παίξανε ρόλο. Enjoy watching όσοι το επιχειρήσετε!!!!

Κοίτα με λίγο...

Βασισμένος στην απόσταση η ανάμνησή σου γίνεται καπνός με μια απλή κίνηση του χεριού. Όταν όμως είσαι κοντά... ότι κινηση και αν κάνω η σκέψη σου δε φεύγει απο το μυαλό μου. Δε μπορώ να το ανεχτώ αυτό. Δε θέλω να συμβαίνει. Δε μου κάνει καλό. Και με πειράζει που δε μπορώ να κάνω κάτι...

Πόσο δύσκολο είναι να μη σκέφτεσαι; Πόσο άσχημο είναι να μη μπορείς να σταματήσεις τον λογισμό σου. Πόσο υπερβολικά πονάει... Σε πολεμάω, δε σε θέλω στη ψυχή μου. Θέλω να είμαι ελεύθερος απο σένα. Δε μπορώ άλλο...

Γιατί μου το κάνεις αυτό; Δε με πλήγωσες αρκετά; Δε βαρέθηκες να με πονάς; Και το χειρότερο... είναι ότι δε το ξέρεις... Δε σου περνάει απο το μυαλό καν απο το μυαλό. Δε σκέφτεσαι ότι κάθε φορά που σε αγνοώ μπροστά στα μάτια σου, τα μάτια μου δε μπορούν να συγκρατήσουν το βλέμμα μου. Δε μπορώ να αντισταθώ. Ότι κι αν κάνω. Δεν έχω τη δύναμη. Λυγίζω μπροστά σου. Τί θα κάνω...;

Σε μισώ. Για όλα αυτά που είσαι για μένα. Όσο σε αγαπάω άλλο τόσο σε μισώ. Μου πρόσφερες τόσα... Μου πήρες άλλα τόσα...ίσως και παραπάνω. Σε μισώ. Γιατί με έκανες να σε αγαπήσω τόσο και μετά... Με έκανες να πετάξω μόνο και μόνο για να πέσω δυνατότερα. Δε το ήθελες. Και ίσως απο μεριάς μου να έκανα χειρότερα σε σένα. Δε το γνωρίζω. Γνωρίζω μόνο όσα λέει η δική μου καρδιά. Όσα έλεγε... Δε μου μιλάει πια. Μετά απο αυτά που της έκανα δε μπορεί να με συγχωρέσει. Δεν έχει το κουράγιο. Ξέρει μόνο ότι με το ζόρι κρατιέται. Όχι για να μη σπάσει. Αυτό το έχει κάνει απο καιρό. Για να μη ματώσει πάλι. Δυσκολεύεται τόσο να κρατήσει τις πληγές της δεμένες. Και το βλέμμα της... Όταν το σκέφτομαι δακρύζω... Είναι σιωπηλό και σα να μου λέει "μη με πληγώσεις άλλο, δεν αντέχω. Ακούς";...

Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες...

Θα 'μαι κοντά σας. Ότι και αν μου συμβεί...
Δε θα νιώθετε ότι λείπω. Θα 'μαι 'κει...

Δε ξέρω γιατί το γράφω αυτό, ίσως σε περίπτωση που πάθω κάτι... Ότι και αν γίνει θα είμαι εκεί. Για σάς που αγαπάω, εσάς που ήσασταν για μένα και 'γώ προσπαθούσα να είμαι για σας...

Δε ξέρω αν θα σας λείψω, το ελπίζω μονάχα. Θα 'θελα να δω απο μια μεριά τη κηδεία μου. Ίσως ακούγεται παράξενο και εγωιστικό, αλλά αν μπορούσα θα ζητούσα να δω πώς θα ήταν. Αν πάψω να υπάρχω τώρα, πώς θα ήταν τα πράγματα...;

Ελπίζω να έχω τη δυνατότητα να σας βλέπω να ζείτε. Δε ξέρω αν θα υπάρχω μετά το θάνατο μου, αλλά αν μπορώ δε θα φύγω απο κοντά σας. Θα 'μαι 'κει. Έστω και ένας να ρωτήσει πού είμαι, θα του απαντήσω. Θα τον κάνω να καταλάβει ότι δεν έφυγα απο δίπλα του στιγμή...

Θα μου λείψετε... Να σας αγγίζω, να σας παίρνω αγκαλιά που τόσο μου αρέσει, να σας κάνω να γελάτε και ότι άλλο έκανα στη παρέα μαζί σας. Σας αγάπησα και ξέρετε ποιούς εννοώ. Κάθε δικός μου άνθρωπος θα το νιώσει στη καρδιά του το "σας". Γιατί με ξέρετε. Εσείς μου, μου...
Ίσως να είναι καλύτερα χωρίς εμένα, ίσως να σας διευκολύνω αν φύγω, ίσως... Πώς θα ήταν άραγε...; Ίσως να μη σας προσφέρω τόσα πολλά με το χαζό χαρακτήρα μου. Ίσως να κουράζω παρά να ευχαριστώ. Ίσως... Δεν το ξέρω... Είστε πολύ ευγενικοί για να μου το πείτε έτσι κι αλλιώς. Εσείς που με δέχεστε όπως είμαι, που υπάρχω μαζί σας χωρίς να μπορείτε να κάνετε κάτι... Εσείς μου... Εσείς... Μου...

Σας ευχαριστώ όλους. Ξεχωριστά για ότι είσαστε για μένα και όλοι μαζί που είστε υπέροχοι. Σας αγαπάω!

Αν μου τύχει κάτι διαβάστε αυτό το κείμενο και νιώστε το. Θα 'μαι κοντά σας αν με θέλετε. Σας ευχαριστώ!

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε σας για τους οποίους είμαι ο Ηλίας και με δέχεστε. Σας αγαπώ, αληθεια...!

Αυτό είναι για 'μένα...

Συγνώμη. Δεν πρέπει, μα δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Έτσι είμαι εσωτερικά και δεν έχω καταφέρει να αλλάξω... Προσπάθησα, ακόμα προσπαθώ... Μα τί περνάει απο το χέρι μου παραπάνω; Ίσως κάπου μέσα μου να μη θέλω να αλλάξω. Αλλά να ξέρεις δεν είναι συνειδητά. Αν μπορούσα θα άλλαζα, αλήθεια...

Θα γινόμουν άκαρδος. Χωρίς όνειρα κι ελπίδες. Χωρίς μαγεία και χαμόγελα. Θα ζούσα χωρίς να με νοιάζει τίποτα. Χωρίς να δίνω δεκάρα. Θα έπαιρνα αυτό που ήθελα χωρίς να σκέφτομαι καθόλου τον άλλο. Γιατί έτσι επιβιώνεις σήμερα. Έτσι περνάς υπέροχα... Εγώ, εσύ, ο καθένας... Όχι τώρα...

Τώρα δένομαι. Δένομαι εύκολα. Δένομαι δυνατά. Δένομαι γαι 'μένα... Και όταν ξεκινάω να δένομαι ξέρεις...δε λογαριάζω πολλά... Αυτό το δέσιμο με ταΐζει αρκετά. Τόσο όσο χρειάζομαι για να υπάρχω. Αλλά δεν είναι σωστό έτσι. Δεν είναι, όχι... Ούτε για 'μένα, ούτε για 'σένα, ούτε για κανέναν... Αν επιρρέαζε μόνο εμένα δε θα έδινα δεκάρα. Με έμαθες τώρα, μ' αρέσει να χαλιέμαι. Το διασκεδάζω. Κατεβαίνει και πιο εύκολα το ποτό... Τώρα όμως δεν το ελέγχω. Πιάνει και σένα το δέσιμο. Και αυτό δε μας πάει. Είναι πολύ σφιχτό για να μας αφήσει να αναπνεύσουμε. Οι κόμποι δε λύνονται. Ούτε του σχοινιού, ούτε του λαιμού...

Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσει. Και θα γίνει. Στο δικό μου χέρι είναι. Τί κι αν πρέπει να το κόψω; Έφταιξε, θα πληρώσει. Δίκαια πράμματα. Αυτό και 'γώ μαζί. Το να 'σαι φτιαγμένος κάπως δεν αποτελεί ελαφρυντικό. Οι πράξεις σου σε κάνουν. Μη κάνεις κάτι που δε πρέπει, και 'γώ κάνω... Δένομαι. Όχι, δεν έχεις το δικαίωμα. Ότι δε λύνεται κόβεται και αυτό το δέσιμο γίνεται γόρδιος δεσμός. Ένας δεσμός δικός μου με σένα χωρίς εσύ να γνέψεις συγκαταβατικά. Τη σκιά σου πήρα και της έδωσα τη ψυχή σου, έτσι να 'χω κάτι να σου μοιάζει. Δε σε ρώτησα όμως... Ούτε μου πέρασε απο το μυαλό να το κάνω. Αν μου πέρασε, το σκότωσα. Είπα, δε ρωτάω για να δεθώ. Απλά το κάνω... Δικαίωμά μου. Όταν μπλέκεσαι και 'σύ όμως, τότε το παρακάνω.

Δε σου ζητάω να μ' ακούσεις, ούτε να φερθείς ανάλογα με τα λόγια μου. Αν το κάνεις θα το καταλάβω και δε θα μου αρέσει. Ένα κρίμα είναι αρκετό. Όχι απο δύο όμως...

Καληνύχτα... Ο αέρας έφτασε να με πάρει...

Δε μπορώ να σου πω Σ'αγαπώ...

Δεν πρέπει να σου πω σ'αγαπώ. Γιατί φοβάμαι το μετά. Γιατί δε ξέρω τι μπορεί να φέρει. Γιατί το αύριο ίσως σε πάρει μακρυά μου. Γιατί νιώθω πως αν το πω θα σε χάσω...

Ζούμε καθημερινά σε ένα παιχνιδι έρωτα και αγάπης επειδή μας κρατάει ζωντανούς. Επειδή χωρίς αυτό δε θα είμαστε εμείς και τότε ίσως σε χάσω. Ίσως όταν σε κερδίσω να μη μπορώ να σε έχω. Και πονάω... Πονάει πολύ να μη μπορώ να σου πω πως σ'αγαπώ. Να σε φιλάω και να πληγώνομαι προσπαθώντας να φυλακίσω τις λέξεις στο στόμα μου. Να σε κοιτάω στα μάτια και να τυφλώνομαι απο αγάπη. Και να θέλω να ουρλιάξω πως σ'αγαπάω. Να το λέω συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια... Χωρίς να πρέπει να σκέφτομαι ότι απαγορεύεται.

Σ'αγαπώ, μ' όλη μου τη ψυχή, όλο μου το είναι. Ξεκινάω τη μέρα και σκέφτομαι ότι θα σε δώ και με γεμίζει ευτυχία. Σε παρακολουθώ όταν δε με κοιτάς και δε μπορώ να τραβήξω το βλέμα μου απο πάνω σου. Στις πιο απλές σου κινήσεις βρίσκω κάτι που τις κάνει υπέροχες, με χαρακτηριστική ευκολία. Σ' αγαπώ και σε έχω ανάγκη. Αλλά ακόμα, δε μπορώ να σου πω πως σ' αγαπώ...

Δε το βλέπεις; Θα τα γκρεμίσω όλα. Ίσως και όχι, αλλά δε μπορώ να το πάρω αυτό το ρίσκο. Δε μπορώ να σε χάσω. Καταλαβαίνεις;

Μη μου θυμώνεις και μη θυμώνεις ούτε σε σένα. Αυτοί είμαστε. Αυτή τη στιγμή έτσι μπορούμε να έχουμε ο ένας τον άλλο. Μα ακόμα κι έτσι θα περιμένω. Γιατί σ' αγαπάω...

Όταν δε μπορείς...

Όταν νοιάζεσαι χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι... Όταν δεν περνάει απο το χέρι σου... Όταν... δεν...

Σου έχει τύχει να θέλεις και να μη μπορείς; Να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν αν...; Όταν βρίσκεις κάτι απο το πουθενά και το μέλλον γίνεται παρελθόν χωρίς να υπήρξε ποτέ παρόν. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται, να αναρωτιέται και να φαντάζεται... Δε θα πω ονειρεύεται γιατί είναι επικίνδυνο. Αλλά δε μπορείς να συγκρατηθείς. Σου άρεσε. Έχεις κάτι στο μυαλό σου να τριγυρίζει, όμορφα και ενοχλητικά... Γιατί ξέρεις, ξέρεις το μέλλον και το μετέτρεψες σε παρελθόν μόλις τώρα. Μα δε σταματάς να χαμογελάς... Συνεχίζεις...

Νιώθεις, με κάθε δευτερόλεπτο, με κάθε χτύπο μέσα σου... Ξέρεις που απευθύνονται... Και χαμογελάς...

Μη λυπάσαι, δεν έχασες κάτι που είχες. Μια διαφορετική σκέψη ήταν, με ένα άγγιγμα έρωτα και δυο δάκρυα. Το ένα χαράς και το άλλο λύπης... Της λύπης όμως το σκουπίζεις γρήγορα με το χέρι. Δε θές να υπάρχει. Το άλλο όμως, το αφήνεις να ταξιδέψει στο πρόσωπό σου. Να μάθει κάθε πτυχή, κάθε χαρακτηριστκό, κάθε σημάδι σου... Και εύχεσαι να είναι αργό το ταξίδι του, για να μη σβήσει ποτέ το συναίσθημα... Και όταν πλέον φτάσει στο στόμα σου, το παίρνεις μέσα σου μετόση προσμονή, σα να μην έχεις γευτεί θάλασσα ποτέ. Η πιο γλυκιά αρμύρα που μπορείς να αναζητήσεις και να μη βρεις πουθενά αλλού...

Καιρό είχες να θυμηθείς ότι η καρδιά σου βρίσκεται στη θέση της. Ότι δεν έχει πάψει να χτυπάει, έστω κι αν την έβαλες στην άκρη του κόσμου σου, στο τέλος του μυαλού σου, εκεί όπου προσμένουν οι άκαρπες σκέψεις να την σκεπάσουν και να της αλλάξουν χρώμα... Άκου...

Σήκω τώρα, άργησες. Θα χάσεις το τρένο. Και δε ξέρεις αν θα περάσει άλλο...

Please teach me how to dream...

Σε παρακαλώ. μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Σε βλέπω να γελάς και να είσαι μέσα στην ευτυχία. Και μου λες ότι φταίει πως ονειρεύεσαι! Πώς το κάνεις;

Δε το βάζεις κάτω, τίποτα δε σε λυγίζει. Ζεις τη ζωή σου και ακόμα και αν δεν είναι όπως τη θες, τη βαφτίζεις όνειρο και χαμογελάς. Άλλο καλό, άλλο κακό. Δε σε ενοχλεί. Το ζεις με τη καρδιά σου. Και όταν τελειώνει λες "έζησα το όνειρο", όχι το "γνωστό" όνειρο, μα ακόμα κι έτσι... χαμογελάς... Σε παρακαλώ, μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Το έχω ανάγκη...

Η ελπίδα, τυφλή καθώς είναι, απομακρύνθηκε σε σκοτάδια απελπισίας και τα φτερά της πλέον δεν ανοίγουν. Σε έχω δει να λυγίζεις μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι τίποτα δε μπορεί να σε κρατήσει απο το να χαμογελάσεις. Σηκώνεσαι με δυσκολία, χωρίς να το βάζεις κάτω, και ευχαριστείς το σύμπαν που σε αξίωσε να το ζήσεις κι αυτό. Σε παρακαλώ, μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Το έχω ανάγκη...

Τα δικά σου φτερά έχουν καεί άπειρες φορές και δεν κλαις για ότι έγινε, μοναχά τους κάνεις μια κηδεία με ένα χαμόγελο και φοράς τα καινούργια. Και μ' αυτά θα πετάξεις με την ίδια φρεσκάδα που έχεις σε κάθε νέο όνειρο!

Πώς μπορείς να αφήνεις τους εφιάλτες δεμένους με αλυσίδα, με την ελπίδα γραμμένη στα δεσμά τους; Γεννάς το φως σε ένα δωμάτιο με τελειωμένα κεριά που ξεψυχούν στο φύσημα της ψυχής, σα να μπορείς να κάνεις τα πάντα με τη δύναμη της ψυχής σου. Σε παρακαλώ, μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Το έχω ανάγκη...

Μη κοιτάξεις πίσω...

Ακόμα εδώ είμαι. Εσύ πού είσαι; Αυτό που μας έδενε κόπηκε και το σχοινί μας το κράτησα εγώ. Για να θυμάμαι το δέσιμο. Μπορεί να μη δίνεις μία, για μένα είναι τα πάντα. Πες με τρελό αλλά θα βγεις λάθος. Τρελός δεν είμαι τώρα, τρελός ήμουν που αγάπησα έτσι. Πώς τα δίνεις όλα κύριε; Ποιός στα ζήτησε; Τί μας το παίζεις; Καλός; Όταν παίρνεις τις αποφάσεις σου για τη ζωή σου μη τα ρίχνεις σε άλλον. Έκανες ότι έκανες, μέχρι εκεί. Κοίτα την κομμένη άκρη και προσπάθησε να μαντέψεις ποιά κλωστή δε λειτούργησε όπως έπρεπε... Αν το βρεις έλα να μου το πεις, έχω κανά δυο πλεκτά στα όριά τους...

Δεν έχεις πουθενά να πας. Γι' αυτό και αποπροσανατολίζεσαι. Χάνεις το δρόμο σε μια πλατεία με απέραντα πλακάκια μην έχοντας που να πατήσεις. Φοβούμενος μη κάνει δίπλα το πλακάκι και βρεθείς μετέωρος στο κενό πάλι. Μένεις στάσιμος στην απάτη μιας οπτασίας που γελάει σε βάρος σου.

Μη κοιτάς κάτω. Κάνε το βήμα. Τί πιο κάτω απο τον πάτο. Και στο μηδέν να βρεθείς δεν έχασες κάτι που είχες για να στεναχωρεθείς. Μη φοβάσαι όταν δεν έχεις να χάσεις τίποτα.

Ουπς, τί μαλάκας; Τόση ώρα με έπαιρνες στα σοβαρά; Χαχαχα. Και σε είχα για έξυπνο. Μη πιστεύεις ότι σου λένε ρε. Μην ακούς υποσχέσεις και φήμες. Μην ακούς ευχές. Μόνος θα παλέψεις. Γεμίζεις το μυαλό σου με εικασίες, χαροπές ελπίδες σε μια αλάνα με πεθαμένες καρδιές, περιμένοντας να αναστήσεις Το νεκρό...

Δε κρατάει πολύ. Κλείσε τα μάτια, σκούπισε τα δάκρυα και άσε τη θαμπή όρασή σου να κάνει τη δουλειά. Τρέξε σε αυτό που λάμπει και μη διστάσεις αν δεις το κόκκινο να τρέχει μαζί σου... Και κυρίως, μη κοιτάξεις πίσω...

Θρύψαλα...

Γιατί πονάει... Αυτό που εσύ κάνεις και 'γώ βλέπω. Αυτό που εσύ βγάζεις και 'γώ εισπράττω. Αυτό που δε νοιάζεσαι και 'μένα σκοτώνει. Αυτό...

Δεν αναλογίστικες στιγμή τις συνέπειες... Απλά έκανες... Τί κι αν ήμουν εκεί; Τί κι αν ξέρεις ότι σ' αγαπάω; Δε σέβεσαι τίποτα. Η αλαζονεία σου σε συνεννόηση με την παρόρμηση κατάφεραν το πολύ απλό. Να κάνεις το ραγισμένο γυαλί να σπάσει... Μέχρι πριν ήξερες, τα κομμάτια μαζεύονται. Τα μύρια θρύψαλα του γυαλιού όμως δεν κολλάνε, γιατί εξανεμίζονται... Δεν υπάρχουν να τα πιάσεις να τα ενώσεις. Τώρα πια αν προσπαθήσεις να τα ενώσεις τα κενά ανάμεσα θα είναι διακριτά, σε σημείο να είναι απροσπέλαστα. Ένα κατακερματισμένο πτώμα μιας αγάπης που άφησες να πέσει απο τα χέρια σου, την ώρα που τα δικά μου ήταν δεμένα, ανήμπορος να σε σταματήσω... Διότι, αν περνούσε απο το χέρι μου, δε θα σε άφηνα στιγμή να την κρατήσεις μετέωρη στα παγωμένα σου δάχτυλα. Είχαν παγώσει απο το ψύχος του εγωισμού σου, μα δε σκέφτηκες ότι το κρύο σώμα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του μυαλού σου, δεν λειτουργούν τα παγωμένα άκρα μάτια μου...

Σταμάτα να κλαις, η στιγμή έγινε παρελθόν και δε μπορείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο. Δεν ωφελεί να κλαις πάνω απο κάτι που σκότωσες. Πάει, πέθανε... Βλέπεις μερικά πράγματα δεν έχουν την ίδια προσοχή απο κάθε άνθρωπο. Για σένα η αξία της φάνηκε μικρότερη στα μάτια σου. Ίσως γιατί αυτά έλαμπαν την ώρα που φτιαχνόταν. Ίσως γιατί παρά την αγάπη σου, θεώρησες ότι αν κάτι το διαλύσεις τότε θα πάψει να υπάρχει. Θα το βγάλεις απο μέσα σου. Καημενούλα, οι γνώσεις σου μέχρι εκεί φτάνουν...

Δε σου έμαθε κανείς την αγάπη. Και δεν άφησες και την ίδια να σε διδάξει. Δε χρειάζεται κάτι να υπάρχει για να το νιώθεις, να το βλέπεις για να το χαίρεσαι, να το αγκαλιάζεις για να το αγαπάς... Πάρε για παράδειγμα τον άνεμο...

Τώρα σκούπισε τα δάκρυά σου. Μας περιμένει δουλειά. Εσύ ξεκίνα απο πάνω, εγώ απο κάτω. Θα βρεθούμε στη μέση. Όταν ολοκληρωθεί το παζλ, θα δούμε πόσο άσχημη είναι η ζημιά... Τα κενά όμως θα σου θυμίζουν πάντα τη ζημιά που έκανες...

Αγάπα με όπως θες...

Διάβασα κάπου: "επειδή κάποιος δε σ' αγαπάει όπως θέλεις εσύ, αυτό δε σημαίνει ότι δε σ' αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του". Τί συναρπαστική αλήθεια; Κάτι που δεν το σκέφτεσαι εύκολα, κάτι που δε το βγάζεις στον άλλο. Δεν εκτιμάς την αγάπη του, επειδή δεν είναι όπως τη θέλεις. Χωρίς να σκέφτεσαι πόσο πονάει ο άλλος... Χωρίς να αναλογιστείς το μέγεθος της αγάπης του. Κι είναι τόσο εγωιστικό...

Σε θέλω μαζί μου μόνο για να μ' αγαπάς όπως θέλω. Κι αν δε μπορώ; Στάχτη να κάνω τη ψυχή μου και να αναγεννηθώ όπως θέλεις; Μπορώ νομίζεις; Έχω την ικανότητα; Αφού μου λες οτι μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι, γιατί θέλεις να με κάνεις πιο αγαπητό σε σένα και λιγότερο με εμένα; Μη μου το κάνεις, σε παρακαλώ...

Ξέρεις ότι σ' αγαπάω, ξέρεις πως πονάω για σένα, γιατί θες να με δεις να "πεθαίνω" για σένα; Επειδή μπορώ; Επειδή έχω την αγάπη και το θάρρος να το κάνω; Και τότε τί θα έκανες; Τί να το κάνεις το άψυχο εγώ μου όταν θα το έχεις μετατρέψει σε κάτι μαραμένο, κάτι νεκρό; Κατάλαβέ με, νιώσε με. Αλλάζω όσα μπορώ για να έρθω στα μέτρα σου, επειδή σ' αγαπάω, αλλά εσύ δεν... Και πάλι απαιτείς. Πάλι σκαλίζεις μέσα μου και πετάς ότι σου φαίνεται άχρηστο, προσπαθώντας να μου βάλεις καινούργια εξαρτήματα...

Μη προσπαθείς να με φτιάξεις, δεν έχω χαλάσει...

Έτσι ήμουν απο την αρχή, απο τότε που σου άνοιξα τη καρδιά μου δεν έχει αλλάξει κάτι στο τρόπο που χτυπάει. Άσχετα αν εσύ σταμάτησες να την ακούς και νομίζεις ότι χάλασε. Αλόγιστη σπατάλη ενός συναισθήματος που γέννησες για να σκοτώσεις με τα ίδια σου τα χέρια. Στραγγαλίζοντας μια καρδιά, κόβοντάς της κάθε αναπνοή με την οποία σου έδειχνε πως αναπνέει για σένα. Αλλά εσύ δεν ένιωθες την αναπνοή μου... Δεν έβλεπες τη κρύα ανάσα μου στον παγωμένο έρωτά μας. Μόνο πίεζες, πίεζες στο λαιμό... Και όταν έπαψε να αναπνέει, άρχισες να κλαις...

Και να αναρωτιέσαι γιατί δε σ' αγάπησα...

Το Avatar μου...

Η αγαπητή Raven μου ζήτησε μέσα απο ένα παιχνιδάκι να εξηγήσω γιατί διάλεξα αυτήν την εικόνα σαν Avatar για το blog μου. Ας τα πάρω απο την αρχή λοιπόν...

Όταν έφτιαξα το blog, του έδωσα μια ονομασία σχετικά με τον άνεμο. Αυτό, διότι ο άνεμος είναι το στοιχείο της φύσης που λατρεύω. Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες σε ένα σημείο που φυσάει και να "ταξιδεύω". Είναι ότι πιο όμορφο για μένα (ίσως γιατί είμαι και ζώδιο του αέρα, αν πιστέψουμε σε αυτά). Αυτό το άγγιγμα είναι τόσο τέλειο...
Προσπάθησα να βρώ μια εικόνα που να αντιπροσωπεύει τον άνεμο, αλλά δε βρήκα κάποια να μου ταιριάζει, να με εκφράζει. Υιοθέτησα λοιπόν μια πρόχειρη...

Περίπου δεκαπέντε μέρες αργότερα, έκανα μια ανάρτηση. Ταυτόχρονα με το κείμενο σχεδίασα αυτή τη πληγωμένη καρδιά. Θεώρησα ότι ταίριαζε σαν φωτογραφία για την ανάρτηση και την έβαλα. Παρατηρώντας την όμως, βρήκα στοιχεία πάνω της που ταιριάζουν σε μένα, στο blog και στα κείμενά μου. Η υφή των κειμένων μου είναι κυρίως μελαγχολική, ερωτική και ταξιδιάρικη. Η συγκεκριμένη καρδιά, δείχνει να έχει πονέσει στο πρόσφατο παρελθόν (βλέπε ράμματα/σταγόνες), όπως και η δική μου, και να είναι προχειροραμμένη με τις πληγές ακόμα ανοιχτές και τα ραγίσματα μόνιμα πάνω της. Τα φτερά δηλώνουν πως είναι ταξιδιάρικη, σαν τα κείμενα, και στο σκίτσο φαίνονται το ένα κλειστό και το άλλο μισάνοιχτο. Δε γνωρίζω γιατί μου αρέσει να τα ζωγραφίζω έτσι, ίσως επειδή έχει πληγωθεί να φοβάται να τα ξανανοίξει και να ταξιδέψει. Σαν εμένα ένα πράγμα...

Μ'αυτά και μ'αυτά πιστεύω ότι μπορεί επάξια να σταθεί σαν Avatar στο blog μου, γιατί εκφράζει και εμένα και τα κείμενά μου σε μεγάλο ποσοστό.
Ελπίζω να ικανοποίησα της απαιτήσεις σου, καλή μου Raven. Περιμένω μια "εξήγηση" των Avatar απο τους: Lena (οι συνταγές μου), Γιώργο (κατεστραμμένη κοιλάδα), Συννεφούλα, Αλίκη, Εύη Καφ. !!

Το βραβείο!

Ένας πολύ αγαπητός φίλος μου πρόσφερε αυτό το βραβείο! Πραγματικά δε το περίμενα μιας και δε κάνω κάτι ιδιαίτερο με το blog μου (μετριοφρωσύνη στα τέρματα!!!). Παρόλα αυτά είναι κάτι που το δέχομαι με πολύ ευχαρίστηση και πολύ ελπίδα να δικαιώσω κάποια στιγμή το άτομο που μου το πρόσφερε!!!

Επίσημα το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:
«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας.
Άντε και αγγλικά διότι έχουμε διεθνή πελατεία (μουαχαχαχα....)(το σχόλιο του Γιώργου είναι όλα τα λεφτά οπότε το αφήνω ανέπαφο!)

Proximidade is described as follows:
"This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers! This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites" You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.

Με τη σειρά μου λοιπόν να προσφέρω και γώ το βραβείο αυτό σε μερικά άτομα:

* Στην καναρινένια, η οποία ήταν το πρώτο άτομο που με έβαλε στον κόσμο των blogs και με ωθεί με κάθε μου κείμενο να γίνομαι καλύτερος και μου δίνει απίστευτη δύναμη. Σε ευχαριστώ μανάρι μου!

* Στον Γιώργο, που ήρθε απο την Αλλόνησο για να με βάλει σε ένα άλλο κόσμο που δεν είχα σκεφτεί πιο πριν ότι μπορώ να εισέλθω. Ένα άτομο που μου δίνει ελπίδα για πολλά. Ένα αγόρι που χωρίς να με ξέρει με κατάλαβε πάρα πολύ(σε σημείο να την πει σε κάποια για μένα :) ). Σε ευχαριστώ ρε φίλε! (το παιδί έχει πολύ ταλέντο, αναζητήστε το στα links μου!!!)

* Στην Άνιμα, γιατί χάρη σε αυτήν δημιουργήθηκε ο Άνεμος που σήμερα ξέρετε αρκετοί! Αυτήν φταίει, όσο και αν δε το γνωρίζει, με πολλές έννοιες :) ! (έπρεπε να το πω!)

* Τέλος, στο άτομο στο οποίο ωφείλω τη συνέχιση αυτού του blog, σε μια φάση δύσκολη, που με βοήθησε απέραντα απο τότε που τη γνώρισα. Την καλή μου Νεράιδα!!! Ότι και να πω, μάτια μου, θα είναι πολύ λίγο. Απλά, σε ευχαριστώ πολύ...!!!!
( Καλά, όλοι την ξέρετε οκ οκ μη βαράτε)

Links για αυτά τα άτομο θα βρείτε στο blog μου. Κάντε ένα κόπο να κάνετε το κλικ και θα με θυμηθείτε όταν καταλάβετε γιατί δίνω το βραβείο εκεί :)

Υ.Γ. Ξέρω ρε Γιώργο άργησα λίγο να πάρω το βραβείο αλλά είχα τρεχάματα, χιχι !!!

Παραμύθια...

Δεν συμβαδίζεις, όσο κι αν το ζητάς. Δεν μπορείς να συνυπάρξεις με αυτό που δε νιώθεις ίδιο με σένα... Είσαι διαφορετικός και η διαφορά είναι οτι είσαι ξένος. Ξένος με το ξένο γύρω σου. Και τί άλλο να κάνεις; Πώς αλλιώς να φερθείς...;

Αν δοκιμάσεις το δικό σου μονοπάτι ρισκάρεις να βαδίσεις μόνος και ξέρεις ότι αυτό το φοβάσαι όσο τίποτε... Αν διαλέξεις το μονοπάτι των πολλών ξέρεις ότι απλά θα βαδίζει ένα άτομο με το όνομά σου προς τα 'κεί, δε θα είσαι εσύ. Δεν θα είσαι ο εαυτός σου. Θα περπατάνε μαζί σου επειδή θα νομίζουν ότι είσαι κάτι άλλο... Αυτό όμως δε το θες... Αναζητάς τη μοναδικότητα σε ένα άτομο που θα σε ξεχωρίσει στα πολλά και στα όμοια. Μα τί απαιτήσεις είναι αυτές; Πώς ελπίζεις; Τα παραμύθια αργοπεθαίνουν ένα - ένα και συ κοιτάς τις λευκές σελίδες δακρυσμένος. Θέλεις να διαβάσεις το " και ζήσαν αυτοί καλά και 'μείς καλύτερα" αλλά δεν υπάρχει αυτό το τέλος πια... Το έσβησε ο συγγραφέας της καινούργιας έκδοσης. Μιας έκδοσης που δε σου επιτρέπει να παραμυθιάζεσαι όπως τότε. Όπως όταν ήσουν αγνή ψυχή... Γιατί μπορεί η ψυχή να άλλαξε πλεον, αλλά στα παραμύθια δε σταμάτησε να πιστεύει...

Αλίμονο αν σε αφήνανε να ονειρεύεσαι εσκεμένα. Τώρα νιώθεις άβολα. Νιώθεις ντροπή όταν απο όνειρα πάσχεις και τα μοιράζεσαι με τους ονειροκρίτες. Η άποψή τους σε προβήματίζει. Μπλέκεσαι σε μια κατάσταση σωστού - λάθους ξεχνώντας ότι εσύ κάνεις το σωστό. Εσύ ξέρεις τι είναι σωστό για σένα όσο λάθος και αν είναι για τους κριτές...

Ποιός είναι σωστότερος απο σένα και γιατί; Ποιός ξέρει καλύτερα πως πρέπει εσύ να ζήσεις; Ποιός ορίζει τη μοίρα σου; Κοίτα στη καρδιά σου, εκεί είναι το θέλω σου και οι κανόνες σου. Εκεί είσαι εσύ, και μόνο εσύ έχεις σημασιά!

Γιατί άν χαθείς όταν θα ζήσεις το παραμύθι σου, οι άλλοι θα πουν ότι είχαν δίκιο. Κανείς όμως δε θα ξέρει ότι εσύ γούσταρες το "τώρα" σου όσα δευτερόλεπτα και αν κρατούσε... Κανείς εκτός απο 'σένα...

Ποιά είναι η λύση; Μη με ρωτάς, δεν έχω την απάντηση. Αν την είχα δε θα έγραφα τώρα αυτό το κείμενο. Θα ήμουν στο παραμύθι μου και θα έγραφα το δικό μου τέλος, σε μια σελίδα γεμάτη μονοπάτια. Μονοπάτια κόκκινα σαν αυτά που έκρινα ως λάθος και μονοπάτια μαύρα σαν τις επιλογές μου. Διάβασε το παραμύθι μου και πορεύσου ανάλογα. Εσύ ξέρεις το δρόμο καλύτερα απο 'μένα... Εγώ απλά σου έδειξα πού είναι το άγνωστο...

Δεν έχεις το δικαίωμα...

Πως να ξεφύγεις; Ποιός θα σε βγάλει απο το σκοτάδι; Για άλλη μια φορά η συνταγή απέτυχε. Προσπάθησες καλύτερα, με πιο καλά υλικά αυτή τη φορά για να ενισχύσεις την ελπίδα σου, αλλά και πάλι... Ευτυχώς αυτή τη φορά φορούσες τα γάντια και δε κάηκες. Ήξερες το κίνδυνο και προστάτεψες εσένα. Όσο μπόρεσες... Πάλι άρπαξες λίγο στην άκρη. Αλλά ξέρεις, αυτή η φωτιά στην άκρη ήταν σίγουρη απο την αρχή. Πριν καν αγγίξεις το ακατάλληλο.

Η διαίσθησή σου χτυπούσε αλύπητα τη πόρτα αλλά εσύ έκλεινες τα αυτιά σου με τα χέρια σου. Μα η συνείδησή σου δεν είναι εξωτερική. Οπότε απλα αποπλανούσες τη σκέψη σου με τον έρωτα της φωτιάς... Ανόητε, πάνω στην ηδονή σου δεν ένιωσες οτι η καρδιά σου μάτωνε στο πάτωμα...

Είναι δυνατόν να μην ένιωσες το κενό; Να μην είδες τα αίματα; Να προσπέρασες τον πόνο; Τί ρωτάω; Το αποτέλεσμα μιλάει απο μόνο του... Άντε τώρα στη γωνία σου πάλι να τρέφεσαι με αναμνήσεις και να μαζεύεις τα κομμάτια σου...

Ως πότε θα τη σπας; Πόσες φορές να αντέξει να την ενώνεις ξανά με σένα μετά τον κατακερματισμό της;

Δε μπορείς ρε φίλε, δε σου το επιτρέπει. Εξ αιτίας της είσαι ζωντανός κάθε που χτυπάει, και συ τη πληγώνεις συνεχόμενα? Της χρωστάς, δε σου χρωστάει. Πρέπει να τη προσέχεις, όχι να τη θανατώνεις. Δεν είσαι άξιος να τη κουβαλάς. Άσε κάτω το μαχαίρι, δε βλέπεις που κλαίει; Για σένα...ακόμα, μετά απο όσα έχεις κάνει...

Όχι όταν θες...

Παράταμε ρε. Τώρα ήρθες να μ'αγγίξεις; Τώρα που αιμοραγώ; Τώρα που λυπάσαι; Πού ήσουν όταν άνοιγε η πληγή; Πού ήσουν όταν μάτωνα; Το πάρτυ τελείωσε και κατόπιν εορτής δε δεχόμαστε καλεσμένους. Κράτα το δώρο σου. Ξέρουμε και οι δύο πως δεν ήρθες να προσφέρεις. Ήρθες απο ενοχή. Αφού πρώτα αθώωσες το εγώ σου με τους δικούς σου ενόρκους. Η ετυμηγορια βγήκε και συ τη σκαπούλαρες χαλαρά...

Η συνείδησή σου καθαρή γιατί το βάρος το 'χει άλλος. Δε γουστάρω ρε να είσαι εδώ όταν το θες. Δε γουστάρω να είμαι έρμαιό σου. Τί νομίζεις; Πως τα κουμπιά τα πατάς εσύ; Σε γελάσανε. Το κουμπί της αγάπης χάλασε και όσο κι αν το πατάς τα αισθήματα δεν αλλάζουν. Δεν ελέγχεις πλέον τη καρδιά μου. Η όποια δύναμη ασκούσες πάνω μου τώρα σταμάτησε να υπάρχει γιατί πολύ απλά τελείωσαν οι μπαταρίες. Δεν έχει άλλη ενέργεια η καρδιά να σκορπίσει για χατίρι σου. Έπαιξες και έχασες. Όχι σε αγάπη, σε αισθήματα. Γιατί το να προδώσεις την αγάπη μου λίγο κακό της κάνει. Είναι τόσο ηλίθια που θα εθελοτυφλήσει. Αλλά το να πληγώνεις τη καρδιά μου σε κάνει κάτι πολύ άσχημο. Γιατί η αγάπη είναι εγωιστική, η καρδιά μου όμως σου δόθηκε αντικειμενικά. Να παίξεις μαζί της όσο γουστάρεις. Βλέπεις, σε είδε και αγαλίασε. Αυτά τα ψεύτικα αποσπάσματα χαράς σε ένα τρέιλερ που διαφημίζει ένα θρίλερ και ο δολοφόνος είσαι εσύ. Αυτά είδε η τρελή και νόμισε πως η ταινία μιλάει για την αγάπη...

Μα δεν άργησε να καταλάβει πως εκείνη ήταν το θύμα. Έπρεπε να νιώσει τον πόνο για να δει ότι ματώνει. Οι παροπίδες σου έκαναν τη δουλειά τους μια χαρά και συ δρούσες ανενόχλητα όταν εκείνη δε μπορούσε να δει... Και τί κατάφερες, πες μου...

Έγινε δολοφόνος σε μια κοινωνία κακοποιών. Ξεχώρισες απο το πλήθος, ναι, αλλά με το λάθος τρόπο.Χαράκωσες το ευαίσθητο σε μια προσπάθεια να πείσεις τον εαυτό σου ότι το σκληρό είσαι εσύ...

Σε γελάσανε... Απο χαρτί είσαι, γι' αυτό κρατάς το μαχαίρι, για να μην έχεις το φόβο πως θα σε χαρακώσει κάποιος άλλος...

Δε πονάω πια, οι νεκροί δε νιώθουν. Μια παράκληση μόνο, γιατί ακόμα σε πονάω... Μην κοιτάξεις πίσω σου, γιατί και η δική σου ώρα πλησιάζει...

Κοίτα...

Ακόμη να προσέξεις. Δεν κοιτάς πέρα απο τη μύτη σου. Στέκεσαι εκεί που θέλεις απαξιώνοντας τα υπόλοιπα. Στα δικά σου μάτια το πινέλο είναι το εργαλείο για να σβήνεις και το χρώμα σου το μαύρο. Μουτζουρώνεις τις σκέψεις κρατώντας μια ουσία που σου φτιάχνει τη διάθεση. Και περιμένεις εγώ να ζωγραφίσω πάνω στο μαύρο σου κάτι που θα σε θαμπώσει...

Αλλά το φως μου δεν είναι πλέον τόσο δυνατό να νικήσει τη σκιά σου... Δεν μπορεί να παλέψει άλλο... Θα καθίσει να το καταβροχθίσει ο ίσκιος σου. Σ'αυτόν τον άσπρο καμβά διάλεξες να βάψεις το φόντο μαύρο. Δεν κοίταξες όμως που τα επόμενα χρώματα πνίγηκαν ζητώντας λίγο άσπρο να πιαστούν...

Μη σκεφτείς πως δε σ'αγάπησα, όχι. Δε φτάνει αυτό να δικαιολογήσει ότι δε μπορείς να δεις. Να δεις πόσο κακό κάνεις όταν εγκλωβίζεις το φως σε μαύρα σκεπάσματα... Αν δε σ'αγαπούσα δε θα γινόμουν ο καμβάς σου. Δε θα σου έδινα το πινέλο με την ανάγκη γραμμένη στη λαβή του. Άλλο αν εσύ το έπιασες απ' την άκρη για να μη πληγωθείς... Και δε σταμάτησα, ούτε για μια στιγμή να δέχομαι τις πινελιές σου. Κι ας τελείωνες, εκατοστό εκατοστό, κάθε αγνό σημείο του καμβά. Ας στένευαν τα περιθώρια μέσα μου. Πίστευα στο βλέμμα σου. Στα μάτια που κοιτούσαν έτσι όταν έλεγα το σ'αγαπώ. Μα, δε με κοίταξες ποτέ... Κι η ελπίδα μου έσβηνε, με κάθε σου πινελιά όταν επέλεγες να συνεχίσεις με το ίδιο χρώμα...

Αυτό δεν άλλαξε, ούτε το μαύρο, ούτε η αγάπη μου. Μη το σκεφτείς. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Θέλεις δε θέλεις. Θα είσαι για πάντα εκεί όσες φορές και αν φύγεις και ξανάρθεις.

Αλλά τώρα που ήρθες, μη με παρεξηγήσεις που διάλεξα στα μαύρα να ντυθώ... Πάλι τώρα το πινέλο είναι στο χέρι σου. Με τη διαφορά ότι τώρα το μαύρο στο μαύρο δε διαφέρει καλό μου. Ο πόνος έμεινε, αλλά καινούργιος πόνος δε χωράει πλέον στον καμβά μου...

Λοιπόν, θα πιάσεις το πινέλο...;

Μείνε...

"Μείνε, και σαν ψέμα και σαν δάκρυ" λέει ένα τραγούδι που κατά τύχη βρήκα πρόσφατα. Πολύ καλό. Μείνε να το ακούσουμε. Μείνε στη ζωή μου. Μείνε πλάι μου... Γιατί μοναξιά δε σ' αντέχω...

Κάθησε λίγο μαζί μου, μείνε λίγο στο πλάι μου. Μή φύγεις απο τώρα. Όχι πάλι. Όχι τόσο νωρίς. Μείνε να σε ζήσω λίγο. Να σε μάθω. Να σε νιώσω. Να σε αγαπήσω χωρίς να σε χάνω. Μείνε...

Έχω τόσα πράγματα να σου δείξω. Ένα τεράστιο κόσμο απο μένα για σένα. Ένα κόσμο μοναδικό. Που δεν υπάρχει αλλού. Όχι γιατί είναι ξεχωριστός, απλά, γιατί είναι δικός μου. Και θα γίνει και δικός σου. Αν μείνεις...

Θα σου δώσω να δεις εμένα, σε όλες τις φάσεις μου. Θα σου δώσω εμένα, με όλα όσα μπορώ να σου προσφέρω. Θα μου δώσεις και σένα, να κάνεις παρέα με μένα. Γιατί και το δικό σου είναι, είναι κάτι το ξεχωριστό. Θα σου δώσω τη καρδιά μου, που παρά τις πληγές μπορώ να τη κάνω να λειτουργήσει ξανά. Θα σου δώσω τη ψυχή μου, που παρά το άυλο της υφής της εσύ θα τη νιώσεις, όπως όταν ο άνεμος σου σηκώνει τα μαλλιά και συ χαμογελάς. Θα στα δώσω, αλήθεια, αν μείνεις...

Ναι, δίκιο έχεις. Τα έχεις ξανακούσει...
Ξέρω, δεν είμαι κάτι ξεχωριστό...
Κι αυτό αλήθεια είναι, δεν αξίζει τόσα πολλά...

Μα μπορώ, μπορώ να σε κάνω να τα δεις, αυτά που τόσο εύκολα απορρίπτεις. Αυτά που απαντάς ότι ξέρεις, πριν καν τα γνωρίσεις. Τούτα δω που τρέμουν στη σκέψη ότι δε θα μείνεις. Αυτή τη τσαλακωμένη καρδούλα, που προσπαθεί να ισιώσει τις ρωγμές της για να σου χαμογελάσει με ελπίδα... Σε σένα που την έκανες να χαρεί παρά τους πόνους που κουβαλάει... Κουβαλάει μαζί της τα στοιχεία για να αποδείξει πόσο αθώα είναι. Να, δε στα κρύβω. Κοίτα!

Μα...πού πήγες; Δεν τελείωσα. Δεν με άφησες να κάνω. Δεν πρόλαβα να κάνω. Έμεινα στα λόγια και πάλι... Γιατί δεν έμεινες; Πού κρύφτηκες; Γιατί βιάστηκες να με τελειώσεις; Μείνε... σε παρακαλώ. Τη μοναξιά δε την αντέχω...

Τελικά έμεινες, σα ψέμα και σα δάκρυ... Με άκουσες. Σε ευχαριστώ...

Φύσα τις στάχτες...

Θυμάσαι κάποτε, μου είπες σε λατρεύω. Και με λάτρεψες... Με το τρόπο σου. Γιατί ήθελες, γιατί πίστεψες, γιατί...
Και το έκανα και 'γώ. Και... μέσα απο εμάς πεθάναμε. Ζήσαμε για να σκοτώσουμε την αγάπη μας... Αλλά δε πέθανε. Όχι αυτήν. Ίσως επειδή ζούμε μέσα απο εκείνη... Ίσως...

Μα τί να σου απαντήσω απο τα χείλη μου; Ποιά κουβέντα είναι εκείνη η μαγική που θα σε κάνει να πιστέψεις σε μένα; Ποιά λόγια θα ζωντανέψουν μια φλόγα στη καρδιά που καίει μόνη της τα σπίρτα. Τα σπίρτα τελειώνουν και η δόλια καίει τα ακροδάχτυλά της να εξαντλήσει κάθε χιλιοστό.
Ο πόνος την έχει βάλει τιμωρία σε μια θλιβερή γωνία που παραμονεύει το σκοτάδι να τη βιάσει...

Όλα αυτά γιατί αγάπησες... Βρήκες το νόημα της καρδιάς για να διαπιστώσεις οτι δένεται με τον πόνο σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να αγγίξει τον έρωτα. Βασανίζεται στην αίσθηση της μοναξιάς, γι' αυτό, στη ζάλη της φλόγας, τα μάτια σχηματίζουν τη μορφή που ψάχνεις.

Είναι κρίμα όμως γιατί ξεχνάς ότι ποτέ δεν την είδες. Έβλεπες μόνο όσα ήθελες. Μέσα απο το φιμέ τζάμι του μυαλού σου.
Ρίξε τη πέτρα και σπάστο. Σπάστο ρε, να δεις τί σε κοιτάει πίσω απο το διπλό καθρέπτη της συνείδησής σου. Πέτα τη ρε. Ή μήπως φοβάσαι;

Τρέμεις στην ιδέα να κάνεις λάθος άλλη μια φορά. Γιατί αυτή τη φορά ξέρεις ότι δεν έχεις άλλα σπίρτα να κάψεις... Έκαψες το τελευταίο όταν έκαμες να αγγίξεις τη ψευδαίσθηση... Αλλά κάηκες...

Νοσταλγία...

Νοσταλγία. Τό διαφορετική λέξη; Όμορφη. Ακούγεται ωραία... Νοσταλγία. Απο μόνη της η λέξη, δείχνει να πονάει... Πονάει γιατί θυμάται, και συ μαζί...
Τί νοσταλγείς; Νοσταλγείς όσα έχεις ζήσει. Τα καλά... κανείς δε νοσταλγεί όσα πονάνε. Νοσταλγείς όσα όμορφα έχεις ζήσει...

Ζω! Τί θα πει αυτό; Για μένα θα πει: έχω στιγμές στη ζωή μου. Στιγμές που ξέρω ότι έζησα και τις νοσταλγώ... Πρώτα πρώτα το γέλιο. Τις στιγμές που γέλασα μαζί σου. Εκείνες τις όμορφες στιγμές που αν τις θυμηθώ θέλω να σε πάρω και να σου πω το "σ'αγαπώ!". Κάθε φορά. Κάθε φορά που σε θυμάμαι να γελάς βρίσκω τον εαυτό μου να γελάει μόνος του. Μέχρι και να δακρύζει... Γεμίζω προς στιγμή με τόση χαρά, περίπου όση είχα και τότε που γελούσαμε.
Πόσο θα 'θελα να σε χαϊδέψω τώρα. Ένα χάδι στο μάγουλο. Και μετά μια αγκαλιά...

Πόσο νοσταλγώ τις αγκαλιές μας. Όταν πιανόσουν πάνω μου και δε ξεκολλούσες με τίποτα. Όταν ευχόσουν να παγώσει ο χρόνος και να μείνουμε έτσι. Αγκαλιά... Να σου χαϊδεύω τα μαλλιά. Μ'άρεσε τόσο να σου χαϊδεύω τα μαλλιά. Με τις ώρες ήθελα... Είναι τόσο ωραίο συναίσθημα. Και ήξερες ότι μου άρεσε... Ήξερες...

Να μια νοσταλγία που θα μου ξέφευγε. Ήξερες... Τί σκεφτόμουν, τι ήθελα. Και 'γώ ήξερα. Επικοινωνούσαμε, όσο μπορούσαμε...

Άραγε νοσταλγείς εσύ κάτι; Σου λείπει τίποτα; Θυμάσαι; Θυμάσαι, μέχρι σ' ένα σημείο... Μέχρι το σημείο που δε θέλεις να θυμάσαι. Και μετά θυμώνεις, αλλά όχι για πολύ. Γιατί νιώθεις πως σου έχει περάσει ο θυμός. Και ξανά νοσταλγείς. Εμένα, εσένα, εμάς...

Για όσα ζήσαμε, όσες στιγμές είχαμε. Θυμάσαι τότε που ήξερες ότι μου αρέσει μια σοκολάτα; Και πήγες και μου πήρες ένα κουτί; Πόσο παιδεύτικες ψυχή μου... Γιατί ήξερες ότι θα είναι μια στιγμή που θα τη νοσταλγώ για χρόνια...

Τελικά όσο γλυκιά ακούγεται η νοσταλγία τόσο πόνο κουβαλάει πάνω της. Ίσως απο τις λίγες που σε κάνουν να θυμάσαι κάτι καλό και να πονάς. Για όσα έζησες...

Αν το παράδεισό μας το φτιάχνουμε εμείς, τότε θέλω να ζω συνέχεια τις στιγμές μου. Και να μη με διακόψει κανείς. Ναι, αυτός θα είναι παράδεισος...

Ομοίωμα...

Ακίνητο, αλλά σαν τον άνεμο.
Σταθερό, αλλά τόσο εύθραυστο.
Χαμογελαστό, αλλά τόσο λυπημένο.
Αστείο, αλλά τόσο σοβαρό.

Είναι αυτό που κοιτάς
και ταυτόχρονα γελάς...
Δε σκέφτεσαι αν πονάει
η καρδιά του κάθε που χτυπάει.
Σου φαίνεται κάτι ίδιο,
αλλά κάνεις λάθος...

Μπορεί να είναι πέτρινο
αλλά μέσα του είναι χάρτινο.
Τόσο σκληρό, αλλά
ταυτόχρονα τόσο μαλακό.

Μπορείς να τον πονάς
επειδή φαίνεται ν' αντέχει,
αλλά φαίνεται ξεχνάς
τη πληγωμένη καρδιά που έχει.
Στάζει μες το θώρακά του
μα προσέχει μη τον καταλάβουν.
Δε βρίσκει τη γιατρειά του
γι' αυτό προσεύχεται χωρίς να μάθουν.

Νοσταλγεί ένα άγγιγμα ψυχής
που δε του 'χει δώσει ως τώρα κανείς.

Ο καημένος... δε γνωρίζει...
γι αυτό και συνεχίζει να ελπίζει...

Θεέ μου, κάποιος ας του πει
πως μόνος του θα ζήσει και θα χαθεί...

Clown...

Και να λοιπόν, εδώ, που μένω
σαν ένας κλόουν ν' αργοπεθαίνω.
Ψάχνω τη μάσκα που να καλύπτει,
τη μάσκα του κάθε αλήτη,
που για χαρά της θα παίξει
τη παράσταση που πρέπει.

Θέλω να τη βγάλω και να ζήσω
χωρίς να πρέπει να γυρίσω πίσω.

Μου λείπουν και οι άλλοι
που με γιομίζαν της χαράς τη ζάλη.
Τα βλέπω όλα μαύρα
ενώ ξέρω οτι υπάρχουν κι άσπρα.
Τα 'χω κοντά μου
στη σκέψη και τη καρδιά μου.

Ξέρω ότι είναι εκεί για μένα
και 'γώ με μάτια δακρυσμένα
ζω στις αναμνήσεις...

Ξυπνάτε, πεθαίνω ρε...

Στη θάλασσα του πόνου επιπλέεις πάνω στη βάρκα που έφτιαξε η καρδιά σου για να επιζήσει.
Δε βρήκε άλλον τρόπο η δόλια... Είναι πάλι στη ζεστασιά του στήθους σου, κατόπιν εορτής όμως...

Έχει γυρίσει πολλούς ωκεανούς. Έφευγε με τα ζεστά ρεύματα, μα γύριζε με τα κρύα... Χιλιοδωσμένη σε ναυαγούς που είχαν την ανάγκη της. Μα όταν έγιναν κυβερνήτες κατάλαβαν ότι ήσουν πολύ μικρή για τη δική τους πορεία... Τους λυπάσαι τους καημένους που δεν καταλάβαιναν πόσο γερό σκαρί είσαι. Τους συγχώραγες όμως, γιατί έτσι ηρεμούσες μέσα σου...

Σε μια φάλτσα νότα χαράς, παρμένη απο κάποιον που απλά σε χαιρέτησε, ο ήλιος καθυστερεί να βγεί. Βλέπεις ντρέπεται γιατί, όταν χαμογελάς φωτίζεις πιο δυνατά απο 'κείνον. Είναι κρίμα όμως που για παρέα σου διαλέγεις το φεγγάρι...

Στη σκιά σου, που πορεύεται πίσω σου, ανοίγεις διάλογο. Μιλάς για το πόσο άδικο είναι να είσαι δυστυχής. Δε σου έμαθε κανείς το βάρος της ζωής. Οι πρόχειροι αναβάτες, στα πρώτα νερά πήδηξαν απο τη βάρκα, ενώ εσύ πνιγόσουν στα δικά σου δάκρυα...

Απρόσωποι χαρακτήρες σε κοιτούν με μιζέρια. Πού να 'ξεραν οι αφελείς τί πλούσια καρδιά κατέχεις. Βλέπουν τα σκισμένα σου ρούχα και κρίνουν την εμφάνιση. Δε τους είπαν βλέπεις, πως τα φαινόμενα απατούν. Ούτε καν τα φτερά σου δε προσέχουν. Νιώθουν καλύτεροι... Ενώ θα μπορούσαν απλά να σου φερθούν καλά...

Σε σένα κυρία του δρόμου...!

Μίλα ρε...

Κλείνεις το στοματάκι σου ουρλιάζοντας στη σιωπή σου.
Πεθαίνεις εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση που μπορείς ν' αλλάξεις,
αλλά προτιμάς να μείνεις εκεί και σε κλάμα να ξεσπάσεις.
Βγάλε φωνή, μίλησέ μου, φώναξε, κάνε με να σ' ακούσω...

Δε σου παραπονέθηκα ποτέ οτι δε γουστάρω να σ'ακούω.
Γιατί μου κλέβεις τη χαρά...;
Έλα και τράνταξε τη καρδιά μου με λόγια, σκληρά και γλυκά.
Δε με νοιάζει... Μη μ'αφήνεις να πεθάνω στη σιωπή...
Κατακρεούργησέ με, με ότι μπορεί να κατεβάσει το μυαλό σου.
Θα με ρίξεις, αλλά ξέρω οτι θα φταίω εγώ...
Θα πονέσω, αλλά θα σηκωθώ. Και θα 'γειάνω.
Δικό μου θέμα...

Τα δυο σου μάτια όμως δε μπορώ να τα αντικρύζω και να μη ξέρω τι φταίει.
Αυτό το προσωπάκι που ψάχνει με κάθε ευκαιρία να χωθεί στη ζεστασιά μου,τώρα το βλέπω να κοιτάει το άπειρο.
Και νιώθω ότι οι σκέψεις σου σε τραυματίζουν...
Το βλέπω εξάλλου στα βουρκωμένα σου μάτια...
Θέλω να σε φιλήσω ζεστά στο μάγουλο,
μα ξέρω οτι το δάκρυ σου θα στάξει,
καθώς βρίσκεται στο χείλος του ματιού σου.

Μίλα ρε γαμώτο, μίλα ρε, μη... Ξέσπασε επιτέλους.
Γλύκανε με με τη πίκρα σου, σκότωσέ με με τα σ'αγαπώ σου.
Θύμισέ μου πόσο κακό σου κάνω με την αγκαλιά μου.
Πλήγωσε τη καρδιά μου με το μαχαίρι χαράζοντας τ' όνομά σου.
Ξέρω ότι φταίω και 'γώ...

Λυπάμαι μικρό μου...
Είμαι αυτό που θες και δεν ήμουν ποτέ αυτό που ήθελες...
Σε λάβωσα με την αγάπη μου...
Σε γιάτρεψα με την αδιαφορία μου...

Θεέ μου, ας ήξερα μονάχα τί να κάνω...
Δώσε μια και κάψε με. Δε με πήρες τη πρώτη φορά γιατί πίστεψες σε μένα.
Τώρα διώξε με απο 'δώ γιατί όπως βλέπεις απέτυχα...

Μαζί μου ασχολείσαι, πόσο μαλάκας είσαι...

Τί είναι χειρότερο; Να ασχολείσαι με κάτι που δεν αξίζει ή να ασχολείσαι και να αισθάνεσαι μαλάκας...;

Μάλλον το πρώτο γιατί το δεύτερο το κάνω με μεγάλη ευκολία. Τόσο εύκολα που αρχίζω να το πιστεύω κιόλας... Αφού ξέρω το τέλος, γιατί πατάω play στην ίδια ταινία; Γιατί βάζω τον εαυτό μου στην ίδια διαδικασία; Αφού ξέρω ότι εγώ θα χαλαστώ πάλι, εγώ θα πονέσω.

Το ξέρεις το μονοπάτι, τί το βαδίζεις; Βλέπεις κάτω τα παλιά σου χνάρια βουτηγμένα στο κλάμα και το αίμα και τί κάνεις; Πατάς πάνω τους; Ή μήπως δίπλα τους για να νομίζεις οτι δεν είναι το ίδιο; Πόσο μαλάκας είσαι ρε φίλε...;
Λες και η άλλη έχει τον μαγικό αυλό και παίζει έναν ήχο που δε μπορείς να αντισταθείς. Που σε κάνει να μη νιώθεις...
Και συ σκυλάκι μου απο πίσω, εκεί, μη χάσεις...

Και ας ξέρεις την αλήθεια. Και ας ξέρεις πόσο πονάει. Έτσι, θυσιάζεις το χρόνο και τη ζωή σου προσπαθώντας να ανάψεις ένα πεταμένο, τελειωμένο τσιγάρο... Είναι βρεγμένα τα σπίρτα σου καλέ μου, νωπά απο τα δάκρυα σου... Όσο και να επιμένεις, δε στεγνώνουν...

Σου μένει μόνο η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα κουραστείς απ' όλο αυτό. Ότι θα τριφτεί τόσο πολύ το σπίρτο που θα εξαφανιστεί απο τα χέρια σου. Και καθώς θα κοιτάς τριγύρω σου, αν είσαι τυχερός, κάποιο καινούργιο τσιγάρο μπορεί να σου πετάξει κάποιος... Κοίτα να το πιάσεις. Μην συνεχίσεις να είσαι μαλάκας...

Αν το κάνεις, το μόνο που μένει είναι η φωτιά σου... Αλλά τότε δε θα χρειαστείς σπίρτο, θα σ' ανάψει η καρδιά σου... Ύστερα, περίμενε να δεις αν θα σβήσει η θα πεθάνεις απο το κάπνισμα...

Κλάψτε μάτια μου...

Οι σκέψεις σε κυνηγάνε, οι ερινύες δε σε αφήνουν,
να δώσεις σου ζητάνε και στο μυαλό σε πνίγουν.
Σε τέσσερις τοίχους κλεισμένη διέξοδο ζητάς απεγνωσμένη.
Θέλεις να δακρύσεις αλλά, χωρίς να λυγίσεις.
Δυνατή για πολλούς, μα παιδάκι πίσω τους.
Σε ρίξανε σε καταστάσεις τη ζωή να μάθεις,
μα δε σε ρώτησε κανείς αν έχεις απο κάπου να πιαστείς...

Μόνη σου βαδίζεις το δρόμο της βροχής.
Νερό στο δάκρυ, κανείς δε θα καταλάβει...
Βρήκες το κάλυμμά σου να κρύψεις τα δάκρυά σου...

"Συγνώμη μάτια μου που δε βρίσκομαι εκεί, να σου κάνω μια αγκαλιά,
θυμάμαι μού 'χες 'ξoμολογηθεί πως σου λείπει η ζεστασιά..."

Εφήμερη χαρά δε γυρεύεις, παντού πουλάνε
μόν' τα μάτια που αγαπάς, 'κείνα που αλλού σε πάνε...
Σε μέρη μαγικά γυρνάς, ονειρεύεσαι, γελάς,
μ' αργότερα σα ξυπνάς νοιώθεις στο θάνατο να γυρνάς.
Τις κατάρες σου ρίχνεις στη ζωή, φωνάζεις και τα σπας
μα αμέσως ζητάς, να σου μάθει να την αγαπάς.

Τις φωτογραφίες κοιτάς, νοσταλγείς ότι αγαπάς
να δεις τον ουρανό θέλεις, αγχωμένη, και στο μπαλκόνι πας.
Σκουπίζεις το αλμυρό σου δάκρυ με του χεριού σου την άκρη
και τ' όνομά του γράφεις στου τζαμιού τη θολή επιφάνεια.
Νοσταλγείς το γέλιο του, την αγκαλιά και το χάδι του
και νιώθεις πως δε μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα...

Πιάνεις το μπουκάλι και γεμίζεις το ποτήρι, δικό του και δικό σου.
"Στην υγειά της μοίρας" ψελλίζεις με ότι αντοχή έχει περισσέψει μέσα απο τους λυγμούς σου... Το κατεβάζεις μονομιάς, δικό του και δικό σου, για να σε πιάσει η ζάλη.
Ζάλη γνώριμη, που συχνά σου κάνει συντροφιά... Το κορμί σου δε νιώθει, αυτό που ήθελες το πέτυχες. Το μόνο που σου μένει είναι να κοιμήσεις και το μυαλό.

Καληνύχτα ψυχή μου...

Αφιερωμένο...

Εγώ δε σε κατηγορώ...

Τι εύκολο που είναι να φταίει ο άλλος. Πόσο ελαφρύς νιώθουμε όταν δε μας βαραίνουν οι τύψεις... Όταν το βάρος που βαστάει η ψυχή μας το ακουμπάμε στη ψυχή του άλλου. Χωρίς να αναλογιστούμε τίποτε. Ούτε τις συνέπειες, ούτε πόσο λάθος είναι, ούτε πόσο δειλοί είμαστε, ούτε τι κακό κάνουμε. Τίποτα... Σα να είναι τρόπος ζωής. Σα να είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε ανεύθυνα εντελώς...

Πες μου όμως, πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλες τον εαυτό σου στον τοίχο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες μαλακία και σκέφτηκες οτι φταίς; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες μαλακία και έκλεισες το γαμημένο το στοματάκι σου για να σκεφτείς πριν μιλησεις; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένοιωσες πραγματικά άσχημα γιατί ΕΣΥ έκανες μαλακία και όχι ο άλλος; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες λυπάμαι, συγνώμη; Πότε; Θυμάσαι...;

Πού να θυμάσαι... Σε συμφέρει να θυμάσαι; Έχεις τα αρχίδια να θυμάσαι; Μπορείς ρε να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και να πεις: " έφταιξα γαμώ τη πουτάνα μου, λάθος μου". Και αν σε ενοχλέι βγάλε τα βρωμόλογα. Πες απλά ένα συγνώμη. Μια λεξούλα. Μια μικρή γαμημένη λεξούλα, που αν την έλεγες με την ίδια συχνότητα που εκτοξεύεις τις κατηγορίες σου θα είμασταν πολύ καλύτερα. Πολύ καλύτερα...

Αλλά βλέπεις η μυτούλα σου είναι γαλλική. Έχει ένα "πλάγιο" τονισμό που τη κάνει να κοιτάει προς τα πάνω. Εκεί στον ουρανό, ωστε το μυαλουδάκι σου να μη μπορεί να
τη φτάσει, για να μη μπορεί να την προσγειώσει. Για να μπορείς να λες, να λες, να λες...

Και 'γω ν' ακούω. Να σε ακούω συνέχεια να μου κοπανάς πόσο πολύ φταίω, πόσο λάθος είμαι, πόσο μαλάκας είμαι, πόσο πρέπει να διορθωθώ, πόσο πρέπει ν' αλλάξω... Γιατί ως γνωστόν σε μια σχέση πάντα φταίει μόνο ο ένας. Πάντα ένας κάνει τα λάθη. Ο άλλος είναι Θεος. Τέλειος! Που πρέπει να μείνει αναλλοίωτος...

Καλά κάνεις όμως, έτσι πρέπει. Μη γίνεις μαλάκας σαν μερικούς, δε λέει... Μείνε έτσι, εγω φεύγω... Ζήσε τώρα στο βασίλειό σου και μην έρθεις να με βρεις. Γιατί όταν θα έρθεις εσύ εγώ θα λείπω. Και θα λείπεις και συ....

Όχι απο μπροστά μου, μα απο τη καρδιά μου...

Καθρέπτης...

Η αντανάκλασή του είναι που σε τραβάει

αισθάνεσαι πως αυτό που θα δεις μιλάει.

Ίσως να πει όσα θες ν'ακούσεις,

θα χαμογελάσεις και ίσως του αρέσεις...

Προσπαθείς ακόμα και να τον αγγίξεις

αλλά γλιστράει τόσο που δε μπορείς να τον πιάσεις.

Δε σε πειράζει όμως,εσύ προσπαθείς

ξανά και ξανά χωρίς να μπορείς να δεις...

Στα μάτια σου προσπαθεί κι αυτός,

σε κάνει να μη νοιώθεις μοναχός

κι ας σου λένε οι άλλοι την αλήθεια

εσύ στη πίστη αναζητάς βοήθεια...

Γιατί θολώνει η εικόνα, γιατί γλιστράει αυτός;

Το πρόσωπό σου σαν ακουμπάς νοιώθεις κάποιος άλλος.

Πού είναι τ'όνειρο; Ποιός σε ξύπνησε καλό μου;

Δε θυμάσαι που κοιμήθηκες επάνω στο παλτό μου;

Στα πρώτα δάκρυα ξύπνησες αλλά δε συνήλθες,

ψάχνεις ακόμα να τον βρεις αλλά ποτέ δεν ήρθε.

Ήταν μόνο στη φαντασία σου, όλη η μαγεία

ποτέ δε το είδες,ποτέ δε βρήκες ηρεμία.

Σαν κάτι να βλέπεις,διαφορετικό απο πριν

ξεχνάς όλα τ'άλλα και ξεκινάς απ' την αρχή.

Αχ, να θυμώσουν τη προηγούμενη εικόνα

δε θα πονούσες τόσο,ούτε για μια στιγμή.

Ορίστε,σκουπίζεις τα καινούργια δάκρυα

άραγε θυμώσουν οτι είσαι απ' όλους μακρυά;

Τόσο διαφορετικός και ψάχνεις το είδωλο σου

αλλά να θυμάσαι, είναι μόνο τ' όνειρό σου...

Θα μπορούσα αλλά δεν...

Θα μπορούσα να σε φιλώ
αλλά δεν...
θα μπορούσα να σε πάρω αγκαλιά
αλλά δεν το κάνω...
θα μπορούσα να σου χαϊδεύω τα μαλλιά
αλλά δεν το κάνω...
θα μπορούσα να σ'αγαπάω ακόμα
δεν το θέλω, αλλά το κάνω...

Πόσα μπορώ και πόσα θέλω χωράνε σε μία πρόταση;
Και πόσα απ' αυτά άραγε θέλεις πραγματικά;
Γιατί έχεις την τάση να κάνεις και να λες άλλα πράγματα.
Τί σου φτάνει και τί αρνείσαι, ξέρεις;
Η καρδιά σου ξέρει, και συ ξέρεις, αν θα την ακούσεις η όχι επιλογή σου...
Και γώ ξέρω για τη δική μου...

Θέλω και δε θέλω, μικρή απόσταση...
Τί τα χωρίζει; Ένα "δε". Που μπορείς απλά να πεις οτι το ξέχασες.
Αλλά, πρέπει να το ξεχάσει ο άλλος πρώτα.

Κάποιες φορές δε κάνουμε αυτό που μπορούμε και το μετανοιώνουμε.
Άλλες το απολαμβάνουμε...

Θα μπορούσα να στα πω όλα αυτά
αλλά δε το κάνω...
όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε πρέπει...
όχι γιατί δε θα τα καταλάβεις,
αλλά γιατί δε θα τα εκτιμήσεις.
όχι γιατί δε μπορείς,
αλλά γιατί δε θέλεις.
Θα μπορούσα να είμαι μαζί σου,
αλλά δε το θέλω.
Θα μπορούσα ακόμα να παλεύω για το όνειρο,
αλλά ξύπνησα κι ας μή το θέλω...
θα μπορούσα να μείνω μαγεμένος,
αλλά τα ξόρκια σπάσανε...
Θα μπορούσα πολλά αλλά έκανα λίγα.
Θα μπορούσες να με καταλάβεις,
αλλά δε το έκανες...
Θα μπορούσες να με νοιώσεις,
αλλά δε με έφτανες...
Θα μπορούσες να με γλυκάνεις,
αλλα με πίκραινες...
Όχι γιατί δε μπορούσες, αλλά γιατί δε το ήθελες...

Θα μπορούσα να αλλάξω κάτι απο όλα αυτά;
Μάλλον όχι...
Όχι γιατί δε μπορώ, αλλά γιατί δε θέλω...

Αφιερωμένο σε αυτήν
που με άγγιξε
πιο πολύ απ 'όλες...

Μετάλλαξη...

Γιατί δε σ'αφήνουν να είσαι; Γιατί δε μπορείς να είσαι; Γιατί πρέπει να μένουμε εγκλωβισμένοι;

Καταστάσεις που σε τρελαίνουν και θέλουν να σ'αλλάξουν. Άσχημες στιγμές που στιγματίζουν τη ζωή σου, της αλλάζουν ρότα και πλέεις προς τα 'κεί που δε θέλεις. Τα πρέπει υπερνικούν τα θέλω σου. Γιατί αυτήν η καταπίεση; Ακόμα και απο τα δικά σου άτομα...

Τα λεγόμενα "κοντινά" σου πρόσωπα. Αυτά που είτε έχεις το αίμα τους, είτε θα έδιναν το αίμα τους για σένα. Ακόμα και αυτοί σε άγουν προς τα θέλω τους. Και όταν μετά απαιτείς σε λένε εγωιστή. Όταν ζητάς σε λένε πλεονέκτη. Όταν θέλεις σε λένε υπερόπτη...

Κάτσε κι άκου. Θα κάνεις αυτό, αυτό και αυτό με τον τρόπο αυτο. Τί; Έχεις άποψη; Ποίος σε ρώτησε; Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να ξέρεις; Ποιός έχασε το μυαλό του να το βρείς εσύ; Ποιός πέθανε και σ'έκανε βασιλιά; Ποιός;;;
Σε παρακαλώ, εγώ ξέρω καλύτερα απο ΄σένα. Ξέρω τι θες πριν το θελήσεις, οπότε μη τολμήσεις και ζητήσεις. Μη τολμήσεις... Δεν έχει νόημα. Αν δε στο έχω δώσει ήδη, τότε δε θα το πάρεις ποτέ. Ξέρω εγώ, εσύ θα μάθεις...κάποτε...

Αυτά σκέφτεσαι κάθε βράδυ. Όταν το ποτήρι είναι μισοάδειο και ακούς την αγαπημένη σου μουσική στο σκοτάδι. Και μετά ξαπλώνεις... Εκείνα τα φριχτά λεπτά περνάει απο το μυαλό σου ότι με τόσο κόπο έθαβες όλη μέρα. Ότι κόπιαζες να γκρεμίσεις όσο έφεγγε ο ήλιος, τώρα σιγά σιγά ξαναχτίζεται χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα. Σα να είσαι σε ζουρλομανδύα με ένα κενό στο κεφάλι απ' όπου ξαναμπαίνουν όλα μέσα. Και συ θες να ουρλιάξεις...

Μέχρι που χάνεις τον ύπνο σου. Μέχρι που φτάνεις στο σημείο να δακρύσεις στο μαξιλάρι σου, να το μουσκέψεις με τα δάκρυά σου. Μέχρι που καταριέσαι το σώμα σου που σε αναγκάζει να ξαπλώνεις για να ξεκουραστεί. Μέχρι που καταριέσαι που είσαι άνθρωπος. Μέχρι που καταριέσαι ότι γεννήθηκες...

Υπομονή καρδιά μου. Ζήσε για σένα κι άσε τους άλλους. Κάνε αυτό που θέλεις. Μαλακίες...

Στους Φίλους μου...

Τη μοναξιά μου τη φοβάμαι τα βράδυα που ξαπλώνω
στο κρύο αυτό στρώμα όταν το σώμα μου παγώνω.
Δε βρίσκω λύση στο νου
μα και το περιββάλον δε με πάει αλλού.
Οι καταστάσεις σε προδίδουν κάθε που ξυπνάς
και νιώθεις οτι τ' όνειρο σου παίρνουν
όσο σφιχτά και αν το κρατάς.
Ζεις κάτι που δε θέλεις,
σου λέν' πως να τ'αλλάξεις μπορείς,
δε σε ρωτάει όμως κανείς
τη δύναμη αν μπορείς να βρεις.

Ως πότε θα παλεύεις;
Θα μου πεις έτσι είν' η ζωή...
Αυτήν όμως γιατί δε την άλλαξε κανείς;

Κοιτάω γύρω μου αγαπημένους
να πονάνε τους καημένους
και τη μοίρα τους να καταριούνται...
Μέσα τους βαθυά αναρωτιούνται:
"πού είναι η ζωή που αναζητώ,
τόσο λάθος είμαι 'γώ...;
Πού είναι η αξιά της, αυτή που διδάχτηκα νωρίς;"

Δε θέλω να τους ακούω πικραμένους,
αν και η πίκρα αυτή βγάζει μια ζεστασιά γνώριμη.
Ίσως δεν είμαι μοναχός,
ίσως υπάρχει ζωή και στους νεκρούς...
Μα τους θέλω γελαστούς
και 'γώ τότε δίπλα τους να ζω τη στιγμή...

Κοντά τους...

Ζωή στο σκοτάδι χωρίς εσένα...

Οι νύχτες μακρυά σου είναι τόσο μεγάλες
που τα δευτερόλεπτα μου μοιάζουν με σκάλες.
Σκάλες τόσες πολλές που είναι αμέτρητες
και σε οδηγούνε στις καρδιάς σου τις σπηλιές.
Εκεί είναι η άβυσος, γεμάτη σκοτάδι
και στο τέλος ένα βαθύ πηγάδι.

Για να πιείς νερό πρέπει να τραβήξεις,
θα πονέσεις, θα κουραστείς, θα λυγίσεις.
Στο τέλος όμως θα χαρείς τόσο πολύ
που έστω για λίγο ήπιες τη ζωή.

Το δροσερό νερό θα γλιστράει στα χείλια
σαν το γλυκό σου το φιλί, την ψυχή μου την ίδια.
Ένα γινόμαστε, μέσα μου μπαίνεις
και γλυκά με ζεσταίνεις.
Εκεί θα μείνεις, ενέργεια θα γίνεις
για να μπορεσω και πάλι το βάρος σου ν' αντέξω.

Τώρα γλιστράς, απ' τα χέρια μου φεύγεις
δε μπορώ να σε πιάσω και στο σκοτάδι πέφτεις.
Σου στέλνω ένα δάκρυ
για να 'χεις κάτι δικό μου
να σου κρατάει συντροφιά
και να φωτίζει γλυκά
απ' της καρδιάς σου τη φωτιά,
και πάντα να σου θυμίζει
πόσο πολύ η καρδιά μου σ'αγαπά...

Κρύψου να μη σε βρω και σ'αγαπήσω...

Και συ μου λες φταις. Αφού όταν σου μιλούσα ήσουν αλλού. Τι ψάχνεις να δικαιολογήσεις; Αυτό που δε μπορείς να κάνεις; Δεν είμαι δω για κανένα,λέει το τραγούδι. Είμαι δω για όλους φωνάζει η συνείδηση μου. Πότε όμως θα 'σαι συ εδώ για μένα; Αν υπάρχει παράδεισος τότε γιατί πρέπει να ζω στην κόλαση;

Έλα,σε περιμένω. Τις ώρες μετρώ,τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα και συνεχίζουν...Ποίος τους είπε να είναι άπειρα; Ποιός τα έκανε αμέτρητα; Καταραμένε χρόνε... Εμείς σε φτιάξαμε και εμείς υποφέρουμε...

Βρέχει. Είμαι στη στάση και σε περιμένω. Δε σε ξέρω. Αλλά θα σε καταλάβαινα ανάμεσα σε πολλούς. Γιατί θα σε ένιωθα, όπως καμία άλλη. Εσύ θα έπλαθες τη καρδιά μου με σωστό τρόπο. Όπως εσύ ξέρεις. Γι' αυτό σε περιμένω. Είμαι αδύναμος μπροστά σου, ντρέπομαι που το λέω. Ίσως δεν έχω γεννηθεί σωστά, ίσως δε ταιριάζω μ'αυτό που θά 'πρεπε να 'μαι. Τι πρέπει και γιατί θα μου πεις σαν έρθει η ώρα...
Δε ξέρω,θα σου γνέψω, μα νοιώθω πως είμαι λάθος. Μέχρι να μου δείξεις πως μοιάζεις με μένα. Πως δεν είμαι μόνος. Πως υπάρχει έστω άλλος ένας που νιώθει όπως εγώ, πως δε παλεύω μόνος.

Τα σύρματα σφίγγουν και ο κλοιός σε πνίγει. Χρόνος λίγος και πιθανότητες άπειρες. Μέλλον μηδέν αλλά ξέρεις οτι λάμπει. Είσαι καλά και νιώθεις άσχημα. Μήπως είναι στη φαντασία σου; Είσαι εδώ; Μήπως είναι αυτό που θες; Πότε θα μάθεις άραγε; Ποιός θα σου πει; Όταν θα στο πει θα είναι νωρίς;

Όλη τη μέρα σπίτι και δε ξέρεις αν σκέφτεσαι σωστά. Άλλη μια φορά που πίνεις μόνος... Το ποτήρι μισοάδειο, καθότι πεσιμιστής, και μάτια μπερδεμένα. Δε ξέρεις, θες να μάθεις, αλλά δε ξέρεις πως. Πέρνα όταν το φανάρι θα είναι πράσινο, αλλά πρόσεξε, να είναι πράσινο, όχι να το βλέπεις πράσινο.

Συχνά μπερδεύεις το βλέμμα με το ψέμα. Το άδειο με το κενό. Κάθε νύχτα που περνάει μια μέρα έζησε και πέθανε. Ο δικός μου ο πόνος γιατί δε πεθαίνει μαζί της...;

Πίνεις και το πνίγεις ή πίνεις για να πεις πως φταίει αυτο...;

Όπου φυσάει ο Άνεμος...

Περνώ μεσ' απ'τα σύννεφα φωτίζοντας το δρόμο,
να φτάσω σε σένα προσπαθώ μα βρίσκω μόνο το χρόνο.

Βρίσκω ότι άφησες πίσω
και το κεφάλι πριν γυρίσω
την ουρά του ανέμου σου θα ακουμπήσω
και χωρίς να το θέλω θα δακρύσω.

Πετώ ψηλά μήπως είσαι 'κεί κοντά,
σα να σε βλέπω απο μακρυά,
αλλά πριν σε φτάσω πέφτω
σαν ένα φύλο απο δέντρο.
Φύλο πορτοκαλί,που έχει ζήσει τη ζωή
μα θέλει λίγο ακόμα να πιαστεί.

Βραδυάζει και πρέπει να φύγω,
έχω και αλλού να φωτίσω.
Όλα τ'άλλα όμως είναι ξένα
γιατί μ'αρέσει να φωτίζω μόνο εσένα.
Αύριο πάλι θα σε κυνηγώ
μα απο πάνω σου δε θα πιαστώ
όχι γιατι δε θέλω
αλλά γιατί δε μπορώ...