Οπου φυσαει ο Ανεμος...

Νιώθω πως αυτό το κείμενο δεν μπορεί να τελειώσει. Δεν μπορεί να μπει τελεία. Ίσως μπορούν να μπουν τρεις... Μα τίποτα δε θα σημαίνει το τέλος εδώ. Επειδή σ’ αγαπώ. Αυτό πλέον δεν μπορεί να αλλάξει. Ό,τι και αν γίνει. Σημαίνεις πολλά πλέον. Και τα εύσημα είναι όλα σε σένα...

Μια ευχή μεσ' τη νύχτα... Μια φωνή μεσ' τη σιωπή... Μια απάντηση που δεν άκουσες ποτέ... Μα είσαι εκεί για να τη ζήσεις. Αυτό μετράει ! Περισσότερο απο κάθε τι.

Σκηνές γνώριμες, καταστάσεις ίδιες, πρόσωπα αλλαγμένα και μια ατμόσφαιρα τόσο ευχάριστη. Τόσο ξεχασμένη απο τη ζωή. Ασυνήθιστη για την καθημερινότητα. Σπάνια. Έτοιμη να σε κάνει να μείνεις με το χαμόγελο, ακόμα κι όταν παύει να υπάρχει. Το σώμα σου να καίγεται την ώρα που έξω το χιόνι θερίζει τα πάντα. Η καρδιά σου ακούγεται πιο δυνατά απ΄τη φωνή σου. Και πάνω απ΄όλα η αμφιβολία πως κάτι δεν είναι σωστό. Πως κάτι είναι σκάρτο σ΄αυτό το δώρο ευχής.

Μία μετά την άλλη οι μέρες σε διαψεύδουν... Ή μάλλον, όχι εσένα αλλά, τις αμφιβολίες σου. Και τρομάζεις. Και φρικάρεις. Και απορείς. Και το κεφάλι σου πονάει. Και η σκέψη σου βαραίνει. Και η καρδιά σου χτυπάει δυνατότερα.

Ανήκεις στους άπιστους. Στους απέλπεις. Στους ματαιόδοξους. Στους ακούραστα μελαγχολικούς. Και όλα αυτά σβήνουν με ένα μόνιμο χαρακτηριστικό σου πλέον. Ένα χαμόγελο που δε λέει να αποχωρήσει απο τη στιγμή που ξυπνάς, έως την ώρα που θα ονειρευτείς. Και όχι στον ύπνο. Απλά, τα όνειρα κάνουν το χαμόγελο σου μεγαλύτερο. Δε φεύγει. Δε σταματάς να ονειρεύεσαι. Δεν τα παρατάει. Τα βάζει με όλους και με όλα. Και νικά. Το χαμόγελο μένει εκεί... Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Γυρνά το γνωμικό σου στην αρχή. Στη νύχτα και τα αστέρια. Την ευχή και το Θεό ή το σύμπαν ή ό,τι άλλο με άκουσε ΄κείνη τη στιγμή... Ευχαριστώ ! Δεν έχω άλλη λέξη να περιγράψω την ευγνωμοσύνη. Δεν μπορώ να βρω κάτι περισσότερο να πω. Νομίζω όμως πως είναι αρκετό. Πιστεύω πως, η απο καρδιάς ανταπόκριση που μεταδίδω με το ευχαριστώ μου, καταλαβαίνεται, νιώθεται, ακούγεται...

Ξεκινάω πάλι να πιστεύω στο όνειρο! Νιώθω αρκετά δυνατός να παλέψω με τους δαίμονές μου ! Πλέον ξέρω πως μπορώ... Δεν υπάρχει πιο γλυκό συναίσθημα...
Δεν υφίσταται καλύτερη στιγμή...

Χάπι... ένα μικρό αντικείμενο μεγάλης αξίας που μπορεί να σε "αλλάξει"... Ένντ... ένα τέλος, καλό ή κακό... Σημασία λιγοστή...

Απολαβές, γνωστές. Λίγη ματαιοδοξία, δυο απογοητεύσεις και ένα ποτό μισοάδειο... Στην υγειά μας, λοιπόν, με μια πίκρα αυθόρμητη και μια καρδιά βαριά. Ο ίσκιος θα φταίει. Έτσι μου είπε. Και 'γω τον πίστεψα, δίχως να έχω κάτι άλλο για να πιαστώ... Ακόμα και ένας κακός φίλος, δεν παύει να λέγεται φίλος... Και αν σε προδώσει, ήξερες πως ήταν κακός... έτσι;

Σκοτεινές μετακινήσεις σε πεζοδρόμια ονείρων... Αδιάκοπες μετάνοιες σε αθώους παραβάτες. Κάπου, κάτι γίνεται λάθος και η αιτία άγνωστη... Εσύ απλά νομίζεις ότι κάνεις το σωστό... νομίζεις... Η αλήθεια είναι μεγαλύτερη απο 'σένα. Μη σκας, ποτέ δεν έπαιζε ρόλο η πραγματικότητα... Η χειραγώγησή της ήταν το παν. Μια λεπτομερή εγχείρηση σε μια πλαστική χειρουργική. Πέτυχες να γεννηθεί το ψεύτικο και μ' αυτό είσαι ευτυχισμένος... Μήπως κάποιος να σου κλείσει τη ψευδαίσθηση; Μήπως κάποιος να τραβήξει την πρίζα; Δεν είσαι δα και ο πρώτος που επανηλθες απότομα στις σκιές... Απλά σε διαφορετικές αποχρώσεις... Μα δεν τις βλέπεις; Είναι ολοφάνερες!

Σσσσσσς! Μεγάλη κατάντια η αλήθεια μέσα στο ψέμα. Σα να παραδέχεσαι την ήττα σου και αυτό δεν "κάνει"... Πρόβαλλε τις στάχτες σου καλύτερα, θαμπώνουν και ονειροπόλους...

Το κλειδί στην πόρτα μπαίνει με δυσκολία. Ακόμη και αυτό απαρνιέται το ρόλο του. Το παγωμένο τραπέζι που ξαποσταίνει, είναι ιδιαίτερα άβολο... Η εισαγωγή στο σπίτι είναι για άλλη μια φορά αποθαρρυντική. Το παλτό στην καρέκλα, και ένα "κλικ" χιλιοακουσμένο απο παιδί... Η οργανική ύλη στο δωμάτιο φαίνεται ιδιαίτερα νεκρή τώρα. Τα έπιπλα παγωμένα, τα παράθυρα κλειστά και η σκόνη να χορεύει... Ακόμη μία προσφορά υπηρεσίας τελείωσε...

Το έβγαλα το μεροκάματο και σήμερα. Φάνηκε στο πρόσωπό τους! Αν μη τι άλλο, παίζω καλά το ρόλο μου. Ουδείς δυσαρεστημένος! Προς στιγμήν χαμογέλασε το δεξί μέρος του στόματός μου. Το δεξί μόνο... έτσι, ειρωνικά...

Γυάλινο κοντό ποτήρι. Ένας πάγος. Ουίσκι. Ότι πρέπει! Όποιος θεωρεί πως το αλκοόλ κάνει κακό, μάλλον δεν έχει πιει ποτέ... Δεν μπορώ όμως ακόμα να γευτώ. Το αφήνω να πιάσει θερμοκρασία και κατευθύνομαι στο μπάνιο. Ακόμη ένα "κλικ"... Ίσως να είναι το ίδιο και να μου κάνει πλάκα, ποιος ξέρει; Δεν υπάρχει λόγος να κοιτάζω αλλού, παρα μόνο στο νιπτήρα. Το μούδιασμα, απο το κρύο νερό, βάλσαμο! Τρίβω, τρίβω, τρίβω... Το νερό παραμένει άχρωμο... Όσο και αν προσπαθώ, δεν τα καταφέρνω... Κοιτάζω δειλά δειλά στον καθρέπτη. Είναι ακόμη εκεί... Το βάψιμο παραμένει. Σα να έχει ποτήσει το δέρμα. Σαν ένα τατουάζ που δε φεύγει πλέον με τίποτα... Ούτε η πετσέτα βοήθησε καθόλου...

Επιστρέφω... Το ουίσκι με καλεί... Μην το απογοητεύσω... Όχι αυτό που μου προσφέρει και τόσα... Η πρώτη γουλιά είναι ονειρική... Ξεδιψάω με τη φωτιά! Φλέγομαι με το κρύο! Εξαιρετικό! Η καρέκλα μου με καλεί. Γνώριμα. Σα μια γλυκιά αγκαλιά. Ένα σπίρτο, μία σπίθα και τα δυο κεριά έχουν ανάψει. Η μυρωδιά του σπίρτου, συμπαθητική... Όταν αγόρασα τα κεριά, ήταν ψηλά και αδύνατα. Δυνατά και περίφανα. Έτοιμα να "καούν" όταν χρειαστεί! Λίγο καιρό αργότερα, έχουν κοντύνει και παχύνει δυσανάλογα. "Δάκρυα" που στέγνωσαν στην πτώση, τώρα βρίσκονται στον πάτο. Έπεσαν νωρίς, μα είναι πάλι εκεί να καούν για δεύτερη φορά, ξανά... Μήπως θα έπρεπε να εμπνευστώ απο αυτά; Μπα...

Μηχανικά κινούμαι, για πρώτη φορά απόψε, στο θολωμένο τζάμι. Δεύτερη γουλιά κάτω και η ανάσα μου με εμποδίζει να δω την αντανάκλασή μου στο τζάμι. Θα με κρατήσει μακριά μέχρι να θολώσω κι ο ίδιος. Μελετημένα πράγματα... Το δεξί μέρος χαμογέλασε πάλι... ειρώνικά... πάλι...

Στην τρίτη γουλιά πιάνω δουλειά. Οι σκέψεις περίμεναν ώρα για να κάνουν την επίθεσή τους... Ελάτε, είμαι και πάλι έτοιμος... Όπως κάθε βράδυ τώρα...

Γέλια... Τα πρόσφερα και σήμερα. Σε αφθονία. Όλοι το ευχαριστήθηκαν. Όλοι το διασκέδασαν. Όλοι... οι θεατές φυσικά... Οι θεατρίνοι, οι κλόουν, οι γελωτοποιοί, οι κωμικοί, αυτοί που το προξενούν όλο αυτό τέλος πάντων, χαίροναι με το αποτέλεσμα... λένε... Πάνε μέρες που ένιωσα αυτή τη χαρά... Πάνε μέρες... Αναρωτιέμαι αν το ένιωσα και ποτέ... Αναρωτιέμαι... Ξέρω όμως πως κουράστηκα, σίγουρα...

Ο ρόλος παραμένει... Δύσκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει, ότι κάτω απο τη μάσκα υπάρχει μια ψυχή... Ένας άνθρωπος... Με δικαίωμα. Δικαίωμα να μη χαμογελάσει. Και ακόμη περισσότερο, να μη σε κάνει και 'σένα να χαμογελάσεις... Αφήστε με, σας παρακαλώ... Το γέλιο μου έχει γίνει συνήθεια, όχι συναίσθημα. Έχει καταντήσει γραφικό στο πρόσωπό μου. Ανούσιο. Το νόημά του αγνοείται... Αφήστε με...

Δε σας αδικώ, μα συμπαθάτε με. Πρέπει να ξαναβρώ τη χαρά μου, πριν σας κάνω εσάς τους ίδιους χαρούμενους... Έχει χαθεί ο σκοπός και 'σεις δε δίνετε δεκάρα. Καλά κάνετε. Εγώ δεν κάνω καλά. Και πρέπει να το φτιάξω αυτό... Ποσώς με νοιάζετε, όταν δεν είμαι εγώ καλά... Ακούγεται σκληρό, μα έτσι πρέπει να είναι. Για να μπορώ...

Άλλη μια νύχτα τελείωσε παρέα με το ποτό μου. Ακόμη μια νύχτα που οι σκέψεις νίκησαν. Βαριά πληγωμένος θα πέσω στο κρεβάτι μου να θεραπευτώ... Δουλεύω την επομένη και οι "πελάτες" δεν καταλαβαίνουν απο εσωτερικές διαμάχες... Έχω μια παράσταση να δώσω και "πρέπει" να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι...

Χάνεσαι στο πλάνο. Δεν το "χορταίνεις". Κι αυτός ο αέρας... ατελείωτος... Έτοιμος να σε παρασύρει. Μα τότε η μοναξιά θα μείνει μόνη. Έχεις μάθει ότι δεν παρατάς τους καλεσμένους σου μονάχους. Εσύ τουλάχιστον, γιατί εσένα "έπρεπε" να σε νοιάζει... Το σκοτάδι γύρω δεν έχει πολλή σημασία, ακόμα... Θα αποκτήσει όμως, το νιώθεις...

Είναι περίεργο το πόσο εύκολα ξυπνάνε τις αναμνήσεις τέτοια σκηνικά. Και συ με τη σειρά σου πράττεις αναλόγως. Ώρα ήταν... Μα παραμένει όμορφη η σκέψη. Απο τις λίγες φορές, ίσως, που δε σκέφτεσαι αντίστροφα. Όχι πως το παρελθόν σου απαρτίζεται μόνο απο άσχημες αναμνήσεις. Απλά έχεις την τάση να φέρνεις στο μυαλό σου κυρίως αυτές...

Μέσα σε όλη αυτή τη ναυτία του μυαλού, απο τα αδιάκοπα κύμματα σκέψεων που δε σταματούν, βλέπεις κάτι που δεν περίμενες. Στο βάθος του κατάμαυρου ουρανού και μιας θάλασσας που μόνο την ακούς και την οσφρίζεσαι, ανα διαστήματα μια λάμψη σου απευθύνει το λόγο. Σαν κοιτάξεις καλύτερα αυτό που πιο πριν έμοιαζε με ψευδαίσθηση του μυαλού σου, τώρα καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα φάρο... Τον οδηγητή των πλοίων...

Ένα τόσο δα φως, είναι αρκετό για να οδηγήσει τόσα καράβια στον προορισμό τους. Χωρίς αυτό, η ελπίδα τους θα είχε εξαλειφθεί. Τα κομμάτια τους θα σκορπίζονταν στις εφτά θάλασσες. Θα ήτανε χαμένα... Γνωρίζοντας όμως την πηγή του φωτός, έχουν προορισμό. Ξέρουνε το λιμάνι τους που βρίσκεται...

Δεν είναι παράξενο πόσο πολύ μοιάζουνε κάποια απλά πράγματα με την ανθρώπινη ψυχή...;

Το ίδιο καλείσαι και εσύ να κάνεις. Στη θάλασσα της ζωής, η ελπίδα σου είναι το φώς μιας ψυχής. Είναι αυτή η ψυχή, που θα σε οδηγήσει στο λιμάνι της καρδιάς σου. Είναι αυτό το φως, που θα σου κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Γι' αυτό μη χαθείς. Μην απογοητευτείς. Το ταξίδι έχει προορισμό. Η θάλασσα κάποια στιγμή τελειώνει και σταματάς να φοβάσαι πως θα πνιγείς...

Μη σταματήσεις να ψάχνεις για το δικόσ ου φάρο. Είναι εκεί... Φωτίζει για σένα... Μαζί θα νικήσετε τα κύμματα... Μαζί...

Σήμερα, η μέρα έγινε διαφορετική... Ωραία διαφορετική... Σήμερα τόλμησα κάτι που με βασάνιζε χρόνια... Αν έκανα καλά; Ο χρόνος θα γίνει ο προφήτης...

Ήταν μια ήττα του εγωισμού. Ξεπέρασες τον εαυτό σου... Θα μπορούσες να το αφήσεις να συνεχιστεί έτσι, μα αυτό τελείωσε κάπου εδώ... Δε χρειάστηκαν παρα μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να γίνει πραγματικότητα. Η σκέψη τόσων χρόνων... μηνών... ημερών... ωρών... εξαφανίστηκε, έτσι απλά... Έγινε μια στιγμή που τώρα έγινε παρελθόν κατακλίζοντάς με με σκέψεις... ως συνήθως... Απαντήσεις...; Φοβάμαι πως ποτέ δε θα μάθω...

Γέλιο και υποκρισία... Ξάφνιασμα και προετοιμασία. Δεν μπορώ να ξέρω πόσο το σκέφτηκε όλο αυτό. Πιστεύω όμως, πως το καλό τη σκέψης μου, που οδήγησε στην πράξη, της μεταδόθηκε στο χαμόγελό μου... Ήμουν ειλικρινής, αυτό ήθελα... Το πέτυχα... Εύκολα, όταν μπαίνουν συναισθήματα στη μέση, για μένα... Το αποτέλεσμα...; Απλά αγνοείται...

Ίσως να μη μάθω ποτέ... Δεν το ελπίζω, μονάχα το αποδέχομαι σαν αλήθεια. Το βάρος της σκέψης μου τώρα ελάφρυνε... Το φορτίο της συνείδησης άλλαξε... Ξεφόρτωσε και τώρα ξαναφορτώνει σιγά σιγά...

Μακάρι να μην έκανα λάθος... Δε θα ήθελα τίποτα περισσότερο απο μία αγαλίαση του νου μου... A piece of mind, που μου αρέσει τόσο σαν έκφραση... Αν αστόχησα και τώρα... δε νομίζω πως θα το αντέξω... Δεν είμαι σε θέση... Δεν έχω τις δυνάμεις... Έχω μόνο αυτό το αθάνατο συναίσθημα, που καίει την ψυχή μου... Και μια τέτοια απώλεια, μπορεί να έχει μόνο ολοκληρωτικά αποτελέσματα... Ίσως να μη θέλω να τα μάθω...

Πάψε...

Το νιώθεις...

Το θέλεις...

Θέλε, αφού έτσι σε κακόμαθα...

Μα να θυμάσαι πως και αυτή τη φορά,

πάλι στο "θέλω" θα μείνεις...

Δεν έχω και την καλύτερη διάθεση για να μιλήσω... Συμβαίνει και αυτό... Τελευταία ίσως περισσότερο... Χάνομαι στις σκέψεις... Όχι ό,τι καλύτερο καλύτερο για κάποιον υπεραναλυτικό όπως εγώ... Νομίζω όμως πως βοηθάει... Νομίζω...

Τελειώνει... Και αυτή τη στιγμή δε νοιάζομαι όπως τις άλλες στιγμές. Η ιδέα ξεφτίζει στο μυαλό μου. Τα συναισθήματα ξεχνιούνται το ίδιο εύκολα, όπως ξαναγεννιούνται... Μόνο οι σκέψεις μου μένουν. Οι σκέψεις και η αυτοκριτική. Και αυτό σκέψη παραμένει... Είμαι καλός, όταν πρέπει να βρω το λάθος... Δεν είμαι καλός, όταν πρέπει να κάνω τη σκέψη πράξη. Φοβερή διαπίστωση... Τόσο ειρωνικά, όσο και κυριολεκτικά...

Απο τη μία δεν πρέπει να είσαι εσύ, απο την άλλη πώς να σταματήσεις να είσαι... ; Καταλήγω πως απλά γελιέμαι στην ιδέα. Δεν έχω σταματήσει ποτέ να είμαι εγώ χωρίς να καταπιεστώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως αλλιώς μπορεί να γίνει... Πρέπει να είσαι πολύ άρτιος για να το πετύχεις. Όταν είσαι σκάρτος, δεν μπορεί να πετύχει... Και δεν μπορώ να σταματήσω να είμαι σκάρτος... Το έχω πλέον αφομοιώσει... Δεν το προβάλλω σα δικαιολογία, το νιώθω. Το αναπαράγω μέρα τη μέρα. Απο σκέψεις, καταστάσεις, πράξεις, λόγια, ζωή... Όλα στο πακέτο... Μετρητοίς, όχι με δόσεις... Χωρίς επιστροφή, όχι διευκολύνσεις...

Αδυναμίες... Μεγάλο παιχνίδι... Με τεράστιες κουρτίνες. Καλύπτουν, γιατί αν αποκαλύψουν τίποτα δεν είναι τόσο ωραίο... Ευτυχώς όλοι οι άνθρωποι έχουμε απο δαύτες. Δε μας λείπονται... Ευτυχώς... Σκέψου να φαινόταν πόσο σκάρτος είμαι... Τόσο εγώ, όσο και οι γύρω. Υπάρχει κάποιος που να νιώθει καλά σε όλα με τον εαυτό του; Αν όχι, γιατί παραπονιέμαι... ; Αν ναι, πόσο πιο άσχημα μπορώ να νιώσω... ;

Άλλο ένα βράδυ που ξεκίνησε νωρίς. Δεν έχει ούτε φεγγάρι. Κάπου να πιαστεί το συναίσθημα... Κάτι να χαζέψει... Θολός ο ουρανός, σαν τις σκέψεις στο μυαλό... Αν εκεί πάνω βρέχει, εδώ έχω στεγνώσει... Και έχω τόσο ανάγκη να με παρασύρει το νερό... Ίσως μια καταιγίδα... Για να νιώσω πιο κοντά στη λιακάδα που έρχεται μετά... Μια βροχή τώρα, για ένα ουράνιο τόξο έπειτα...

Να 'σαι καλά αγαπητή μου. Πίστευα ότι με ξέχασες. Γελάστηκα... Βλέπεις αρέσκομαι στην αυταπάτη... Ένα μυαλό που πρόλαβε να χαρεί... δεν έχασες ευκαιρία να το επισκεφθείς... Είναι του τύπου σου κινήσεις σαν και τούτη... Καλώς όρισες λοιπόν...

Γεμίζεις το κενό με την απουσία... Υπάρχεις για να νιώθω... Μη με παγώνεις, σε παρακαλώ. Αρκετά κρύα είναι η καρδιά μου τούτη τη στιγμή. Μπορείς να είσαι φίλη μου και εχθρός μου, μα σήμερα απλά θέλω να μου κάνεις παρέα... Ένα ποτηράκι ακόμη και θα κοιμηθούμε πλάι ο ένας στον άλλο...

Ξέρεις... νόμιζα πως μακρυά σου δεν κάνω... πως κοντά σου δεν μπορώ... πως έχω ανάγκη να σε μισήσω... πως δακρύζω όταν επιστρέφεις κοντά μου... Τελικά, κάθε φορά, το αίσθημα της γνωριμίας μας μοιάζει σαν μια καινούρια ευχή... Μόνο εσύ παραμένεις τόσο ιδιαίτερη... και η ψυχή μου πεθαίνει... και ανασταίνεται... Εσύ το ελέγχεις... Και τι δε θά 'δινα να 'ταν αλλιώς...

Δε σε κατηγορώ, ο λόγος της ύπαρξής σου είναι τόσο ιδιαίτερος, που αισθάνομαι πολύ "μικρός" για να προσπαθήσω να σε κρίνω... Μονάχα εύχομαι, την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με βρεις, να λησμονήσεις το δρόμο της επιστροφής για το κατώφλι της ψυχής μου... Θα 'θελα κάτι άλλο να σου τραβήξει την προσοχή... Ίσως έτσι, μοναξιά μου, να ζήσω λίγο ελεύθερος... ίσως έτσι απελευθερώσω την ψυχή μου απο τα δεσμά σου και γίνει ένα με τον ουρανό...

Σ' ευχαριστώ για την παρέα σου. Μου είναι πάντα πολύτιμη. Σ' έχω ανάγκη μοναξιά... Έχω πολλά να μάθω κοντά σου και μακρυά σου... Ξάπλωσε δίπλα μου ως ώτου σε διώξω...

Μη με κρίνεις, σ' αγαπώ,

Χαμόγελο. Μετά απο καιρό. Λύπη, απ' αυτήν που σου αρέσει. Κι ας μην έχει περάσει καιρός. Συναισθήματα. Που προκαλούν.

Οι σελίδες γεμίζουν. Τα γράμματα ζωντανεύουν. Τα χρώματα μιλάνε. Και το χαμόγελο δε σβήνει. Κάποιες φορές... ξεκουράζεται, θα το έλεγα. Κοιμάται για να ξυπνήσει η λύπη. Κι αυτή, με τη σειρά της, κάνει ότι μπορεί, ώστε το χαμόγελο να είναι εντονότερο, όταν ξυπνήσει. Το αρνητικό μας κάνει να εκτιμούμε το θετικό... Έτσι κι εσύ... Μου επιτρέπεις και τα δύο, με το αποτέλεσμα να είναι μόνο... ωραίο...


Με τα πάντα και το τίποτα στην ίδια λέξη και εικόνα. Αν το συναντήσεις, τότε βρήκες το βιβλίο που θα σε συντροφεύει τα βράδια. Αυτό που θα διαβάζεις, όταν έχεις ανάγκη απο συναισθήματα. Αυτό που σου κρατάει συντροφιά, όταν η ψυχή σου το 'χει ανάγκη. Εκείνο που θυμάσαι πάντα πως διάβαζες και δεν ήθελες να τελειώσεις... Εκείνο που συγκρίνεις με πολλά...

Είναι παράξενο, αλλά τώρα πια δε νιώθεις να κοιτάξεις παρακάτω... Μερικές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να διπλοδιαβάζει την ίδια σελίδα... Και όταν το καταλαβαίνεις... χαμογελάς...


Μα φοβάμαι πως αν μάθω...

Σαν ένα όνειρο που τελείωσε χωρίς να το θέλω... Εκείνη την αίσθηση που έχω όταν "ζω" κάτι τόσο όμορφο και τελειώνει χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι... Κάπως έτσι χάθηκες... Κάπως έτσι σε θυμάμαι ακόμα... Κάπως... έτσι...

Μου φαίνεται αστείο πως κάποιες στιγμές τις θυμάμαι αργότερα σαν παραμύθι... Αστείο, γιατί έχει περάσει τόσος καιρός και δεν υπάρχει κακία πλέον... Σε ότι κι αν έχει γίνει. Ίσως έμεινε θυμός, αλλά όχι κακία. Μα κάποιες ιστορίες... πόσο θα 'θελα να μάθω το τέλος τους... Κατά μία έννοια το τέλος το ξέρω. Θέλω όμως την άλλη. Την ανεκπλήρωτη.

Πιστεύω ότι όλοι θέλουν ή θα ήθελαν να μάθουν πως θα ήταν η "άλλη επιλογή" σε μια σχέση. Πως θα ήταν αν... Το ίδιο και 'γω...

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως θα ήμασταν... Τί θα γινόταν αν το χειριζόμουν ή χειριζόσουν αλλιώς... Τί θα κάναμε τώρα... Πως θα επιβιώναμε... Φυσικά, δεν έχω απάντηση... Κι έτσι μπορώ μόνο να ονειρεύομαι... Πως θα ήταν αν... Μαζί σου... Πως θα αντιμετωπίζαμε τις καταστάσεις. Ποιό θα ήταν το αποτέλεσμά μας... Ποιό το τέλος...

Δεν πιστεύω πως θα μάθω ποτέ...

Δεν είναι γλυκός ο συνδιασμός, αλλά γνωρίζεις ότι έρχεται μαζί. Όχι στην αρχή, στο μετά... Πρώτα πρώτα ζεις το κόκκινο... αυτό που προσέχεις και στο φεγγάρι... Μένεις εκεί... Θέλεις να πάρεις μέσα σου την εικόνα... Δεν είναι συνηθισμένη, το ίδιο και ο έρωτας σου... Είναι ένα θέαμα ταυτόχρονα γνώριμο και πρωτόγνωρο...

Μετά κοιτάς τον ουρανό... Πραγματικά, ένα τόσο κόκκινο φεγγάρι δε θα ταίριαζε σε καμία άλλη απόχρωση βαμμένη στον ουρανό. Το μαύρο δένει τόσο πολύ πάνω στο κόκκινο... Το ταίριασμά τους... μοναδικό... Και γύρω γύρω τ' αστέρια... Σαν ένα πλήθος πλασμάτων που λάμπουν απο χαρά, μπροστά σ' αυτό το ερωτικό δέσιμο... Σα να μεταδίδουν τον έρωτά τους σ' αυτά...

Μα το κόκκινο είναι έρωτας και χρώματα σαν και δαύτο ξεβάφουν εύκολα... Μέχρι να το χαρείς δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο γρήγορα το έζησες. Πως αυτό που ήταν στην αρχή, τώρα παύει να είναι...
Πως κάθε ταξίδι έχει το τέλος του...

Μέχρι να σηκωθεί στον ουρανό, έχει χάσει τον έρωτα που είχε... Έχει πάψει να είναι... ότι ήταν...

Ωστόσο, το χρώμα του ουρανού παραμένει... Τα συναισθήματα του δεν αλλάζουν... Το φεγγάρι ασπρίζει, μα ο ίδιος δεν ενοχλείται. Μένει εκεί, δείχνοντας πως όσο κι αν αλλάξουν τα συναισθήματα, όσος καιρός και αν περάσει θα το περιμένει έως ότου ανατείλει ξανά...
Έμεινε όμως αυτό που ονομάζει...

Μη μιλήσεις... γιατί έτσι έχεις μάθει... Ξέρεις μονάχα να κοιτάς. Μέχρι εκεί... Θυσιάζεις το μετά γιατί στέκεσαι στις αμφιβολλίες σου. Δε γνωρίζεις και σε τρομάζει... Μη μιλήσεις...

Μπορώ και καταλαβαίνω... Δεν είσαι άνετη, δεν είσαι αδιάφορη, δεν είσαι... εσύ... Μοναχά κοιτάς μη ξέροντας ούτε η ίδια γιατί... Όχι γιατί κοιτάς, αλλά γιατί δεν είσαι ο εαυτός σου. Γιατί δεν εκδηλώνεσαι, γνωρίζοντας πως δε θα εκτεθείς. Γνωρίζοντας πως εγώ ήμουν πρώτος που σου πρόσφερα...

Ωστόσο, μη μιλήσεις...

Μη γελιέσαι απο τη γυναικεία σου φύση, δε σταματώ εκεί. Είσαι πολύ παραπέρα... Και δεν το γνωρίζεις. Ούτε καν τα όριά σου δε ξέρεις. Μα καλύπτεσαι απο τις επιδράσεις που σε προστατεύουν. Απο σένα την ίδια. Καλύπτεσαι απο την ανάγκη να μη χάσεις...

Αν δε ξέρεις πως να το κάνεις, δε φταις εσύ... Είναι εμπειρία που δεν έχεις αποκτήσει. Μα... η υποκρισία σου, στα όρια του “παιχνιδιού”, δε σε αφήνουν αθώα... Αλλά εσύ ξέρεις...

Ίσως όλα αλλάξουν όταν το κάνεις. Ίσως ζήσεις διαφορετικά απ' ότι έχεις πλάσει στο μυαλό σου... Καταλαβαίνω όμως ότι θέλεις να κρατήσεις εσένα αύθαρτη...
Οπότε, μη μιλήσεις...

Επιλογές... Πράξεις σκόπιμες, αλλά ίσως αλόγιστες... Αλόγιστες, γιατί ίσως τις κάνεις βασιζόμενος σε θεωρίες... Και τί είναι η θεωρία; Μια ιδέα που μπορεί να διαψευσθεί χωρίς καμία ευθύνη πάνω της. Αλλά ποιά θα είναι η ευθύνη της πράξης σου, βασισμένη στη θεωρία...;

Δεν μπόρεσες ποτέ να επιλέξεις. Η επιλογή σου βασιζόταν πάντα στην αναζήτηση και στις τότε ιδέες...

Και έχεις μόνο μία ευκαιρία, δεν έχει γυρισμό... Πόσο θα ήθελες να ήταν διαφορετικά... Πόσο θα 'θελες να έχεις το δικαίωμα να κάνεις λάθος ακόμα μια φορά... Ίσως δεν το ξεπεράσεις ποτέ...

Κι όμως, βρίσκομαι εδώ, γράφοντας αυτό το κείμενο για να υποστηρίξω ότι είχα άδικο... Απλά επειδή έκανα μια επιλογή... Δε γνωρίζω αν η άλλη επιλογή θα ήταν η σωστή. Πώς θα μπορούσα...; Αν ήξερα τις απαντήσεις δε θα είχα φτιάξει τις ερωτήσεις... Μα η επιλογή μου, και πάλι, ίσως κρινόταν λάθος...

Δε γνωρίζω καμία απάντηση. Ξέρω μόνο τις ερωτήσεις... Κάποιος πρέπει να κάνει την επιλογή. Και οι επιλογές σε κάνουν κυρίαρχο του εαυτού σου... Τιθασεύεις το εγώ σου. Κάνεις το μέλλον σου παρόν σου. Μαθαίνεις πως είναι αυτό που περίμενες να νιώσεις κάνοντας την επιλογή... Και το αντίστροφο...

Ότι και αν καταφέρεις με τις επιλογές σου, θα είναι απλά τροφή για το παρόν σου και κηδεία του παρελθόντος σου. Γιατί ότι κάνεις ορίζει το παρόν σου και δε γυρίζει πίσω...


Όταν το λάθος δίνει απαντήσεις,
το σωστό κάνει ερωτήσεις.