tag:blogger.com,1999:blog-53113377124715379512012-02-02T14:28:27.529+02:00Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.comBlogger1021100tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-62667378239394358512012-01-22T20:38:00.001+02:002012-01-22T20:44:40.890+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Είχες ποτέ την αίσθηση πως θα πληγωθείς πριν μάθεις το γιατί; Χωρίς να ξέρεις το πότε;</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Έναν πόνο στο λαιμό όταν καταπίνεις... Ένα δάκρυ που δεν πρόλαβε να κυλίσει όταν συνάντησε τη σκέψη σου...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Μια αναπνοή που κρατούσες χωρίς να το σκεφτείς...</span><br style="font-family: trebuchet ms;"><br style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Δεν είναι το <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"γιατί ξανά"</span> που αναρωτιέσαι... Δεν είναι η ανάγκη για κατανόηση του ανεξήγητου... Δεν είναι</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> η ανάγκη για απαντήσεις σε ρητορικές ερωτήσεις... Είναι μόνο η γνωστή πίκρα με το άγνωστο συστατικό της...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Η σύνταξη της γεύσης της με τη μυστική συνταγή της... Είναι εκείνο το <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"γιατί"</span>, που πληρώνω κάθε φορά που</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> ανάβω ένα κερί... Η ευχή που κάνεις στ' αστέρια περιμένοντας μια απάντηση... Η ερώτηση που παίρνεις μαζί </span><span style="font-family: trebuchet ms;">στα όνειρά σου όταν κοιμάσαι και που σε χαϊδεύει απαλά όταν ξυπνάς... Η μόνη θύμιση στη λήθη της μέθης σου...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Είναι η δολοφόνος των συναισθημάτων σου... Η ψυχρή, απάλευτη και ακατανίκητη πίκρα...</span><br style="font-family: trebuchet ms;"><br style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Όσα γλυκίσματα και αν σε κεράσουν, όσοι, εν αγνοία, σου πρόσφεραν πρώτα την πίκρα, δεν αλλοιώνουν</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> τη γεύση... Και η θύμισή τους την ενισχύουν. <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μόνο να ήξεραν τι σκέφτεσαι όταν τους κοιτάς στα μάτια.</span> Να βλέπανε, </span><span style="font-family: trebuchet ms;">για λίγο, πόσο υποφέρεις βλέποντάς τους. Πόσο μόνος νιώθεις όταν είσαι μαζί τους... Πόσο λίγος είσαι χωρίς τη </span><span style="font-family: trebuchet ms;">σκέψη τους... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Πόσο ανάγκη τους έχεις, όταν προκλητικά αδιαφορείς για εκείνους...</span> Πόσα όνειρα χτίζεις</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> γύρω τους ενώ δεν κοιμάσαι...</span><br style="font-family: trebuchet ms;"><br style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold;">Και σταματάω εδώ...</span> Κοιτώντας τ' αστέρια και ξεροκαταπίνοντας... Ελπίζοντας ένα απο αυτά να πέσει για να</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> μου δείξει πως με άκουγε... Ελπίζοντας πως η πίκρα δε θα είναι η μόνη συντροφιά στη νύχτα μου...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Ελπίζοντας πως θα ξυπνήσω σε ένα όνειρο... <span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Ελπίζοντας...</span></span><br style="font-family: trebuchet ms;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6266737823939435851?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-77484876190765083622011-12-30T20:54:00.002+02:002011-12-30T21:15:18.956+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Λίγα πράγματα απολαμβάνεις πραγματικά... Τα περισσότερα απο αυτά ξέρεις ότι είναι "απαγορευμένα"... Όλα τους έρχονται με κάποιο τίμημα... Ποτέ δε σε νοιάζει όμως, πραγματικά, να προστατέψεις τον εαυτό σου... Είσαι εθισμένος στο λάθος. Τόσο, που νιώθεις τόσο όμορφα όταν το κάνεις... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μια ανεξήγητη γλύκα...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Το περιβάλλον μαρτυράει την αλήθεια, μα εσύ φυλακίζεις τη λογική σε κάγκελα κρύα και σκουριασμένα. Ντύνεις το ψέμα δικηγόρο και αθωώνεις το λάθος... Το "σύστημα" μέσα σου δούλεψε και ο ένοχος εγκληματεί και πάλι ανενόχλητος. Δεν υπάρχουν πλέον αρχές... Μείτε λέξεις όπως σωστό και λάθος...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Είσαι το πιο φιλικό μαγαζί γωνία. Ξεπούλησες, τα κατάφερες. Σε τιμές ευκαιρίας το εγώ σου, η καρδιά σου, η ψυχή σου, τα πιστεύω σου γίνανε ανάρπαστα απο μαυραγορίτες και μαυραγορίτισσες. Είσαι πλούσιος απο κενά συναισθήματα και ψεύτικα λόγια. Και νιώθεις τόσο όμορφα, που γίνεσαι φιλάργυρος... Τα προστατεύεις με πάθος... Είσαι ικανός να μαλώσεις με όλους και όλα για τον πλούτο σου... Να ασφαλίσεις τα κέρδη σου...<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"Μη, σας παρακαλώ, μη μου κλέβετε το ψέμα... "</span><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms;">φωνάζεις στον ύπνο σου, μα νόμιζες ήταν εφιάλτης...<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Φτωχέ μου...</span><br /></div></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δεν είναι να σε λυπάσαι, ούτε να σε λυπάται κανείς. Ζεις μέσα απο αυτό. Έκανες τον πόνο σου ανάσα σου... Τρέφεσαι χωρίς να χορταίνεις... Είσαι ότι κάποιοι "λογικοι" τρέχουν τρομαγμένοι να αποφύγουν... Πόσο λάθος ή σωστοί μπορεί να είναι; Ποιος από τους δυο σας έχει δίκιο...; Ποιος είναι πιο ζωντανός ανάμεσά σας...;</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Εκεί που εσύ βλέπεις ζωή, ο άλλος βλέπει λάθος. Τούτο που εσένα σε γλυκαίνει, εκείνον τον πικραίνει. Αυτόν εσύ τον ονομάζεις λογικό, ενώ εκείνος εσένα παράλογο. Μια χημεία που δεν μπορεί να συνυπάρξει, μια αλήθεια που δε χωράει σε ανθρώπινο νου, <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">μα για μια καρδιά είναι το σπίτι της...</span> Μια αγκαλιά που πάντα θα ζεσταίνει αυτά τα συναισθήματα και σκέψεις...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μη σταματάς αυτό που κάνεις. Δε θα προσπαθήσω να σε διακόψω ούτε και 'γω. Η δίκη αναβλήθηκε επ' αορίστου χωρίς οι κατηγορίες να ευσταθούν... Καμίας πλευράς. Μέχρι να υπάρξει απάντηση, θα συνεχίσεις να γλυκαίνεσαι, όπως και πριν...<br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Και κάποιες φορές </span><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold;">πιάνω τον εαυτό μου να εκμυστηρεύεται: </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">" Θεέ, πόσο τον ζηλεύω" ...</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7748487619076508362?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-63375493169246925852011-12-20T19:06:00.002+02:002011-12-20T19:17:13.640+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Χάπι... ένα μικρό αντικείμενο μεγάλης αξίας που μπορεί να σε "αλλάξει"... Ένντ... ένα τέλος, καλό ή κακό... Σημασία λιγοστή...<br /><br />Απολαβές, γνωστές. Λίγη ματαιοδοξία, δυο απογοητεύσεις και ένα ποτό μισοάδειο... Στην υγειά μας, λοιπόν, με μια πίκρα αυθόρμητη και μια καρδιά βαριά. Ο ίσκιος θα φταίει. Έτσι μου είπε. Και 'γω τον πίστεψα, δίχως να έχω κάτι άλλο για να πιαστώ... Ακόμα και ένας κακός φίλος, δεν παύει να λέγεται φίλος... Και αν σε προδώσει, ήξερες πως ήταν κακός... έτσι;<br /><br />Σκοτεινές μετακινήσεις σε πεζοδρόμια ονείρων... Αδιάκοπες μετάνοιες σε αθώους παραβάτες. Κάπου, κάτι γίνεται λάθος και η αιτία άγνωστη... Εσύ απλά νομίζεις ότι κάνεις το σωστό... νομίζεις... Η αλήθεια είναι μεγαλύτερη απο 'σένα. Μη σκας, ποτέ δεν έπαιζε ρόλο η πραγματικότητα... Η χειραγώγησή της ήταν το παν. Μια λεπτομερή εγχείρηση σε μια πλαστική χειρουργική. Πέτυχες να γεννηθεί το ψεύτικο και μ' αυτό είσαι ευτυχισμένος... Μήπως κάποιος να σου κλείσει τη ψευδαίσθηση; Μήπως κάποιος να τραβήξει την πρίζα; Δεν είσαι δα και ο πρώτος που επανηλθες απότομα στις σκιές... Απλά σε διαφορετικές αποχρώσεις... Μα δεν τις βλέπεις; Είναι ολοφάνερες!<br /><br />Σσσσσσς! <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μεγάλη κατάντια η αλήθεια μέσα στο ψέμα.</span> Σα να παραδέχεσαι την ήττα σου και αυτό δεν "κάνει"... Πρόβαλλε τις στάχτες σου καλύτερα, <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">θαμπώνουν και ονειροπόλους...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6337549316924692585?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-32261847971825212402011-12-02T18:38:00.002+02:002011-12-02T19:11:16.848+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Το κλειδί στην πόρτα μπαίνει με δυσκολία. Ακόμη και αυτό απαρνιέται το ρόλο του. Το παγωμένο τραπέζι που ξαποσταίνει, είναι ιδιαίτερα άβολο... Η εισαγωγή στο σπίτι είναι για άλλη μια φορά αποθαρρυντική. Το παλτό στην καρέκλα, και ένα "κλικ" χιλιοακουσμένο απο παιδί... Η οργανική ύλη στο δωμάτιο φαίνεται ιδιαίτερα νεκρή τώρα. Τα έπιπλα παγωμένα, τα παράθυρα κλειστά και η σκόνη να χορεύει... Ακόμη μία προσφορά υπηρεσίας τελείωσε...<br /><br />Το έβγαλα το μεροκάματο και σήμερα. Φάνηκε στο πρόσωπό τους! Αν μη τι άλλο, παίζω καλά το ρόλο μου. Ουδείς δυσαρεστημένος! Προς στιγμήν χαμογέλασε το δεξί μέρος του στόματός μου. Το δεξί μόνο... έτσι, ειρωνικά...<br /><br />Γυάλινο κοντό ποτήρι. Ένας πάγος. Ουίσκι. Ότι πρέπει! Όποιος θεωρεί πως το αλκοόλ κάνει κακό, μάλλον δεν έχει πιει ποτέ... Δεν μπορώ όμως ακόμα να γευτώ. Το αφήνω να πιάσει θερμοκρασία και κατευθύνομαι στο μπάνιο. Ακόμη ένα "κλικ"... Ίσως να είναι το ίδιο και να μου κάνει πλάκα, ποιος ξέρει; Δεν υπάρχει λόγος να κοιτάζω αλλού, παρα μόνο στο νιπτήρα. Το μούδιασμα, απο το κρύο νερό, βάλσαμο! Τρίβω, τρίβω, τρίβω... Το νερό παραμένει άχρωμο... Όσο και αν προσπαθώ, δεν τα καταφέρνω... Κοιτάζω δειλά δειλά στον καθρέπτη. Είναι ακόμη εκεί... Το βάψιμο παραμένει. Σα να έχει ποτήσει το δέρμα. Σαν ένα τατουάζ που δε φεύγει πλέον με τίποτα... Ούτε η πετσέτα βοήθησε καθόλου...<br /><br />Επιστρέφω... Το ουίσκι με καλεί... Μην το απογοητεύσω... Όχι αυτό που μου προσφέρει και τόσα... Η πρώτη γουλιά είναι ονειρική... Ξεδιψάω με τη φωτιά! Φλέγομαι με το κρύο! Εξαιρετικό! Η καρέκλα μου με καλεί. Γνώριμα. Σα μια γλυκιά αγκαλιά. Ένα σπίρτο, μία σπίθα και τα δυο κεριά έχουν ανάψει. Η μυρωδιά του σπίρτου, συμπαθητική... Όταν αγόρασα τα κεριά, ήταν ψηλά και αδύνατα. Δυνατά και περίφανα. Έτοιμα να "καούν" όταν χρειαστεί! Λίγο καιρό αργότερα, έχουν κοντύνει και παχύνει δυσανάλογα. "Δάκρυα" που στέγνωσαν στην πτώση, τώρα βρίσκονται στον πάτο. Έπεσαν νωρίς, μα είναι πάλι εκεί να καούν για δεύτερη φορά, ξανά... Μήπως θα έπρεπε να εμπνευστώ απο αυτά; Μπα...<br /><br />Μηχανικά κινούμαι, για πρώτη φορά απόψε, στο θολωμένο τζάμι. Δεύτερη γουλιά κάτω και η ανάσα μου με εμποδίζει να δω την αντανάκλασή μου στο τζάμι. Θα με κρατήσει μακριά μέχρι να θολώσω κι ο ίδιος. Μελετημένα πράγματα... Το δεξί μέρος χαμογέλασε πάλι... ειρώνικά... πάλι...<br /><br />Στην τρίτη γουλιά πιάνω δουλειά. Οι σκέψεις περίμεναν ώρα για να κάνουν την επίθεσή τους... Ελάτε, είμαι και πάλι έτοιμος... Όπως κάθε βράδυ τώρα...<br /><br />Γέλια... Τα πρόσφερα και σήμερα. Σε αφθονία. Όλοι το ευχαριστήθηκαν. Όλοι το διασκέδασαν. Όλοι... οι θεατές φυσικά... Οι θεατρίνοι, οι κλόουν, οι γελωτοποιοί, οι κωμικοί, αυτοί που το προξενούν όλο αυτό τέλος πάντων, χαίροναι με το αποτέλεσμα... λένε... Πάνε μέρες που ένιωσα αυτή τη χαρά... Πάνε μέρες... Αναρωτιέμαι αν το ένιωσα και ποτέ... Αναρωτιέμαι... Ξέρω όμως πως κουράστηκα, σίγουρα...<br /><br />Ο ρόλος παραμένει... Δύσκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει, ότι κάτω απο τη μάσκα υπάρχει μια ψυχή... Ένας άνθρωπος... Με δικαίωμα. Δικαίωμα να μη χαμογελάσει. Και ακόμη περισσότερο, να μη σε κάνει και 'σένα να χαμογελάσεις... Αφήστε με, σας παρακαλώ... Το γέλιο μου έχει γίνει συνήθεια, όχι συναίσθημα. Έχει καταντήσει γραφικό στο πρόσωπό μου. Ανούσιο. Το νόημά του αγνοείται... Αφήστε με...<br /><br />Δε σας αδικώ, μα συμπαθάτε με. Πρέπει να ξαναβρώ τη χαρά μου, πριν σας κάνω εσάς τους ίδιους χαρούμενους... Έχει χαθεί ο σκοπός και 'σεις δε δίνετε δεκάρα. Καλά κάνετε. Εγώ δεν κάνω καλά. Και πρέπει να το φτιάξω αυτό... Ποσώς με νοιάζετε, όταν δεν είμαι εγώ καλά... Ακούγεται σκληρό, μα έτσι πρέπει να είναι. Για να μπορώ...<br /><br />Άλλη μια νύχτα τελείωσε παρέα με το ποτό μου. Ακόμη μια νύχτα που οι σκέψεις νίκησαν. Βαριά πληγωμένος θα πέσω στο κρεβάτι μου να θεραπευτώ... Δουλεύω την επομένη και οι "πελάτες" δεν καταλαβαίνουν απο εσωτερικές διαμάχες... Έχω μια παράσταση να δώσω και "πρέπει" να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3226184797182521240?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-12705635599835611662011-11-15T19:49:00.002+02:002011-11-15T20:08:04.638+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Να με θυμάσαι</span>... Το ίδιο θα πράξω και 'γω... Μην μπορώντας να κάνω αλλιώς. Καταδικασμένος, αλλά η ποινή τόσο ευχάριστη...<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Το θέλω, ναι!</span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Αν είμαι έστω και λίγο στην καρδιά σου, θα το κάνεις. Το ξέρω. Όχι γιατί το θέλω, μα γιατί ήμασταν μαζί... Και αυτό το "μαζί" έχει βαρύτητα μεγαλύτερη απο τα πάντα... Αυτό το μαζί αξίζει να το θυμάσαι... Τα σκόρπια βράδια που ενώναμε... Τις κρύες νύχτες που ξημερώναμε... Τις ζωντανές μοναξιές που σκοτώναμε... Όλα και τίποτα... Μη μου πεις πως θα 'θελες να τα ξεχάσεις...; Δεν είναι κάτι που σε χαρακτηρίζει... Όχι εσένα... όχι αυτό...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">Να με θυμάσαι</span>... Όπως κάνω και 'γω... Στις δύσκολες στιγμές και στις εύκολες... Στις δύσκολες όμως, η μνήμη σου ζωντάνευε. 'Ησουν εκεί... Μια ανάγκη αναλοίωτη, που δε σου 'ξομολογήθηκα ποτέ... Μείτε πιστεύω πως έπρεπε... Δε χρειάστηκες ποτέ να μάθεις πόσο ανάγκη σ' είχα στα δύσκολα... Καλύτερα... Τα εύκολα μένουν και τα θυμάσαι... Τα δύσκολα προβληματίζουν... Συ ήσουν μια γλυκιά ύπαρξη σε ένα περιβάλλον με πικρό περίγυρο.<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Πικρό περίγυρο γλυκιά μου...</span></span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Θα σε θυμάμαι... ή καλύτερα, σε θυμάμαι... Σήμαινες πολλά που άξιζαν... Σήμαινες πολλές αξίες που χάθηκαν... Έδινες νόημα σε έννοιες ακαταλαβίστικες, όπως αγάπη, έρωτας, ζωή... Έβγαλες απο μέσα μου αυτό, για το οποίο τόσοι πόλεμοι γίνηκαν στην ψυχή μου... Έδωσες φως σε μέρη που γνώριζαν πως το σκοτάδι είναι ζωή...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Να με θυμάσαι</span>, χωρίς φωτογραφίες και σημειώματα. Χωρίς ζωγραφιές και στιχάκια... Να με θυμάσαι γι' αυτό που σήμαινα για σένα... Για όσα, μέσα απο 'μένα, απέκτησαν αξία... Για πράγματα αόρατα που πλέον μπορούσες να δεις... Για γεύσεις άγνωστες, που τώρα γίνονταν αγαπημένες...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Να με θυμάσαι</span>, όπως σε θυμάμαι... Σε θυμάμαι, σα χτες. Σαν το πιο όμορφο μέλλον που ποτέ δεν έγινε παρόν... Σαν το πιο ώριμο φρούτο, που δεν έπεσε απο το δέντρο... Σαν μια ανάσα που δεν ήθελες να εκπνεύσεις...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Κράτα την ανάσα σου. Άσε με μέσα σου...<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Ύστερα κάνε με ανάμνηση...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-1270563559983561166?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-39236371277723813692011-11-04T19:54:00.002+02:002011-11-04T20:13:06.604+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;">Μέσα σε μια πληθώρα ομοιομάτων πίστεψες πως αντίκρισες το διαφορετικό... Λυπάμαι για σένα... έπρεπε να ξέρεις παραπάνω απο αυτό... Όταν κάτι δείχνει ξεχωριστό, δε σημαίνει ότι είναι...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ίσως ήταν η ανάγκη σου να δεις κάτι να σου μοιάζει... Ίσως ήταν η ψυχή σου, που μιλούσε για την ανάγκη της να μην είναι μόνη... Ίσως είσαι πιο συναισθηματικός απ' όσο ήξερες... Ίσως να μην ξέρεις καν τον εαυτό σου... τα όρια και τις ανάγκες σου... Δεν είσαι λάθος, λίγοι τα ξέρουν... Λιγότεροι τα κατανοούν... Λιγοστοί, σαν και σένα, τα προσπερνούν... <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Λυπάμαι που νιώθεις τόσα...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μια ανάγκη γεννήθηκε, σαν είδες ένα διαφορετικό ηλιοβασίλεμα απο πριν... Τώρα ο ήλιος έπεφτε, μα εκείνη φώτιζε για σένα πιο δυνατά... Η επιλογή σου σ' έκανε <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">τυφλό...</span> Η ανάγκη σου, <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">αγνώμονα</span>... Η ζωή σου... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">απονήρευτο</span>...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός... Το χρηματιστήριο της καρδιάς σου βγήκε μείον και πάλι... Ως πότε θα αντέχεις να πουλάς τις μετοχές σου; Η ζημιά είναι μεγάλη... Αλλά δε χαμπαριάζεις... Το χειρότερο είναι που σ' εκείνη ήθελες πραγματικά να επενδύσεις... Εκείνη ένιωσες πως ήταν αυτό που έψαχνες για να πατήσεις και να μοιράσεις την περιουσία της καρδιάς σου... Δυστυχώς, οι πέντε άνεμοι ήταν κοντά και φτάσανε σε σένα πρώτοι... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Σε σκόρπισαν</span>... Δεν έχεις καν τη δύναμη να κυνηγήσεις τα κομμάτια σου... Τα αφήνεις να χαθούν, όχι γιατί έχουν αξία, αλλά γιατί αν τα βρεις, τότε εκείνη θα αποκτήσει αξία... Και δεν της αξίζει... Είναι πολύ <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">λίγη</span> για να καταλάβει...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δε λυπάμαι για ότι έγινε... Λυπάμαι για σένα, που το διαφορετικό ήταν τόσο ίδιο... Η φύση προικίζει τα αρπαχτικά με τις καλύτερες άμυνες... Γιατί όμως τα θηράματα να είναι τόσο εύκολη λεία...; Και κυρίως, πότε το αρπαχτικό θα καταλάβει πως νιώθει το θήραμα, όταν <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">η ζωή του νεκρώνει την ψυχή...;</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3923637127772381369?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-51258025754017331382011-10-17T23:06:00.002+03:002011-10-17T23:32:00.849+03:00Νύχτα... Παραλία... Αεράκι... Ωραία... Ξένοιαστα... Απολαυστικά... Ναι. Ο χρόνος παγώνει και η μοναξιά κυμματίζει δίπλα σου... Στον αφρό... Ίσως είναι η καλύτερη παρέα για τέτοιες στιγμές. Εσύ πάντως ήθελες και την κάλεσες...<div><br /></div><div>Χάνεσαι στο πλάνο. Δεν το "χορταίνεις". Κι αυτός ο αέρας... ατελείωτος... Έτοιμος να σε παρασύρει. Μα τότε η μοναξιά θα μείνει μόνη. Έχεις μάθει ότι δεν παρατάς τους καλεσμένους σου μονάχους. Εσύ τουλάχιστον, γιατί εσένα "έπρεπε" να σε νοιάζει... Το σκοτάδι γύρω δεν έχει πολλή σημασία, ακόμα... Θα αποκτήσει όμως, το νιώθεις...</div><div><br /></div><div>Είναι περίεργο το πόσο εύκολα ξυπνάνε τις αναμνήσεις τέτοια σκηνικά. Και συ με τη σειρά σου πράττεις αναλόγως. Ώρα ήταν... Μα παραμένει όμορφη η σκέψη. Απο τις λίγες φορές, ίσως, που δε σκέφτεσαι αντίστροφα. Όχι πως το παρελθόν σου απαρτίζεται μόνο απο άσχημες αναμνήσεις. Απλά έχεις την τάση να φέρνεις στο μυαλό σου κυρίως αυτές...</div><div><br /></div><div>Μέσα σε όλη αυτή τη ναυτία του μυαλού, απο τα αδιάκοπα κύμματα σκέψεων που δε σταματούν, βλέπεις κάτι που δεν περίμενες. Στο βάθος του κατάμαυρου ουρανού και μιας θάλασσας που μόνο την ακούς και την οσφρίζεσαι, ανα διαστήματα μια λάμψη σου απευθύνει το λόγο. Σαν κοιτάξεις καλύτερα αυτό που πιο πριν έμοιαζε με ψευδαίσθηση του μυαλού σου, τώρα καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα φάρο... Τον οδηγητή των πλοίων...</div><div><br /></div><div>Ένα τόσο δα φως, είναι αρκετό για να οδηγήσει τόσα καράβια στον προορισμό τους. Χωρίς αυτό, η ελπίδα τους θα είχε εξαλειφθεί. Τα κομμάτια τους θα σκορπίζονταν στις εφτά θάλασσες. Θα ήτανε χαμένα... Γνωρίζοντας όμως την πηγή του φωτός, έχουν προορισμό. Ξέρουνε το λιμάνι τους που βρίσκεται...</div><div><br /></div><div>Δεν είναι παράξενο πόσο πολύ μοιάζουνε κάποια απλά πράγματα με την ανθρώπινη ψυχή...;</div><div><br /></div><div>Το ίδιο καλείσαι και εσύ να κάνεις. Στη θάλασσα της ζωής, η ελπίδα σου είναι το φώς μιας ψυχής. Είναι αυτή η ψυχή, που θα σε οδηγήσει στο λιμάνι της καρδιάς σου. Είναι αυτό το φως, που θα σου κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Γι' αυτό μη χαθείς. Μην απογοητευτείς. Το ταξίδι έχει προορισμό. Η θάλασσα κάποια στιγμή τελειώνει και σταματάς να φοβάσαι πως θα πνιγείς...</div><div><br /></div><div>Μη σταματήσεις να ψάχνεις για το δικόσ ου φάρο. Είναι εκεί... Φωτίζει για σένα... Μαζί θα νικήσετε τα κύμματα... Μαζί...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5125802575401733138?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-12530708722173982892011-09-12T01:55:00.003+03:002011-09-12T02:06:18.685+03:00<div style="text-align: justify; font-family: lucida grande;font-family:trebuchet ms;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;">Πόσο αληθινά μπορεί να είναι τα λόγια σου; Πιστεύεις στις λέξεις που προφέρεις; Έχουν νόημα για σένα; Η πραγματικότητα διαφέρει απο τα λεγόμενά σου... Δυστυχώς, αυτό βλέπω...</span><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;"></span></div><div style="text-align: justify; font-family: lucida grande;font-family:trebuchet ms;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;"><span class="ecxApple-tab-span" style="white-space:pre"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Πουλάς και αγοράζεις με οδυνηρή ευκολία...</span> Οδυνηρή για εκείνους... τα εμπορεύματα... Άλλοι φεύγουν πακέτο με χαμόγελο, άλλοι πάλι στέλνονται για αντικατάσταση... Μερικοί χαλάνε μετά απο λίγο... Όλοι αναλώσιμοι για σένα... Όλοι αξίζουν το ίδιο... Όλοι ικανοποιούν την ίδια ανάγκη... <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Τον εγωισμό σου...</span></span></div><div style="text-align: justify; font-family: lucida grande;font-family:trebuchet ms;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;"><span class="ecxApple-tab-span" style="white-space:pre"><br /></span>Ευτυχώς εγώ βγήκα σκάρτος απο νωρίς, πηγαίνοντάς με για ανακατασκευή... Δε δούλευα "σωστά"... Φαίνεται τώρα έμαθα και έχω γίνει τρομερό εργαλείο... Πολυεργαλείο θα έλεγα... Κάνω για <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">"πολλά"</span>. Κοστίζω ελάχιστα, σχεδόν τίποτα... Βρήκες για μένα την τέλεια πατέντα... Ο σκάρτος έγινε χρήσιμος. Ως πότε; Μέχρι να <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">"σπάσω"</span>... Γιατί θα γίνει και αυτό. Είναι σίγουρο... Ή μάλλον, <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">στο υπόσχομαι...</span></span></div><div style="text-align: justify; font-family: lucida grande;font-family:trebuchet ms;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;"><span class="ecxApple-tab-span" style="white-space:pre"><br /></span>Η δική σου αλήθεια μπορεί να σε εξυπηρετεί. Δε γεννήθηκα για να κρίνω, μόνο για να βοηθάω. Όταν βοηθάω όμως, είναι γιατί μου αρέσει. Δε γουστάρω να δουλεύω για "σκουριασμένους" ανθρώπους. Καλά κάνεις και δουλεύεις όπως σου αρέσει. Δικαίωμά σου στο φινάλε. Ποιός είμαι εγώ, που θα έχω και άποψη; Ποιός είμαι εγώ... Σήμερα είμαι εδώ, αύριο μπορεί να είμαι στο καλάθι των αχρήστων. Ημερομηνία λήξης λοιπόν... Για σένα και για μένα... Διαφορετικοί όροι, ίδιο παιχνίδι και το ταμπλώ μετέωρο...</span></div><div style="text-align: justify; font-family: lucida grande;font-family:trebuchet ms;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;"><span class="ecxApple-tab-span" style="white-space:pre"> </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Τα ζάρια στο χέρι σου. </span><br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;">Εγώ στη σκιά σου. </span><br /></div><div style="text-align: right; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;">Τα πιόνια στήθηκαν και πάλι... </span><br /></div><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;font-size:100%;" class="ecxApple-style-span" >Μην ποντάρεις στο <span style="color: rgb(255, 0, 0);">κόκκινο...</span><br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;"><span class="ecxApple-style-span" style="font-size:100%;">Μπορεί να τα χάσεις... όλα...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-1253070872217398289?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-66737046584589341162011-08-20T21:48:00.003+03:002011-08-20T22:01:25.956+03:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Σήμερα, η μέρα έγινε διαφορετική... <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic;">Ωραία διαφορετική...</span> Σήμερα τόλμησα κάτι που με βασάνιζε χρόνια... Αν έκανα καλά; Ο χρόνος θα γίνει ο προφήτης... <br /> <br />Ήταν μια ήττα του εγωισμού. Ξεπέρασες τον εαυτό σου... Θα μπορούσες να το αφήσεις να συνεχιστεί έτσι, μα αυτό τελείωσε κάπου εδώ... Δε χρειάστηκαν παρα μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να γίνει πραγματικότητα. Η σκέψη τόσων <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">χρόνων... μηνών... ημερών...</span> <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ωρών..</span>.</span> εξαφανίστηκε, έτσι απλά... Έγινε μια στιγμή που τώρα έγινε παρελθόν κατακλίζοντάς με με σκέψεις... ως συνήθως... Απαντήσεις...; Φοβάμαι πως ποτέ δε θα μάθω... <br /> <br />Γέλιο και υποκρισία... Ξάφνιασμα και προετοιμασία. Δεν μπορώ να ξέρω πόσο το σκέφτηκε όλο αυτό. Πιστεύω όμως, πως το καλό τη σκέψης μου, που οδήγησε στην πράξη, της μεταδόθηκε στο χαμόγελό μου... Ήμουν ειλικρινής, αυτό ήθελα... Το πέτυχα... Εύκολα, όταν μπαίνουν συναισθήματα στη μέση, για μένα... Το αποτέλεσμα...; <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Απλά αγνοείται...</span> <br /> <br />Ίσως να μη μάθω ποτέ... Δεν το ελπίζω, μονάχα το αποδέχομαι σαν αλήθεια. Το βάρος της σκέψης μου τώρα ελάφρυνε... Το φορτίο της συνείδησης άλλαξε... Ξεφόρτωσε και τώρα ξαναφορτώνει σιγά σιγά... <br /> <br />Μακάρι να μην έκανα λάθος... Δε θα ήθελα τίποτα περισσότερο απο μία αγαλίαση του νου μου... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">A piece of mind</span>, που μου αρέσει τόσο σαν έκφραση... Αν αστόχησα και τώρα... δε νομίζω πως θα το αντέξω... <span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Δεν είμαι σε θέση...</span> Δεν έχω τις δυνάμεις... Έχω μόνο αυτό το αθάνατο συναίσθημα, που καίει την ψυχή μου... Και μια τέτοια απώλεια, μπορεί να έχει μόνο ολοκληρωτικά αποτελέσματα... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Ίσως να μη θέλω να τα μάθω...</span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6673704658458934116?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-73128481361184451202011-08-08T22:28:00.004+03:002011-08-08T22:43:31.811+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Ποιός σου είπε, πως ότι σκέφτεσαι πρέπει να ισχύει; Είναι μια ικανότητα που δεν έχεις. Είναι κάτι που δε φτάνεις. Μια ανάγκη που θα σε καίει και δε θα βρίσκεις νερό πουθενά...</span> <br /><div style="text-align: right; font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Πάψε...</span> <br /></div> <br /><span style="font-family: lucida grande;">Ο άνθρωπος μαθαίνει απο τα λάθη του, εσύ τί κάνεις; Ποιά είναι η δική σου πραγματικότητα; Όχι, πάντως, ο τρόπος που βλέπεις την κατάσταση... Γιατί είσαι λάθος. Το ξέρεις. Το νιώθεις όταν κάνεις τις λάθος κινήσεις. Κάνεις ακριβώς τα σωστά βήματα για να είσαι στο λάθος δρόμο... Ακολουθείς τη σωστή πορεία για να τρακάρεις.</span> <br /> <br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0); font-family: lucida grande;">Το ξέρεις...</span> <br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0); font-family: lucida grande;">Το νιώθεις... <br /></div><div style="text-align: right; font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Το θέλεις...</span> <br /></div> <br /><span style="font-family: lucida grande;">Θέλε το. Όσο μπορείς. Μιας και τίποτα δε θα καταφέρεις. Θέλε το, αφού στο λάθος έχεις μάθει τόσα χρόνια... Θέλε το, αφού έτσι προστάζεις. Εσύ; Μάλλον... εσύ...</span> <br /> <br /><span style="font-family: lucida grande;">Μην αυταπατάσαι με υποθέσεις. Όταν το συναίσθημα είναι αληθινό, το προαίσθημα σου γλυκαίνει την αλήθεια. Προστατεύει το εγώ σου πιο πολύ απ' όσο εσύ μπορείς... </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0); font-family: lucida grande;">Αδύναμε... </span><span style="font-family: lucida grande;">Βιώνεις καταστάσεις που προκαλείς μη μπορώντας να αντισταθείς... </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0); font-family: lucida grande;">Ανόητε...</span> <br /> <br /><span style="font-family: lucida grande;">Ξέρεις όμως γιατί δε σε πειράζει τόσο; Γιατί θέλεις... Και αυτό δεν αλλάζει. Θέλε, λοιπόν, μιας και δεν μπορώ να σε σταματήσω. Είσαι κομμάτι μου. Ακόμα και να σε σκοτώσω μέσα μου, οι στάχτες σου θα με καίνε... Και το κάψιμο δεν το αντέχω...</span> <br /><div style="text-align: center; font-family: lucida grande;"> <br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Θέλε, αφού έτσι σε κακόμαθα...</span> <br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0); font-family: lucida grande;">Μα να θυμάσαι πως και αυτή τη φορά, <br /></div><div style="text-align: right; font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">πάλι στο "θέλω" θα μείνεις...</span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7312848136118445120?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-34245989744247340262011-07-21T19:31:00.005+03:002011-07-21T19:37:11.668+03:00<span style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;" class="Apple-style-span" >Είσαι ένα κομμάτι μου. Το μεγαλύτερο, ίσως, της ψυχής μου. Είσαι όσα συναισθήματα γεννήθηκαν μαζί σου απο την πρώτη στιγμή που μπήκες στη ζωή μου. Δεν έχω γνωρίσει τίποτα παρόμοιο. Τίποτα τόσο <b style="color: rgb(204, 0, 0);"><span class="Apple-style-span">ξεχωριστό...</span></b> Τόσο <b style="color: rgb(204, 0, 0);"><span class="Apple-style-span">μοναδικό...</span></b> Τόσο <b style="color: rgb(204, 0, 0);"><span class="Apple-style-span">όμορφο...</span></b></span><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span">Σε έχω συνδέσει με την ανάσα. Με το φως της αυγής. Με τον έρωτα. Με το χαμόγελο... Με μια λεξη... την ευτυχία μου. Δεν ξέρω αν γεννήθηκες σαν το άλλο μου μισό. Ξέρω μονάχα πως η ψυχή μου το πιστεύει. Έχει δεθεί μαζί σου. Έχει έρθει τόσο κοντά σου. Έχει γίνει ένα με τη δική σου. Έχει γνωρίσει, πλέον, τί είναι αυτό με το οποίο θα συγκρίνει όλα τα υπόλοιπα... Όλα τα υπόλοιπα... </span></div><div style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span">Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί τόσο όσο εσύ... </span></b></div><div style="text-align: right; font-family: trebuchet ms; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span">Με διαφορά η νικήτρια... </span></b></div><div style="text-align: center; font-family: trebuchet ms; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span">Με διαφορά... μοναδική...</span></b></div><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span">Κοντά σου μπορεί να μην έχω ζήσει μόνο όμορφες στιγμές. Μπορεί να υπήρχαν και δάκρυα πλάι στα χαμόγελα. Ίσως και ο πόνος να έπαιξε το ρόλο του. Μα τα "δύσκολα" που περάσαμε, μόνο να σε αγαπήσω περισσότερο καταφέρανε. Τίποτα λιγότερο... Καταλάβαινα ολοένα και περισσότερο πόσο ανάγκη έχω το άγγιγμά σου να απορροφήσει το δάκρυ μου. Πως <b>μόνο</b> το γλυκό φιλί σου μπορεί να ναρκώσει το μυαλό μου και να χαθεί στα όνειρα μαζί σου, πέρα απο κάθε στεναχώρια. Εσύ ήσουν ότι ζητούσα. Και ήξερα ότι θα είσαι εκεί. Δε με άφησες ποτέ να πιστέψω το αντίθετο... <b><span class="Apple-style-span">Ποτέ...</span></b></span></div><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span">Μα η ώρα ήρθε να σε αφήσω... Να σε "αφήσω" απο μέσα μου. Σα να ξεριζώνω την ψυχή μου, μα άλλη λύση δεν υπάρχει... Δεν είμαι εγώ αυτός που αξίζει να ποτίζεται με την αγάπη σου. Πρέπει να σε απομακρύνω. Και συ το ίδιο... Τα συναισθήματα ποτέ δεν είναι αρκετά... Η αγάπη δεν είναι πάντα η καταλληλότερη... Ίσως δεν είμαστε έτοιμοι ο ένας για τον άλλο... Το τι νιώθουμε δεν έχει σημασία... Αυτό που ζούμε απαντάει σε όλα...</span></div><div style="font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center; font-family: trebuchet ms; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span">Πεθαίνω μέσα μου, μα "φεύγω" χαρούμενος... </span></b></div><div style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span">Θα βρεις τον τρόπο να ζήσεις ευτυχισμένη. </span></b></div><div style="text-align: right; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Και 'γω θα χαμογελάσω που το κατάφερες.</span> </span></b></div><div style="text-align: center; font-family: trebuchet ms; color: rgb(255, 0, 0);font-family:trebuchet ms;"><b><span class="Apple-style-span">Η ευτυχία σου είναι για μένα αρκετή...</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3424598974424734026?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-23867895413196170462011-07-06T00:52:00.002+03:002011-07-06T01:14:59.627+03:00<div style="text-align: justify;">Δεν έχω και την καλύτερη διάθεση για να μιλήσω... Συμβαίνει και αυτό... Τελευταία ίσως περισσότερο... Χάνομαι στις σκέψεις... Όχι ό,τι καλύτερο καλύτερο για κάποιον υπεραναλυτικό όπως εγώ... Νομίζω όμως πως βοηθάει... Νομίζω...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τελειώνει... Και αυτή τη στιγμή δε νοιάζομαι όπως τις άλλες στιγμές. Η ιδέα ξεφτίζει στο μυαλό μου. Τα συναισθήματα ξεχνιούνται το ίδιο εύκολα, όπως ξαναγεννιούνται... Μόνο οι σκέψεις μου μένουν. Οι σκέψεις και η αυτοκριτική. Και αυτό σκέψη παραμένει... Είμαι καλός, όταν πρέπει να βρω το λάθος... Δεν είμαι καλός, όταν πρέπει να κάνω τη σκέψη πράξη. Φοβερή διαπίστωση... Τόσο ειρωνικά, όσο και κυριολεκτικά...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Απο τη μία δεν πρέπει να είσαι εσύ, απο την άλλη πώς να σταματήσεις να είσαι... ; Καταλήγω πως απλά γελιέμαι στην ιδέα. Δεν έχω σταματήσει ποτέ να είμαι εγώ χωρίς να καταπιεστώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως αλλιώς μπορεί να γίνει... Πρέπει να είσαι πολύ άρτιος για να το πετύχεις. Όταν είσαι σκάρτος, δεν μπορεί να πετύχει... Και δεν μπορώ να σταματήσω να είμαι σκάρτος... Το έχω πλέον αφομοιώσει... Δεν το προβάλλω σα δικαιολογία, το νιώθω. Το αναπαράγω μέρα τη μέρα. Απο σκέψεις, καταστάσεις, πράξεις, λόγια, ζωή... Όλα στο πακέτο... Μετρητοίς, όχι με δόσεις... Χωρίς επιστροφή, όχι διευκολύνσεις...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αδυναμίες... Μεγάλο παιχνίδι... Με τεράστιες κουρτίνες. Καλύπτουν, γιατί αν αποκαλύψουν τίποτα δεν είναι τόσο ωραίο... Ευτυχώς όλοι οι άνθρωποι έχουμε απο δαύτες. Δε μας λείπονται... Ευτυχώς... Σκέψου να φαινόταν πόσο σκάρτος είμαι... Τόσο εγώ, όσο και οι γύρω. Υπάρχει κάποιος που να νιώθει καλά σε όλα με τον εαυτό του; Αν όχι, γιατί παραπονιέμαι... ; Αν ναι, πόσο πιο άσχημα μπορώ να νιώσω... ;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Άλλο ένα βράδυ που ξεκίνησε νωρίς. Δεν έχει ούτε φεγγάρι. Κάπου να πιαστεί το συναίσθημα... Κάτι να χαζέψει... Θολός ο ουρανός, σαν τις σκέψεις στο μυαλό... Αν εκεί πάνω βρέχει, εδώ έχω στεγνώσει... Και έχω τόσο ανάγκη να με παρασύρει το νερό... Ίσως μια καταιγίδα... Για να νιώσω πιο κοντά στη λιακάδα που έρχεται μετά... Μια βροχή τώρα, για ένα ουράνιο τόξο έπειτα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-2386789541319617046?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-91624721890011509512011-06-07T00:00:00.005+03:002011-06-07T00:30:47.996+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Χτες... σήμερα... αύριο... Τρεις λέξεις... τις ακούς και το μυαλό σου ανατρέχει στο χρόνο της ζωής σου... Χτες... σήμερα... αύριο... Με μια λέξη να ενώσεις καθεμία, μπορείς να περιγράψεις τη ζωή σου... Απλό... Δύσκολο... Τί άλλο...; Σίγουρα έχεις λέξεις να προσθέσεις...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μου λείπει... Το χτες που δεν πίστευα ότι ήμουν πρωταγωνιστής... Οι στιγμές παρελθόντος, που με κάνανε ότι είμαι σήμερα... Ένα παρελθόν γεμάτο στιγμές που χαίρομαι να αφηγούμαι... Ένα χτες ιδιαίτερο... Ένα χτες δικό μου... Κτήμα μου... Περιφάνια μου... Ίσως όχι πάντα περιφάνια, αλλά και πάλι... όλη η ντροπή δική μου... Ναι, μου λείπει... Τώρα που κοιτάω πίσω μου, εύχομαι να μπορούσα να το ξαναζήσω...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μου λείπει... Το σήμερα, που θα ξυπνήσω για να το αγκαλιάσω... Το παρόν, που παλεύω να μη γίνει παρελθόν, γιατί οι στιγμές του είναι μοναδικές... Γιατί το ρολόι δε λέει να σταματήσει και τα δευτερόλεπτα που περνούν θα πάρουν μαζί τους και το χαμόγελό μου... Το σήμερα που θέλω να εγκλωβίσω στα συναισθήματα και να μη δύναται να γίνει ανάμνηση... Οι μέρες που ξυπνάω με δάκρυα, είναι οι μέρες που νοσταλγώ αυτό το σήμερα... Αυτό που με έσπρωχνε να αδράξω τη μέρα... Αυτό το σήμερα... έχει μια αισθητή απουσία πλέον...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μου λείπει... Το αύριο, που κάνει την καρδιά σου να σπάει απο αγωνία... Το αύριο που σε κάνει να φτιάχνεις τόσες ιστορίες στο μυαλό σου... Που σε παρακινεί να σχεδιάσεις χωρίς να σε πολυνοιάζει αν μπορείς... Ένα αύριο που σε παραδύρει να ζήσεις πιο έντονα απο το χτες και το σήμερα... Εκείνο το αύριο που σε κάνει να αισθάνεσαι πως έχεις τη δύναμη να κάνεις τα πάντα... Το αύριο που σε κάνει να ζεις για τη στιγμή που θα το βιώσεις... Που θα βιώσεις μαζί του εμπειρίες αξεπέραστες... Το αύριο που θα σε αναγκάσει να λησμονήσεις το χτες... Αυτό το αύριο έχει σταματήσει να έρχεται στο ραντεβού με τη ζωή μου...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Στιγμές του πριν και του μετά, και 'γω στο τώρα... Μου 'λειψε όλο αυτό... Δεν περνάει απο το χέρι μου... Μόνο το "εγώ" μου χειρίζομαι και ίσως όχι σωστά... Είναι άσχημο συναίσθημα να γνωρίζεις το αύριο... </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><i><br /></i></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Νιώθω την ανάγκη να πέσω σε λήθη... </i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Να πάψω να ξέρω... </i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Να νιώσω και πάλι ελάχιστος... </i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Να νιώσω.. ελεύθερος απο τα γνωστά... </i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><b><i><br /></i></b></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Νοστάλγησα το άγνωστο... </i></b></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" ><b><i><span class="Apple-style-span">Β</span><span class="Apple-style-span">αρέθηκα το πολύπλοκο... </span></i></b></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Θέλω να πάψω πλέον να είμαι σύνθετος... </i></b></span></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Θέλω να εκτιμήσω...</i></b></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-9162472189001150951?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-52813000161231435112011-05-26T00:29:00.003+03:002011-05-26T00:45:20.474+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Το μυαλό μου δυσκολεύεται να καθορίσει τις σκέψεις... Το σωστό και το λάθος έχουν γίνει ένα... Οι γνώμες γίνονται τραγούδια... Και 'γω για να επιβιώσω προσπαθώ να <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"λυγίζω"</span> την αλήθεια...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Έρχεσαι σε ρήξη με τα πάντα... Δικαιολογείς όσα άλλες στιγμές ήταν ανεπίτρεπτα... Μασκαρεύεις το ληστή της ψυχής, σε Μεσσία συναισθημάτων... και αντί να τον διώξεις, τον καταδιάζεις ισόβια στο κελί της καρδιάς σου... Δικαστής η λογική, μα "λαδώθηκε" κι αυτή... Βλέπεις, το συναίσθημα κερδίζει τους πάντες... Ουδείς γλιτώνει... και σε κάνει να προκαλείς την αμνησία στον ίδιο σου τον εαυτό... Πιάνεις, αργότερα, επ' αυτοφώρω εσένα να <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"λυγίζεις"</span> την αλήθεια...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δε λυπάσει γι' αυτό που ζεις. Το έχεις στολίσει όμορφα στο νου. Είναι ο πιο όμορφος επιτάφιος της καρδιάς σου. Χαίρεσαι να τον χαζεύεις... έχεις αφήσει απ' έξω το νόημα... έχεις μείνει στο δέντρο και το δάσος καίγεται... Τα μάτια της καρδιάς εθελοτυφλούν... Και μένει μια εικόνα. Της ψυχής να <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"λυγίζει"</span> την αλήθεια...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Όλοι μας καταλαβαίνουμε το λάθος της στιγμής... Αυτό που μας κάνει να μη νιώθουμε καλά μέσα μας όταν το προκαλούμε. Μας είναι, ωστόσο, πολύ απλό να καλύψουμε την αποτυχία με φτηνές χαρές και τιποτένιες σκέψεις... Μας είναι τόσο απλό να αρνηθούμε ότι ήμασταν, για να μη νιώσουμε σκάρτοι... Να απορρίψουμε τους εαυτούς μας για να μη νιώθουμε εγκληματίες της καρδιάς μας... Μας είναι πολύ εύκολο να <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">"λυγίζουμε"</span> την αλήθεια...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Άλλο ένα βράδυ που θα κοιμηθώ με αυτές τις σκέψεις... Ακόμη μία νύχτα που αναλογίζομαι τι συνέβη... Πρέπει όμως να κοιμηθώ. Έχω ένα όνειρο να θρέψω... Ένα δέντρο να προστατέψω... Μια ελπίδα να ξεθάψω απο τις στάχτες... και κάποιες αλήθειες να "λυγίσω"...</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5281300016123143511?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-69483033496552446362011-05-08T11:48:00.002+03:002011-05-08T12:04:22.737+03:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Να 'σαι καλά αγαπητή μου. Πίστευα ότι με ξέχασες. Γελάστηκα... Βλέπεις αρέσκομαι στην αυταπάτη... Ένα μυαλό που πρόλαβε να χαρεί... δεν έχασες ευκαιρία να το επισκεφθείς... Είναι του τύπου σου κινήσεις σαν και τούτη... Καλώς όρισες λοιπόν...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">ποτέ δε σε αρνήθηκα...</span><br /></div><br />Γεμίζεις το κενό με την απουσία... Υπάρχεις για να νιώθω... Μη με παγώνεις, σε παρακαλώ. Αρκετά κρύα είναι η καρδιά μου τούτη τη στιγμή. Μπορείς να είσαι φίλη μου και εχθρός μου, μα σήμερα απλά θέλω να μου κάνεις παρέα... Ένα ποτηράκι ακόμη και θα κοιμηθούμε πλάι ο ένας στον άλλο...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Η αγκαλιά σου είναι πάντα κάτι...</span><br /></div><br />Ξέρεις... νόμιζα πως μακρυά σου δεν κάνω... πως κοντά σου δεν μπορώ... πως έχω ανάγκη να σε μισήσω... πως δακρύζω όταν επιστρέφεις κοντά μου... Τελικά, κάθε φορά, το αίσθημα της γνωριμίας μας μοιάζει σαν μια καινούρια ευχή... Μόνο εσύ παραμένεις τόσο ιδιαίτερη... και η ψυχή μου πεθαίνει... και ανασταίνεται... Εσύ το ελέγχεις... Και τι δε θά 'δινα να 'ταν αλλιώς...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Και τι δε θα 'δινα να με καταλάβαινες...</span><br /></div><br />Δε σε κατηγορώ, ο λόγος της ύπαρξής σου είναι τόσο ιδιαίτερος, που αισθάνομαι πολύ "μικρός" για να προσπαθήσω να σε κρίνω... Μονάχα εύχομαι, την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με βρεις, να λησμονήσεις το δρόμο της επιστροφής για το κατώφλι της ψυχής μου... Θα 'θελα κάτι άλλο να σου τραβήξει την προσοχή... Ίσως έτσι, μοναξιά μου, να ζήσω λίγο ελεύθερος... ίσως έτσι απελευθερώσω την ψυχή μου απο τα δεσμά σου και γίνει ένα με τον ουρανό...<br /><br />Σ' ευχαριστώ για την παρέα σου. Μου είναι πάντα πολύτιμη. Σ' έχω ανάγκη μοναξιά... Έχω πολλά να μάθω κοντά σου και μακρυά σου... Ξάπλωσε δίπλα μου ως ώτου σε διώξω...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μη με κρίνεις, σ' αγαπώ, </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">απλά με σένα... </span><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">δε ζω...</span><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6948303349655244636?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-70366884953439385732011-04-16T23:51:00.002+03:002011-04-17T00:13:13.698+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Σκόρπιες σκέψεις και άδεια πλάνα... Μια αγωνία και μια απόλαυση... Στο ίδιο ποτήρι... Σα να τελειώνεις το πρώτο ποτό... Σου άρεσε, αλλά αν ξαναπιείς ίσως μεθύσεις... Το ξέρεις... Το κάνεις... Μετανοιώνεις...;</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δε μου αρέσει να μετανοιώνω για συναισθήματα και καταστάσεις... Μα όταν πονάει το σκέφτομαι διπλά... Αρέσκομαι στον πόνο, μα ζητώ παρηγοριά... Καταστάσεις που με αδικούν, γίνονται αιτία να νιώθω πως περνώ καλά... Δεν ξέρω τι κάνω. Δεν έχω απάντηση. Δεν μπορώ να τα βρω με τον εαυτό μου... Ξέρω μόνο τα γνωστά... ουσία καμιά...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ένα τέλος ήρθε και μια αρχή ξεκίνησε... Κάτι παλιότερο έδωσε τη θέση του σε κάτι νεότερο... Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς... Τιμές στο νεκρό... Θρήνος για το χαμό... χαρά για το διάδοχο; ίσως... Δεν ξέρουμε πώς θα βασιλέψει τούτο μεταξύ μας... Ακόμη μια φορά πρέπει να ζήσω να το μάθω... Νιώθω αδικία... νιώθω νοσταλγία, για κάτι που δεν κατάφερα να γνωρίσω... Πώς; Άγνωστο... η ύπαρξή του όμως, μου 'χει γίνει γνωστή απο τη ζωή τριγύρω...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Φεύγει η νύχτα και νυχτώνει... Η συνέχεια μοιάζει το ίδιο σκοτεινή με την αρχή... Φως μέτα απο κάθε βήμα... μα δεν ξέρεις που πατάς... ίσως σκοντάψεις... και πέσεις κάπου που δε θα θέλεις να βγεις... Ένας λάκος δε σε κάνει πάντα να νιώθεις άσχημα... μα δεν αντιλαμβάνεσαι πως οι τοίχοι ψηλώνουν... ίσως έτσι να μη βγεις ποτέ... όταν αυτό θα σε σκοτώσει, θα 'ναι αργά...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Καινούριο τέλος, αρχή εκ της αρχής, ξεκίνημα απο τη μέση... Ίσως κάπου βρεθώ... Ίσως κάπου πέσω... Ίσως... Το πως θα το βιώσω και θα επιβιώσω είναι αυτό που μετράει...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7036688495343938573?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-30178283117037316872011-03-23T20:22:00.002+02:002011-03-23T20:35:36.184+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα. και το σκοτάδι, σήμερα, με φοβίζει... </span><span style="font-family: trebuchet ms;">Ήχος υπάρχει, αλλά δε με κάνει να νιώθω όμορφα... Δεν είναι άσχημος, απλά αδιάφορος... </span><span style="font-family: trebuchet ms;">Φωνές που έχουν δίκιο και μια καρδιά που παρηγορεί το άδικο... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Φαίνεται, της αρέσει το άδικο...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μου φτάνει ένα χαμόγελο... γιατί με κάνει και ξεχνώ... Μου αρκεί μια ελπίδα, για να μπορώ να κοιμηθώ... </span><span style="font-family: trebuchet ms;">Φτάνει ένα δάκρυ... ώστε να καθαρίσει η καρδιά... Φτάνει λίγο συναίσθημα... για να σκορπίσει η μοναξιά...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Φτάνουν δυο λέξεις...για να μπορέσω να ακούω και πάλι... Φαντάζουν λίγα σε κάποιους. Αξίζουν πολλά για λιγότερους... </span><span style="font-family: trebuchet ms;">Αδιάφορα για μερικούς...μα δεν ανήκω σε αυτούς...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ανήκω στην καρδιά μου...έτσι διδάχτηκα απο μικρός... Δε με έχει προδώσει ποτέ... Δεν μπορεί να πει το ίδιο και για μένα... </span><span style="font-family: trebuchet ms;">Στο συναίσθημα δεν έμαθα πως να αντιστέκομαι... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Πώς μπορώ να κρύψω πως μου λείπεις; Γιατί να προσποιηθώ πως δε σε έχω ανάγκη; </span></span><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Είναι δυνατόν να απαρνηθώ μια αγκαλιά για έναν εγωισμό...;</span> Όχι για μένα, δεν είναι αυτός ο τρόπος μου...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Δεν εστερνίζομαι τέτοιου είδους "πράξεις αγάπης"... Δε θα μασκαρέψω τα συναισθήματά μου... <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Όχι...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Με πειράζει που νιώθω πως μόνο εγώ σκέφτομαι έτσι... Στ' αλήθεια, η υποκρισία έχει πάρει τη θέση του έρωτα. Το καβούκι πλέον είναι μόδα...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Εγώ όμως θέλω να νιώθω...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Να νιώθω...να ζω...να πονάω...να δημιουργώ αναμνήσεις...να έχω στιγμές... δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει αυτό...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα, μα τώρα είμαι καλύτερα... Δεν άλλαξε τίποτα, μονάχα τα λεπτά της ώρας... κι όμως νιώθω καλύτερα... </span><span style="font-family: trebuchet ms;">Βρέθηκα απο το κενό στο ολόκληρο και μετά στη μέση... Γιατί πρέπει να υπάρχει ισορροπία. Γιατί, αν δεν υπάρχει, δεν είμαι καλά.</span><span style="font-family: trebuchet ms;"> Και μου 'χουν πει πως είμαι κακός υποκριτής... Δεν είμαι καλά, αλλά ξέρω ότι μπορώ να γίνω... σημαίνει πολλά για μένα...</span><span style="font-family: trebuchet ms;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Με γεμίζει συναισθήματα... </span></span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Δεν υπάρχει κάτι που να λατρεύω περισσότερο...</span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα... και η καρδιά μου δε σταματά να μου μιλά... Όμως κακία δεν της κρατώ...</span><span style="font-family: trebuchet ms;">το ξέρει ότι μου αρέσει να την ακούω...</span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Συγνώμη καρδιά μου... </span><br /></div><span style="font-family: trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;">που αγαπώ να σε πληγώνω...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3017828311703731687?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-1552749291871867072011-03-11T23:53:00.002+02:002011-03-12T00:18:31.331+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;">Σε ένα παραμύθι, όσο ωραίο και να είναι, πρέπει να υπάρχει και ο "κακός". Όχι απαραίτητα άλλος... Και το μέσα μας καμιά φορά, υποκρίνεται το κακό...<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Ο ρόλος, βλέπεις, έχει αναγκαία σπουδαιότητα...</span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δεν ξέρω πόσο καλό είναι κάποιο κακό στην όλη διήγηση, μα κρίνοντας απο τα καλύτερα παραμύθια, πάντα το κακό έδινε μοναδική αξία στο εκάστοτε καλό. Δεν έχω γνώση όμως για το </span><span style="font-family: trebuchet ms;">κακό... <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Μπορεί να μην είναι άλλος, παρά εγώ... </span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Καλό και κακό σε ένα... συμβαίνει... Δεν είναι παράξενο, απλά πονάει περισσότερο... Γιατί φαντάζει πιο εύκολο να αντιμετωπίζεις κάτι άλλο. Μα τί κάνεις σαν έρθεις αντιμέτωπος με σένα...; Μια δράση και μια αντίδραση που συναύδουν στην πηγή και στο τέρμα... Μήπως η πορεία μπορεί να παίξει το ρόλο της; Άραγε εκεί μαθαίνεις τί πρέπει να γίνει...;</span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Δε θα παλέψω με φαντάσματα. Δον Κιχώτης δε θα παραμείνω. Στην αρρώστεια μου θα γίνω φάρμακο και θα με πολεμήσω. Εύχομαι μόνο να με κερδίσω...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μοιάζει σα να χάθηκα σε ένα μαγεμένο δάσος. Ψάχνω να αντιμετωπίσω μια σκιά μεσ' στο σκοτάδι... </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Δώσ' μου λίγο φως, το 'χω ανάγκη... </span></span><br /></div><span style="font-family: trebuchet ms;"><br />Δεν υπάρχει πιο δύσκολη αναμέτρηση... Ο ήρωας μάχεται με τους φόβους του... Και αυτοί, σε ματώνουν και με ένα τριαντάφυλλο... Εσύ ούτε στο ελάχιστο δεν τους πληγώνεις με την αγάπη σου... <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Πως ελπίζεις να νικήσεις...;</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Τα συναισθήματα σε οδηγούν... Χωρίς αυτά δε θα επιδίωκες τίποτα... Κι αν η μάχη δε σε χρίσει νικητή, ξέρεις πως προσπάθησες γι' αυτή... Οι άλλωτε δάφνες, τώρα θα σε ματώσουν... Το δάκρυ θα γίνει ένα με το αίμα και τα δυο τους θα χορέψουν στον αέρα, φεύγοντας απο το πρόσωπό σου... Το χώμα που θα στάξουν, θα γίνει ο τάφος αυτών... Κι ένα κομμάτι σου θα χαράζει την πλάκα τους... Ζήσανε για μια ελπίδα και πέθαναν για ένα σκοπό... Μια γιορτή που έγινε κηδεία... Μια κηδεία που έγινε γιορτή...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Καλό και κακό σε ένα...</span><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-family: trebuchet ms; color: rgb(204, 0, 0);">Συμβαίνει...</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Μην το αφήσεις...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-155274929187186707?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-30204271449937528462011-02-21T16:39:00.004+02:002011-02-21T16:57:45.811+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;">Χαμόγελο. Μετά απο καιρό. Λύπη, απ' αυτήν που σου αρέσει. Κι ας μην έχει περάσει καιρός. Συναισθήματα. Που προκαλούν.<br /></div><div style="text-align: right; font-family: trebuchet ms;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Θεέ, πόσο το λατρεύω όλο αυτό...</span><br /></div><div face="trebuchet ms" style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><br />Οι σελίδες γεμίζουν. Τα γράμματα ζωντανεύουν. Τα χρώματα μιλάνε. Και το χαμόγελο δε σβήνει. Κάποιες φορές... ξεκουράζεται, θα το έλεγα. Κοιμάται για να ξυπνήσει η λύπη. Κι αυτή, με τη σειρά της, κάνει ότι μπορεί, ώστε το χαμόγελο να είναι εντονότερο, όταν ξυπνήσει. Το αρνητικό μας κάνει να εκτιμούμε το θετικό... Έτσι κι εσύ... Μου επιτρέπεις και τα δύο, με το αποτέλεσμα να είναι μόνο... ωραίο...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Χαμογελάω...</span><br /></div><br /><div style="text-align: center; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Στιγμές... αδυναμίας. Ανάγκης. Συναισθήματος. Συσκότισης. Ευθυμίας...<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Έτσι είναι ένα σωστό παραμύθι... </span><br /></div><br />Με τα πάντα και το τίποτα στην ίδια λέξη και εικόνα. Αν το συναντήσεις, τότε βρήκες το βιβλίο που θα σε συντροφεύει τα βράδια. Αυτό που θα διαβάζεις, όταν έχεις ανάγκη απο συναισθήματα. Αυτό που σου κρατάει συντροφιά, όταν η ψυχή σου το 'χει ανάγκη. Εκείνο που θυμάσαι πάντα πως διάβαζες και δεν ήθελες να τελειώσεις... Εκείνο που συγκρίνεις με πολλά...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Εκείνο...</span><br /></div><br />Είναι παράξενο, αλλά τώρα πια δε νιώθεις να κοιτάξεις παρακάτω... Μερικές φορές πιάνεις τον εαυτό σου να διπλοδιαβάζει την ίδια σελίδα... Και όταν το καταλαβαίνεις... χαμογελάς...<br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Δε συνηθίζω να διαβάζω βιβλία.<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Δε γνωρίζω τι το ιδιαίτερο έχει τούτο 'δω, που τώρα με μαγνητίζει... </span><br /></div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">Μα φοβάμαι πως αν μάθω... </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">δε θα θέλω να διαβάσω άλλο βιβλίο...</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3020427144993752846?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-25578115744353349772011-01-29T14:30:00.003+02:002011-01-30T19:27:44.663+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Μια φορά κι έναν καιρό... και σταματάω εδώ. Γιατί σταμάτησα να πιστεύω στα παραμύθια πολύ αργά και το πλήρωσα. Κι ας διαβάζω ένα καινούριο αυτόν τον καιρό...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Το εξώφυλλο είναι ωραίο. Σε τραβάει να το ανοίξεις. Διστάζεις. Λίγο. Το περισσότερο θα ήταν ιεροσυλία. Το ανοίγεις. Εσωτερικά είναι πιο όμορφο απ' ότι εξωτερικά. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Σπάνιο.</span> Τότε πως να μην το διαβάσεις...; Χρώματα γνώριμα. Εικόνες ζεστές. Λέξεις που γυρνούσαν προφορικά στο μυαλό σου, τώρα πια είναι γραμμένες στο παραμύθι... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Και είσαι ακόμα στις πρώτες σελίδες...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Σε εξουσιάζει, κάνοντάς σε να σκέφτεσαι... Να σκέφτεσαι πως είχες ίσως άδικο. Ίσως δεν είναι όλα τα παραμύθια για "κάψιμο"... Αναρωτιέσαι...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάνεις να δεις τις τελευταίες εικόνες. Μια γρήγορη ματιά, για την εκπλήρωση της ανάγκης - περιέργειας, αν οι εικόνες είναι το ίδιο ξεχωριστά ζωγραφισμένες, όπως στην αρχή... Όμως, προς έκπληξή σου, βλέπεις ότι είναι λευκές... Γιατί; <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Και τρομάζεις...</span> Σχεδόν σου πέφτει το βιβλίο... Γιατί λευκές; Πού πήγαν τα χρώματα; Πού είναι τα σχέδια; Γιατί δεν έχει τίποτε; Έστω και μάυρο... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-family:trebuchet ms;">Κάτι θα σήμαινε...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Η ταχυκαρδία σταματάει, όταν μπαίνει μέσα η λογική... Στο παραμύθι της ζωής, δεν μπορείς να κοιτάξεις το τέλος... Δεν υπάρχουν εικόνες να γεμίσουν απο τα πινέλα της καρδιάς... Δεν μπορείς να σχεδιάσεις, όταν η επόμενη σελίδα δεν ξέρεις ούτε τι αριθμό έχει... Μη γελαστείς και πιάσεις το μολύβι. Μόνο το μελάνι της ζωής αφήνει ίχνος... Και η καρδιά, ακολουθώντας ασυναίσθητα, ζωγραφίζει όπως νομίζει... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Κόκκινο, λευκό, μαύρο...</span><br /></div><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κοίτα τις νέες εικόνες να σχηματίζονται. Χάζεψε τα χρώματα. Χαμογέλα... Η χαρά της δημιουργίας είναι μεγαλύτερη απο ένα τέλος που υπέθεσες...<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Το τώρα είναι πιο ζωντανό απο το αύριο,</span> </span><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">έστω κι αν το αύριο δεν είναι...</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family:trebuchet ms;">Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Χωρίς ελπίδες, χωρίς τέλος, χωρίς τίποτα... </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Παρα μόνο... τη σελίδα σου...</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-2557811574435334977?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-90514273838354674352011-01-02T19:24:00.002+02:002011-01-02T19:49:02.320+02:00<span style="font-family: trebuchet ms;">Γιατί η αγάπη μαθαίνεται. Με την καλή έννοια. Μέσα απο τη ζωή, το πάθος, το συναίσθημα, τη συγκίνηση...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Δεν μπορώ να σε αγαπάω με την πρώτη ματιά, σίγουρα όμως τα μάτια που αγαπάς, τα αγαπάς για πάντα... Στην αγάπη ζεις, αισθάνεσαι, μαθαίνεις, συγχωρείς. Καταλαβαίνεις έτσι ότι <span style="color: rgb(153, 0, 0);">τα παραμύθια για τη ζωή είναι μόνο παραμύθια</span>. <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Η αγάπη όμως των παραμυθιών είναι αληθινή</span>. ζωντανή. εκεί έξω. μέσα μας. στην καρδιά. μου. σου. όλων...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Όταν εσύ μου μαθαίνεις τι χάνω, τι θα μου λείψει, τι είναι ένας άνθρωπος όταν δεν είναι μισός, τότε πώς να μη σε αγαπάω; Γιατί πλάι σου το νόημα δεν είναι το ίδιο. σε τίποτα. Ούτε το βλέμμα. Ούτε η σκέψη. Κάθετι θα το δω αλλιώς. Και θα σε κάνω να το δεις αλλιώς. Γιατί δε θα είμαστε ένας, αλλά δύο. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ή μάλλον ένα...</span></span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Γιατί ότι με κάνει άσχημο,</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">εσύ το κάνεις να μην έχει σημασία.</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Γιατί όπου υπάρχει πληγή,</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">εσύ θα το δεις σαν ένα όμορφο σημάδι.</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Γιατί ότι μου λείπει,</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">εσύ το κάνεις να υπάρχει.</span> Με κάτι τόσο ευκολονόητο και συνάμα τόσο... δύσκολο... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Την Αγάπη... !</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Πέντε γράμματα για μια λέξη που συμπληρώνει σελίδες κενής καρδιάς αν τη βιώσεις...</span></span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Όταν έχεις τέτοια δασκάλα, πως να μη θέλεις να συμπληρώσεις αμέτρητες σελίδες στο τετράδιο της καρδιάς σου; Και μ' αυτό το γλυκό μελάνι, <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">το κόκκινο...</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span> Γιατί με μαθαίνεις πως κάθετι που κάνω λάθος μπορώ να το κάνω και σωστά. Γιατί ξέρεις και πιστεύεις ότι υπάρχει και καλό μες την ασχήμια μου.</span><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;">Όταν ο μέντοράς σου είναι η πηγή, τότε η αγάπη γίνεται ζωή...</span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Αγάπη μου σε ευχαριστώ... που μου έμαθες ότι μπορώ... να... νιώθω. ερωτεύομαι. ονειρεύομαι. πονάω. σκέφτομαι. υπάρχω. χαμογελώ. λυπάμαι. ανυπομονώ. αγχώνομαι. κλαίω. αισθάνομαι. αγαπάω. ζω... !</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;">Για σένα... </span><br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;">σε σένα κρίνε μου,</span><br /></div><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">που γέννησες στη καρδιά μου</span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">την αγάπη...</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-9051427383835467435?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-40218802097464993192010-12-07T15:27:00.002+02:002010-12-07T15:52:51.405+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Μια τόσο <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">σκληρή</span> κουβέντα απο τόσο <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">μαλακά</span> χείλη... Πώς μπορείς να προφέρεις κάτι τέτοιο; Πού βρίσκεις τη δύναμη; Πού...;</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Ύστερα απο τόση ζωή που μοιραστήκαμε. Τόσες ανάσες που δώσαμε ο ένας στον άλλο. Τόσες ματιές γεμάτες όνειρα... Τί είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως δε με αγαπάς άλλο...; Ήρθες στην άλλη μεριά της όχθης. Πριν ταξίδευες με τη ροή, τώρα αρέσκεσαι να πηγαίνεις αντίθετα... Άραγε τι νιώθει η καρδιά σου όταν σε ακούει να μιλάς έτσι...;<br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;">Εσύ ακούς την καρδιά σου...;</span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Θυμίσου την αγάπη σου. Τα συναισθήματα που σε τρέφανε με ζωή. Την ανάγκη να ξημερώσει το αύριο και να είναι πιο υπέροχο απο το σήμερα... Τη μυρωδιά του σώματος που αγαπούσες, λάτρευες, να ξυπνάς και να αναπνέεις... Τη γέννηση του έρωτα στον παλμό της καρδιάς... Την πίστη σου στο όνειρο, που δε σε πρόδωσε ακόμα... Το δάκρυ, που δε σε πόνεσε ποτέ, μα συνάμα δεν πίστευες ότι είναι απο ευτυχία... Θυμήσου...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Όχι. Δεν μπορώ πλέον να ζω με ψευδαισθήσεις. Δεν κοιμάμαι πλέον σε ένα όνειρο που δε θέλω να τελειώσει... Όλα τελείωσαν και οι συνέπιες είναι όλες πάνω μου.. Το εγώ μου είναι μισό, μα η αλήθεια μου ολάκερη. <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Δε σε αγαπάω πια...</span> και αυτό πλέον είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα αλλάξει...<br /><br />Το αν πρέπει ή όχι, το αφήνω σε <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">μια μοίρα που παρέλυσε</span> όταν της ζητήθηκε να πάρει αποφάσεις...<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Δεν ήταν όμως έτοιμη... Δεν ήταν η στιγμή της... </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Ήταν απλά...<br />η αφορμή...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: left;">Υ.Γ. Το κείμενο δεν αποτελεί προσωπική εμπειρία, είναι καθαρά λογοτεχνικό.<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4021880209746499319?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-32620375864029638592010-11-24T20:33:00.002+02:002010-11-24T20:53:17.831+02:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms; color: rgb(153, 0, 0);">Σαν ένα όνειρο που τελείωσε χωρίς να το θέλω... Εκείνη την αίσθηση που έχω όταν "ζω" κάτι τόσο όμορφο και τελειώνει χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι... Κάπως έτσι χάθηκες... Κάπως έτσι σε θυμάμαι ακόμα... Κάπως... έτσι...<br /><br />Μου φαίνεται αστείο πως κάποιες στιγμές τις θυμάμαι αργότερα σαν παραμύθι... Αστείο, γιατί έχει περάσει τόσος καιρός και δεν υπάρχει κακία πλέον... Σε ότι κι αν έχει γίνει. Ίσως έμεινε θυμός, αλλά όχι κακία. Μα κάποιες ιστορίες... πόσο θα 'θελα να μάθω το τέλος τους... Κατά μία έννοια το τέλος το ξέρω. Θέλω όμως την άλλη. Την ανεκπλήρωτη.<br /><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;">Το "happy end" μου...<br /></div><br />Πιστεύω ότι όλοι θέλουν ή θα ήθελαν να μάθουν πως θα ήταν η "άλλη επιλογή" σε μια σχέση. Πως θα ήταν αν... Το ίδιο και 'γω...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μαζί σου...</span><br /></div><br />Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πως θα ήμασταν... Τί θα γινόταν αν το χειριζόμουν ή χειριζόσουν αλλιώς... Τί θα κάναμε τώρα... Πως θα επιβιώναμε... Φυσικά, δεν έχω απάντηση... Κι έτσι μπορώ μόνο να ονειρεύομαι... Πως θα ήταν αν... Μαζί σου... Πως θα αντιμετωπίζαμε τις καταστάσεις. Ποιό θα ήταν το αποτέλεσμά μας... Ποιό το τέλος...<br /><br />Δεν πιστεύω πως θα μάθω ποτέ...<br /><div style="text-align: center;">Μα πως να εμποδίσει κάτι τέτοιο τα όνειρά μου...;<br /></div><div style="text-align: right;">Θα ήταν λίγο...<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ενώ εσύ ήσουν και θα είσαι πολλά...</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3262037586402963859?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-1557416175421952112010-10-25T20:00:00.002+03:002010-10-25T20:23:21.714+03:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Μάτωσε</span> πάλι <span style="color: rgb(204, 0, 0);">το φεγγάρι</span>, κι έδεσε τόσο με το μαύρο του ουρανού... Μάτωσε, σαν μια καρδιά που αγαπά... κι ο ουρανός την αγκάλιασε σαν το σκοτάδι της μοναξιάς...<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">κόκκινο</span></span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"> και </span><span style="color: rgb(51, 51, 51); font-style: italic; font-weight: bold;">μαύρο</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">...</span><br /></div><div style="text-align: center; font-style: italic; font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Έρωτας</span> και <span style="color: rgb(51, 51, 51);">Σκοτάδι</span>...<br /></div></div><div style="text-align: right; font-family: trebuchet ms;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Ένας συνδιασμός... αναπόφευκτος...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Δεν είναι γλυκός ο συνδιασμός, αλλά γνωρίζεις ότι έρχεται μαζί. Όχι στην αρχή, στο μετά... Πρώτα πρώτα ζεις το κόκκινο... αυτό που προσέχεις και στο φεγγάρι... Μένεις εκεί... Θέλεις να πάρεις μέσα σου την εικόνα... Δεν είναι συνηθισμένη, το ίδιο και ο έρωτας σου... Είναι ένα θέαμα ταυτόχρονα γνώριμο και πρωτόγνωρο...<br /></div><div style="text-align: right; font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Κάθε φορά...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Μετά κοιτάς τον ουρανό... Πραγματικά, ένα <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;">τόσο κόκκινο φεγγάρι</span> δε θα ταίριαζε σε καμία άλλη απόχρωση βαμμένη στον <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ουρανό</span>. Το μαύρο δένει τόσο πολύ πάνω στο κόκκινο... Το ταίριασμά τους... μοναδικό... Και γύρω γύρω τ' αστέρια... Σαν ένα πλήθος πλασμάτων που λάμπουν απο χαρά, μπροστά σ' αυτό το ερωτικό δέσιμο... Σα να μεταδίδουν τον έρωτά τους σ' αυτά...<br /></div><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Μα <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">το κόκκινο</span> είναι <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">έρωτας</span> και χρώματα σαν και δαύτο <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;">ξεβάφουν</span> εύκολα... Μέχρι να το χαρείς δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο γρήγορα το έζησες. Πως αυτό που ήταν στην αρχή, τώρα παύει να είναι...<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Πως κάθε ταξίδι έχει το τέλος του... </span><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Αυτό το κάνει τόσο... </span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">μοναδικό...</span><br /></div></div><br /><div style="text-align: left; font-family: trebuchet ms;">Μέχρι να σηκωθεί στον ουρανό, έχει χάσει τον έρωτα που είχε... Έχει πάψει να είναι... ότι ήταν...<br /></div><br /><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Ωστόσο, το χρώμα του ουρανού παραμένει... Τα συναισθήματα του δεν αλλάζουν... Το φεγγάρι ασπρίζει, μα ο ίδιος δεν ενοχλείται. Μένει εκεί, δείχνοντας πως όσο κι αν αλλάξουν τα συναισθήματα, όσος καιρός και αν περάσει θα το περιμένει έως ότου ανατείλει ξανά...<br /><div style="text-align: right;"><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Ξέρει ότι ο έρωτας χάθηκε... </span><br /></div><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Έμεινε όμως αυτό που ονομάζει... </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">αγάπη...</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-155741617542195211?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-6724146780102966852010-10-18T21:58:00.001+03:002010-10-18T22:02:52.741+03:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μη μιλήσεις...</span> γιατί έτσι έχεις μάθει... Ξέρεις μονάχα να κοιτάς. Μέχρι εκεί... Θυσιάζεις το μετά γιατί στέκεσαι στις αμφιβολλίες σου. Δε γνωρίζεις και σε τρομάζει... <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Μη μιλήσεις...</span><br /><br />Μπορώ και καταλαβαίνω... Δεν είσαι άνετη, δεν είσαι αδιάφορη, δεν είσαι... εσύ... Μοναχά κοιτάς μη ξέροντας ούτε η ίδια γιατί... Όχι γιατί κοιτάς, αλλά γιατί δεν είσαι ο εαυτός σου. Γιατί δεν εκδηλώνεσαι, γνωρίζοντας πως δε θα εκτεθείς. Γνωρίζοντας πως εγώ ήμουν πρώτος που σου πρόσφερα...<br /></div><div style="text-align: right; font-family: trebuchet ms; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Ωστόσο, μη μιλήσεις...<br /></div><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;"><br />Μη γελιέσαι απο τη γυναικεία σου φύση, δε σταματώ εκεί. Είσαι πολύ παραπέρα... Και δεν το γνωρίζεις. Ούτε καν τα όριά σου δε ξέρεις. Μα καλύπτεσαι απο τις επιδράσεις που σε προστατεύουν. Απο σένα την ίδια. Καλύπτεσαι απο την ανάγκη να μη χάσεις...<br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Γι' αυτό... μη μιλήσεις...</span><br /></div></div><br />Αν δε ξέρεις πως να το κάνεις, δε φταις εσύ... Είναι εμπειρία που δεν έχεις αποκτήσει. Μα... η υποκρισία σου, στα όρια του “παιχνιδιού”, δε σε αφήνουν αθώα... Αλλά εσύ ξέρεις...<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μη μιλήσεις...</span><br /></div><br />Ίσως όλα αλλάξουν όταν το κάνεις. Ίσως ζήσεις διαφορετικά απ' ότι έχεις πλάσει στο μυαλό σου... Καταλαβαίνω όμως ότι θέλεις να κρατήσεις εσένα αύθαρτη...<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Δε θα σε κατηγορίσω... </span><br /></div><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Οπότε, μη μιλήσεις...</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-672414678010296685?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-30417076066427246512010-10-04T21:06:00.002+03:002010-10-04T21:17:39.387+03:00<div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Επιλογές... Πράξεις σκόπιμες, αλλά ίσως αλόγιστες... Αλόγιστες, γιατί ίσως τις κάνεις βασιζόμενος σε θεωρίες... Και τί είναι η θεωρία; <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Μια ιδέα που μπορεί να διαψευσθεί χωρίς καμία ευθύνη πάνω της.</span> Αλλά ποιά θα είναι η ευθύνη της πράξης σου, βασισμένη στη θεωρία...;<br /><br />Δεν μπόρεσες ποτέ να επιλέξεις. Η επιλογή σου βασιζόταν πάντα στην αναζήτηση και στις τότε ιδέες...<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Πότε ήσουν ότι ήξερες ότι θα γίνεις...;</span><br /></div><br />Και έχεις μόνο μία ευκαιρία, δεν έχει γυρισμό... Πόσο θα ήθελες να ήταν διαφορετικά... Πόσο θα 'θελες να έχεις το δικαίωμα να κάνεις λάθος ακόμα μια φορά... Ίσως δεν το ξεπεράσεις ποτέ...<br /><br />Κι όμως, βρίσκομαι εδώ, γράφοντας αυτό το κείμενο για να υποστηρίξω ότι είχα άδικο... Απλά επειδή έκανα μια επιλογή... Δε γνωρίζω αν η άλλη επιλογή θα ήταν η σωστή. Πώς θα μπορούσα...; Αν ήξερα τις απαντήσεις δε θα είχα φτιάξει τις ερωτήσεις... Μα η επιλογή μου, και πάλι, ίσως κρινόταν λάθος...<br /><div style="text-align: left;">Όχι επειδή δεν ήταν η σωστή, μα επειδή <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">κάθε απάντηση φέρνει ένα καινούργιο ερώτημα...</span><br /></div><br />Δε γνωρίζω καμία απάντηση. Ξέρω μόνο τις ερωτήσεις... Κάποιος πρέπει να κάνει την επιλογή. Και οι επιλογές σε κάνουν κυρίαρχο του εαυτού σου... Τιθασεύεις το εγώ σου. Κάνεις το μέλλον σου παρόν σου. Μαθαίνεις πως είναι αυτό που περίμενες να νιώσεις κάνοντας την επιλογή... <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Και το αντίστροφο...</span><br /><br />Ότι και αν καταφέρεις με τις επιλογές σου, θα είναι απλά τροφή για το παρόν σου και κηδεία του παρελθόντος σου. Γιατί ότι κάνεις ορίζει το παρόν σου και δε γυρίζει πίσω...<br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Το λάθος δεν είναι πάντα λάθος.<br /></div><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><br />Όταν το λάθος δίνει απαντήσεις,<br />το σωστό κάνει ερωτήσεις. </span><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br />Πόσο μάλλον όταν το λάθος<br />σου δίνει τις σωστές απαντήσεις...</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3041707606642724651?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-19338846888673755942010-09-14T22:45:00.000+03:002010-09-14T22:46:00.032+03:00Με προβληματίζει το σκεπτικό μου τελευταία. Δε γνωρίζω αν ο τρόπος που σκέφτομαι και αναλόγως πράττω είναι αυτός που εγώ θεωρώ καλύτερος. Σίγουρα θα υπήρχε και καλύτερος, έτσι δεν είναι...;<br /><br />Αλλάζεις. Τη σκέψη σου, τον τρόπο σου, τις κινήσεις σου... Πόσα απο αυτά είναι δικά σου θέλω; Δηλαδή, αν οι καταστάσεις σε οδηγούν να κάνεις πράγματα, είσαι πραγματικά υπεύθυνος για σένα; Δε ξέρω... Ξέρω όμως ότι σε κάποιες στιγμές, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως παλιότερα ίσως είχα αντιδράσει διαφορετικά... Με πληγώνει ώρες-ώρες. Ειδικά αν η πράξη μου δε μου αρέσει...<br /><br />Σκέφτομαι πώς θα ήμουν εγώ αν μπορούσα πραγματικά να είμαι ελεύθερος. Αν οι κινήσεις μου δεν ήταν αποτέλεσμα ζωής, αλλά αποτέλεσμα ώριμης σκέψης... Αν ο εαυτός μου πλαθόταν απο εμένα τον ίδιο, όπως εγώ θα έκρινα, και όχι απο τον κάθε έναν που εισβάλλει στη ζωή μου χαράσοντάς την και δημιουργώντας έτσι αυτόματες απαντήσεις και κινήσεις σε ανάλογες καταστάσεις... Σίγουρα, αυτόν τον καιρό, εγώ δεν είμαι αυτός που θέλω και μπορώ να είμαι... Είμαι κάτι που δεν το επιλέγω 100%, δεν το εγκρίνω. Κάτι που παλεύω εναντίον του κάθε μέρα... Κάτι που δεν είμαι εγώ...<br /><br />Όμως ο πόλεμος με τον εαυτό μου δεν μπορεί να έχει νικητή... Είναι πόλεμος φτιαγμένος για έναν και σ' αυτόν τον πόλεμο κάποιος πρέπει να πεθάνει... Αν όμως σκοτώσω εγώ το εγώ μου... Τί θα μείνει να θριαμβεύσει...;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-1933884688867375594?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-68657342082632417062010-08-01T11:37:00.002+03:002010-08-01T11:51:13.395+03:00<span style="font-family: trebuchet ms;">Στο φως της αυγής ανατέλουν οι σκέψεις μου. Μια μέρα γεννιέται και μια νύχτα πεθαίνει. Αργά, νωχελικά. Δε βιάζεται. Ξέρει το μετά χωρίς να νοιάζεται για το πριν. Ναι, ζηλεύω. Και ο άνεμος δε σταματάει να φυσάει...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μια νύχτα χωρίς κάτι ιδιαίτερο. Μόνο ευχάριστες στιγμές. Ναι, είναι ωραίο. Χωρίς να προσμένεις κάτι. Απλά και ευχάριστα. Ναι, ζηλεύω. Όχι, δεν κατάλαβες λάθος, εγώ το ζω αυτό που περιγράφω. Μα μερικές φορές η ζωή ή μάλλον οι στιγμές που ζεις, είναι αξιοζήλευτες. Σωστές, χαλαρές, ήπιες, εύθυμες...</span><br /><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Μια αναπάντεχη εξομολόγηση ενός φίλου. Ξέρεις, όταν πίνεις μιλάς τόσο ελεύθερα, τόσο αληθινά, τόσο απο καρδιάς... Είναι υπέροχο. Δε σκέφτεται ο άλλος πως θα το πάρεις αυτό που θα πει. Απλά σου μοιράζεται την αλήθεια του. Και, πραγματικά, είναι πολύ ωραίο. Αλήθειες. Αλήθειες γυμνές χωρίς να νιώθεις ότι θέλουν ντύσιμο. Με μια λέξη, παραδεισένιες... !<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Να 'σαι καλά φίλε μου. Όχι για ότι μου είπες, αλλά για τον τρόπο που διάλεξες να το εκφράσεις... !<br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Σε ευχαριστώ !</span></span><br /></div><br /><span style="font-family: trebuchet ms;">Εσένα δε σε ξέχασα. Απλά δεν έχω πολλά να πω. Έχω πολλά να νιώσω. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Δε με νοιάζει και τόσο...<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Αλλά με νοιάζει η διαδρομή. </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: center; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-family: trebuchet ms;">Και συ καλή μου, </span><br /><span style="font-family: trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">την κάνεις ευχάριστη... !</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6865734208263241706?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-2489525206164517492010-07-09T21:29:00.004+03:002010-07-09T22:04:38.245+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Στη κλεφτή ματιά σου. Εκεί πιστεύω ότι μου ομολογείς. Στη κλεφτή ματιά σου. Εκεί είσαι εσύ πίσω απο κάθε προσωπείο... Στη κλεφτή ματιά σου, που δε σταματάει να παραμιλά απο τη στιγμή που θα κάνει αντανάκλαση πάνω μου... Γιατί όσα δε θέλεις να μου πεις, τα ομολογείς πολύ πιο εύκολα κοιτώντας με. </span><br /><div style="text-align: right;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Θεέ, πόσο λατρεύω αυτό σου το κοίταγμα...</span><br /></div><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σαν τον Ήλιο που καίει. Σαν το φως που με τυφλώνει. Σαν το συναίσθημα που δε φτάνει να αγγίξει όσο κι αν τεντώνεται. Σαν... σαν το μαύρο που θέλει να αγκαλιάσει το άσπρο και να γίνει γκρι... Του είναι τόσο εύκολο να θυσιάσει τη χρωματική του ταυτότητα ώστε να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούριο... </span><br /><div style="text-align: right;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Απλά για να υπάρχει μαζί σου... </span><br /></div><div style="text-align: center;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Όλα αυτά στο βλέμμα...</span><br /></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Μη φτάσεις στη ψυχή.</span><br /><br />Ξέρεις. Γνωρίζω. Μαθαίνουμε... Αλήθεια, τί σκέφτεσαι; Μάλλον δε θα μπορούσα να αντιμετωπίσω μια τέτοια αλήθεια. Τί μάλλον; Σίγουρα... Μερικά πράγματα είμαι σε θέση να τα γνωρίζω...<br />Ίσως... ίσως εκεί να είναι αυτό που εγώ δε κατάφερα... Μα πως μιλώ έτσι; Αν βάλω σε μια τάξη όσα δε μπόρεσα όχι μόνο θα απελπιστώ, αλλά δε θα με βγάλει και κάπου... Ή καλύτερα, θα με βγάλει κάπου γνωστά... Σκοτεινά γνωστά... Μα η πρόθεσή μου δεν είναι αυτή.</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Δε μαθαίνω εύκολα, μαθαίνω δύσκολα. Μάλλον, για να γίνω πιο σωστός, απ' τα δύσκολα. Τα οποία κάνω εύκολα. Στο βωμό του παραμυθιού. <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" ><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Δεν είναι δύσκολο. Αυτό το έμαθα πιο εύκολα. </span></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Πόσα μπορώ γι' αυτό το βλέμμα, κι αυτό το έμαθα...</span><br /></div><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Στη κλεφτή ματιά σου.</span> Όλες μου οι σκέψεις αφιερωμένες σε τούτη τη κλεφτή ματιά σου. Ποτέ δε μου άρεσαν τα μη. Τα θεωρώ άδικα. Μα <span style="color: rgb(255, 0, 0);">μη</span> με κοιτάς με αυτά σου τα μάτια, γιατί γίνεσαι άδικη προς εμένα.<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Και μου έχεις εξομολογηθεί...<br />πως δεν αξίζω κάτι τέτοιο...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-248952520616451749?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-48490192951613244652010-06-28T02:09:00.004+03:002010-06-28T02:31:37.502+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Δε μπορώ. Ειλικρινά. Μου είναι αφόρητα δύσκολο και δε θέλω να στο δείχνω. Αλλά ακόμη και αυτό μου είναι πολύ δύσκολο. Απο την αρχή...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Έχεις κάθε δικαίωμα. Στα πάντα μου. Συμπεριφορά, μίλημα, σκέψεις. Σου έχω φανεί λάθος. Το ξέρω. Μα πως να αντιμετωπίσω εσένα και μένα μαζί; Σε μια τέτοια φάση πώς μπορώ να το κάνω; Δε μπορώ να δεχτώ ότι δε σε έχω. Όσο κι αν το γνωρίζω, όσο κι αν ξέρω πως σου αρέσω, όσο κι αν... </span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Άτιμες καταστάσεις... Σας μισώ... Με φέρνεις σε τόσο όμορφη θέση για να καταλάβω τί είναι αυτό που ζητάω. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Σε σιχαίνομαι. Δεν κουράστηκες ποτέ να με λαβώνεις; Ναι, άλλη μια φορά μαζί σου τα βάζω ζωή. Όσο μου δείχνεις τι μπορώ αλλά δεν... τόσο το μίσος μου για σένα μεγαλώνει...</span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Θέλω να σου δώσω τα πάντα. Πιστεύω πως τ'αξίζεις. Μα δε μπορώ. Και όχι, αυτή τη φορά δεν υπάρχει δε θέλω... Απο τη πρώτη στιγμή που σε είδα σκέφτομαι μόνο το <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">"θέλω".</span></span><br /><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Μα είσαι πολύ μακρυά μου. <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Δε σε φτάνω όσο κι αν σε αγγίζω.</span> Δε σε νιώθω όσο κι αν σε έχω αγκαλιά.<br /></span><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Δε σε έχω. </span><br /></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Και με σκοτώνει... </span><br /></span><span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"></span></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-family: trebuchet ms;">Τόσο γλυκά, αλλά κάθε φορά που είμαστε μαζί,</span><br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-family: trebuchet ms;">για κάθε ένα χαμόγελο, πίσω του κρύβονται δυο δάκρυα...</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-family:trebuchet ms;" >Είσαι μια ψυχή ανώτερη,<br />που αντανακλά σε δυο μάτια κατώτερα.<br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0); font-family: trebuchet ms;"><br />Δε σηκώνω το βλέμμα μου πάνω σου.<br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0); font-family: trebuchet ms;">Δεν είναι εκεί η ιδέα.<br /></div><div style="text-align: right;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><br />Το ιδεατό είναι που σε κάνει<br />"ανυπόφορη"...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4849019295161324465?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-52164958796578728522010-06-18T21:53:00.002+03:002010-06-18T22:10:34.262+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Πώς γίνεται να εμφανίζεσαι κάθε που αναφέρομαι σε σένα; Ποιός σου μεταδίδει τη σκέψη μου; Ποιά δύναμη σε κάνει να με αισθάνεσαι; Ή απλά έτσι θέλω να πιστεύω; Ίσως απλά να μη μπορώ να το συλλάβω...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Μ' αρέσει.</span> Θα ήμουν υποκριτής αν έλεγα το αντίθετο. Και δε θα ήταν ωραίο. Τα συναισθήματά μου τα ξέρω. Και τον πόλεμο στον οποίο βρίσκονται ξέρω. Ποιός θα κερδίσει...; Ελπίζω να μη μάθω... Δε θα μάθω ποτέ...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Δε μπορώ να σε φέρω απέναντι στα συναισθήματά σου. Το προσπάθησα. Δεν είχε αποτέλεσμα. Πιστεύω πως ούτε συ ξέρεις, όσα θα μπορούσες να μάθεις... Άγνοια; Όχι. Σίγουρα όχι. Φόβος; Μπορεί. Ακούγεται λογικότερο. Ακούγεται αληθινό. <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">Εσύ όμως όχι...</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Δεν είσαι αληθινή. Για πολλούς δικούς μου λόγους. Φυσικά, τα κριτήρια μου έχουν αξία μόνο για μένα. Μα δε με νοιάζουν οι γνώμες τούτη τη στιγμή. Μόνο εσύ. <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Λάθος</span><span style="font-weight: bold;">... </span><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">μου</span><span style="font-weight: bold;">...</span> Επιρρεπής άλλη μια φορά. Μα και συ... Δε νομίζω ότι πράττεις σωστά. Όχι. Μοιάζουμε βλέπεις... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><span style="font-family: lucida grande;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Ούτε εγώ μπορώ να είμαι αληθινός μαζί σου. </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><span style="font-family: lucida grande;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Το θέλω, αλλά δεν πρέπει. Δε θα είχε και νόημα. Για πολλούς <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">ψεύτικους</span> λόγους... Και 'γω αναζητώ την αλήθεια; Μάλλον κοροϊδεύω... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><span style="font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">εμένα... </span><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">για μένα... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">προς εσένα...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Το βρίσκω λάθος να κάνω το αντίθετο απο αυτό που θέλω, επειδή δεν πρέπει να κάνω αλλιώς... Επιτρέπεται να λανθάνω;<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Δε νιώθω όμορφα.<br /></span><div style="text-align: left; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;">Δεν είμαι ο εαυτός μου. </span><br /></div><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Δε μου κάνω καλό... </span><br /></div><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;">Μαχαιρώνω το εγώ μου για να δω αν μπορεί να στάξει αίμα...</span><br /></div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;">Δεν είναι ο πόνος αυτό που γυρεύω. Μα ίσως τον προκαλώ. </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><span style="font-family: lucida grande;"><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Ίσως εσύ να είσαι απλά ένας λαβύρινθος... </span><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Το αίνιγμα είναι, </span></span><br /><span style="font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"></span></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">αν εγώ θέλω να ξεφύγω απο εσένα...</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5216495879657872852?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-44772629550514938082010-06-06T22:21:00.002+03:002010-06-06T22:42:14.924+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Αν σήμερα καταλάβαινες ότι όσα πίστευες μέχρι χθες δεν είναι στη πραγματικότητα έτσι, τί θα έκανες αύριο; Θα ξεκινούσες απο μηδενική βάση; Θα το άντεχες; Αν ζούσες το δικό σου προσωπικό θαύμα, θα πίστευες ότι μπορεί να υπάρξει φως στο σκοτάδι;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ίσως αν πιστεύεις στα πάντα, να είσαι πιο "καλυμμένος" και προετοιμασμένος για τη στιγμή που έρθει η αλλαγή σου...<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Αν πιστεύεις και στην αλλαγή... </span><br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">ή μήπως θα ήταν καλύτερο να πω, </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">αν πιστεύει η αλλαγή σε σένα... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><span style="font-family: lucida grande;">Μπορεί η σχέση σου με την αλλαγή να πρέπει να κουβαλάει αμοιβαίο συναισθηματισμό για να ολοκληρωθεί... Δε γνωρίζω... δε γνωρίζω τίποτα πια... Είτε βρίσκω συνέχεια σκοτεινές πυγολαμπίδες ή φωτεινές αβύσσους. Τίποτα δεν είναι όπως πρέπει να είναι... Ίσως να μην είναι και ποτέ... Δε θέλω να αναμένω...<br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">Η ζωή περνάει πιο γρήγορα απο το χρόνο... νομίζω...</span><br /></div><br /><span style="font-family: lucida grande;">Το καλοκαίρι... η μόνη εποχή που λατρεύω τόσο να ζω. Οι προσδοκίες μου πάνω του είναι άπειρες, μάλλον γιατί τόσο με καλόμαθε όλα αυτά τα χρόνια... <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Ποτέ δε με απογοήτευσε...</span> Με κάνει να πιστεύω και να έχω ελπίδα... Αυτό, εμένα... Ειρωνικό, μα το έχει καταφέρει με την αξία του και δε μπορώ να το αμφισβητησω. Όχι αυτό... Όχι τώρα... Τώρα που κάτι τέτοιο το χρειάζομαι περισσότερο απο όσο νομίζω ότι ξέρω... Είμαι σίγουρος γι' αυτό... Όχι ότι ξέρω και πολλά...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ιδέες που σε κάνουν και χαμογελάς. Ιστορίες που θα 'χεις να θυμάσαι. Μέλλον που θα 'θελες να έχεις μπροστά σου. Και μια καρδιά που θα συνεχίζει να χτυπά στο ίδιο τέμπο... Τικ, τακ, τακ...</span><br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">Αν η σκέψη μας είναι λάθος </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">και 'μεις είμαστε η σκέψη μας, </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><div style="text-align: left;"><span style="font-family: lucida grande;">μπορούμε να προσελκύσουμε </span><br /></div><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><div style="text-align: left;"><span style="font-family: lucida grande;">αυτό που είναι σωστό για μάς; </span><br /></div><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">Έτσι όπως... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">εμείς το έχουμε σκεφτεί...;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4477262955051493808?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-71748833600001946712010-05-31T15:20:00.003+03:002010-05-31T15:40:57.657+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Νέα ιστορία, νέα διαδρομή... Απο το <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">γκρίζο</span> στο <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">κόκκινο...</span> Τώρα μένει η επιστροφή στο <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">γκρίζο...</span> Δεν αργεί, το νιώθω... Δεν το ζητάω, το ξέρω. Άλλη μια επαλήθευση στην ίδια θεωρία. Μερικές φορές, ακόμη και οι θεωρίες καταρρίπτονται, και τότε όλα ξεκινάνε απο το μηδέν. Η δική μου αλήθεια, γιατί δε λέει να πεθάνει...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Speaking of which, ήθελα πολύ να διαφέρεις. Να διαλύσεις τη θεωρία μου. Να σκοτώσεις την επαλήθευση. Μην την αφήσεις να ολοκληρωθεί. Κάτι που δε βρίσκω τον τρόπο μόνος μου να κάνω. Βιάστηκα να βάλω το όπλο στο χέρι σου. Μα το θύμα σου έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία προς εμένα. Είναι, ας πούμε, <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">πιο ζωτικής σημασίας... </span><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;">Ας είναι... πάλι...<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Εγώ σου χαμογέλασα...</span><br /></div></div><br /><span style="font-family: lucida grande;">Μη μου πεις, ξέρω ότι δε το ήθελες. Πάντα να προστατέψουμε τον άλλο. Ακόμη κι αν η "προστασία" <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">πονάει αβάσταχτα.</span> Αν σημαδέψεις, δε μπορείς να μη τραβήξεις τη σκανδάλη. Και αφού εγώ σου έδωσα το όπλο, δε θα μπορούσες να μη μου κάνεις το χατίρι...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Η βάρκα μου θα βουλιάξει, σκοτεινιάζει ο ουρανός μπροστά μου. Μα διαλέγω να κοιτάξω πίσω, που έχει πάντα <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 204, 0);">ήλιο</span>. Γιατί το ταξίδι και ο προορισμός δεν είναι ποτέ το ίδιο. Σου χαμογελάω πάλι, αφού έκανες το ταξίδι μου μοναδικό.<br /></span><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-family: lucida grande;">Τί κι αν σκοτεινιάζει;<br />Για μένα αυτό ήταν ήδη γραφτό...</span><br /></div><br /><span style="font-family: lucida grande;">Μπορεί απο μεριάς μου να μη κατάφερα πολλά. Αυτό δεν το γνωρίζω. Λυπάμαι αν σε πλήγωσα. Ειλικρινά. Για οποιοδήποτε λόγο. Στο δικό μου ταξίδι ξέρω μόνο το δικό μου προορισμό... Ξέρω ότι σε έκανα να χαμογελάσεις. Κι αυτό μένει για πάντα μαζί μου...</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Ήθελα... πάλι... </span><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Οι κακές συνήθειες δεν κόβονται.<br />Πόσο μάλλον όταν είναι τρόπος ζωής σου... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">Και συ έγινες... </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">τρόπος ζωής μου...</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7174883360000194671?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-83026605657469432932010-05-24T21:04:00.002+03:002010-05-24T21:28:13.464+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Όσο περνάνε οι ώρες, τόσο εντονότερη γίνεται τούτη η σκέψη στο μυαλό μου. <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Πίστευε...</span> Σε τι; Στα καλύτερα που θα έρθουν. Πίστευε ότι όλα θα φτιάξουν. Πως όλα θα γίνουν όπως τα περιμένεις. Ότι όλα αυτά είναι η κακή παρένθεση στη καλή ζωή που γενικότερα (θα) κάνεις... Πώς μου ζητάς να τολμήσω κάτι τέτοιο; <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Γιατί όσα έχω ζήσει μου αποδεικνύουν το αντίθετο...;</span></span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Για να θέλεις κάτι, πρέπει να ξέρεις πως είναι. Τότε νιώθεις πως δεν το έχεις και σου λείπει. Έχεις τη πίστη πως θα τα ζήσεις και συ. <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Πίστη...</span> Και που ακούς αυτή τη λέξη απογοητεύεσαι. Έχει συνδιαστεί στο μυαλό σου με κάποια δυσάρεστη κατάσταση και χρειάζεσαι "πίστη" για να γίνουν όλα καλύτερα. Και συ έρχεσαι να (υπο)στηρίξεις αυτή τη λέξη. <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Μια λέξη που μπορεί να περιμένεις χρόνια<br />για να σου αποδείξει σε ένα λεπτό ότι μπορεί να είναι αλήθεια... </span></span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><span style="font-family: lucida grande;">Είναι σα να λέω ότι κάποια μέρα ο ήλιος θα δύσει και όταν αυτό συμβεί να με αποκαλέσουν προφήτη... Και προσπαθείς να με κάνεις να πιστέψω σε κάτι τέτοιο; Γιατί...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Νιώθεις ότι κερδίζεις βλέποντας γύρω σου αυτά που οι υπόλοιποι έχουν και συ "ελπίζεις/πιστεύεις" ότι θα λάβεις; "Όσο ζω ελπίζω" και όσο ελπίζω απογοητεύομαι, θα προσθέσω στο λόγο σου. Και συ απλά βοηθάς να μη σταματήσει κάτι τέτοιο, γιατί ίσως κάποια στιγμή ίσως συμβεί κάτι που τώρα θέλω... και όταν και αν συμβεί μπορεί και να μη μπορώ να το δεχτώ...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Δεν ανάβεις ένα κερί ξέροντας ότι θα λιώσει... Το ανάβεις χωρίς να αναλογείσαι στιγμή το μετά... Επειδή το μετά δεν έχει καμία σημασία αν δεν μπορείς τώρα να ανάψεις το κερί...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Και μένα η καρδιά μου λιώνει, όταν η πίστη μου σβήνει. Όταν τα γύρω μου κεριά απλά φωτίζουν περισσότερο... Κάπως έτσι τρεμοπαίζει η φλόγα μου όταν όταν φυσάει η ζωή... Όταν στάζει το κερί πάνω μου και καίει όπως το δάκρυ μου...</span><br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic;">Γι' αυτό, σε παρακαλώ, μην ανάβεις κάτι<br />που δεν μπορείς να κρατήσεις φωτεινό. </span><br /></div><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family: lucida grande;">Ο καπνός, στο σβήσιμο, </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">αφήνει σημάδια...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8302660565746943293?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-70803767034396741772010-05-14T00:08:00.003+03:002010-05-14T00:44:05.322+03:00<span style="font-family:lucida grande;">Έρχεσαι... Δε βλέπεις ανοιχτά, αλλά δοκιμάζεις να δεις αν είναι ξεκλείδωτα. Δειλά. Με ευγένια, πάντα... Διακριτικά... Όπως... <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">ένας πληρωμένος εκτελεστής...</span> Ξέρεις... πότε...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ζητάς... να δώσεις, μα δε σταματάς εκεί... Απλά έτσι έχεις μάθει... Πόσο φταις; Ίσως και καθόλου. Ίσως τα μέγιστα. Ίσως... <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Πρόβλημά μου.</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Εγώ πρέπει να αντιμετωπίσω εσένα, όχι εσύ εσένα...</span> Δε το κάνεις με κακία. Δεν είσαι τέτοιο άτομο. That much... I know... όμως δε θέλεις να ξέρω ή μάλλον δε θέλεις να ξέρεις...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Όσο κρύβεσαι πίσω απο τις λέξεις, είναι ωραία. Όσο τα συναισθήματα είναι κλειδωμένα στη κάμαρα με τα μυστικά σου, η ασφάλειά σου είναι κατοχυρωμένη. Όχι απο μένα, απο σένα. Γιατί <span style="color: rgb(153, 0, 0);">η αλήθεια των συναισθημάτων σου νομίζεις ότι θα σε βλάψει...</span> <span style="font-size:130%;"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic; font-weight: bold;font-family:lucida grande;" ><span style="font-size:130%;">Δε σε αδικώ.</span> </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><span style="font-family:lucida grande;">Ίσως ο καθένας να έκανε το ίδιο. Όπως όμως εγώ το βλέπω, κολυμπάς ήδη στη θάλασσα και φοβάσαι μη βραχείς.<span style="font-weight: bold;"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-style: italic; font-weight: bold;">Και ο βυθός είναι μακρυά...</span></span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">Μου επιτρέπω</span> να είμαι θύμα σου. Εξηγήσεις έχω. Δεν το κάνω ασυνείδητα. Όχι σαν εσένα... Τρέφομαι. Στη <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">καρδιά</span> και στο <span style="color: rgb(51, 51, 51); font-weight: bold;">μυαλό</span>. Δε με νοιάζει. Όχι τόσο... Με νοιάζει αυτό που νιώθω ότι εσύ κάνεις.<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" ><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Αν εσύ είσαι το παζλ, εγώ είμαι τα κομμάτια σου. </span></span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><span style="font-family:lucida grande;">Μα δε θέλεις τα πάντα μου. Θέλεις όσα κομμάτια δεν είναι σε σένα ολοκληρωμένα. Αυτό με κάνει να νιώθω πως δε με θέλεις γιατί με ξεχώρισες, αλλά γιατί είμαι διαθέσιμος για εγχείρηση. Μπορεί να σκοτώνεις, αλλά το σώμα το κρατάς. Παίρνεις ότι χρειάζεσαι.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br /></span><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Καρδιά, </span></span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">μυαλό, </span></span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" >αισθήσεις, </span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">ανάσα, </span></span><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" >μέχρι και τη ψυχή που κατοικεί εκεί...</span><br /></span></div><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:lucida grande;" >Είμαι διατεθημένος να σου τα δώσω όλα αυτά.<br />Ή καλύτερα, ήμουν...<br /></span><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic;"><span style="font-family:lucida grande;">Εσύ όμως γιατί ποτέ δε τα ζήτησες;</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:lucida grande;" >Ήταν ανάγκη να ματώσω...;</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7080376703439674177?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-32540962268701728862010-05-04T23:16:00.003+03:002010-05-04T23:33:05.431+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Ήσουν αρκετή. Παραπάνω απο αρκετή. Πολύ παραπάνω. Και ήρθες στη ζωή μου όταν σε είχα ανάγκη. Και με βοήθησες... Και μου έκανες καλό. Περισσότερο απο όσο ξέρεις ή ίσως νομίζεις ότι ξέρεις...</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;"> Τώρα είσαι <span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold; font-style: italic;">μια ανάμνηση,</span> που με κάνει να χαίρομαι και να λυπάμαι... Λυπάμαι που δεν είσαι πλέον κοντά μου. Ζεσταίνεται όμως τόσο πολύ η καρδιά μου, όταν αναπολώ ότι ήσουν...</span><br /></div><br /><span style="font-family:lucida grande;"> <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Ήσουν...</span> το πιο ευχάριστο διάλειμμα,<br />στη ρουτίνα της ζωής μου... <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Ήσουν...</span> η έννοια της ανυπομονησίας,<br />όταν την ένιωθα προσμένοντας το άυριο,<br />για να μπορέσω έστω να σε δώ... <span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Ήσουν...</span> η πίκρα που ένιωθα<br />τις ώρες που δεν ήμουν κοντά σου... <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><br />Ήσουν...</span> η ελπίδα που έβλεπες σε μένα... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><br />Ήσουν...</span> αυτή που περίμενες απο μένα,<br />την ώρα που εγώ δεν το καταλάβαινα... <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Ήσουν...</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">το κορίτσι </span><br />που μου στοίχειωσε τη ψυχή με αισθήματα... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;">αισθήματα που ξέθαψες απο τις στάχτες μου... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /><span style="font-style: italic;">Ήσουν...</span></span></span></span><br /></div><br /><span style="font-weight: bold;font-family:lucida grande;" > <span style="font-style: italic;font-family:lucida grande;" >Πολλά μέσα στο λίγο... Στροφή στην ευθεία μου... Σκέψη στο μυαλό μου... Χτύπος στην καρδιά μου... Χαμόγελο στο πρόσωπό μου... Και όλα αυτά είναι λίγα απο τα όσα μου έδωσες... Σε τόσο λίγο...</span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;"> Ο χρόνος μας ήταν <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-style: italic;">λίγος.</span> </span>Λιγότερος όσο το σκεφτόμουν... Λιγοστός τώρα που πέρασε... Και δεν μπορώ να σε ακολουθήσω, όσο κι αν το θέλω. <span style="color: rgb(153, 153, 153);">Πονηρή ζωή,</span> μου την παίρνεις για πολύ, αλλά μου χαρίζεις την έγνοια του γυρισμού... <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Πάλι με γελάς...</span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Δεν κουράστηκες...;</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;"> Η σκέψη μου είναι σε σένα απο τη στιγμή που μου είπες:<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><br /></span></span></span><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;font-family:lucida grande;" ><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">" θα μου λείψεις "...</span></span> </span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><br />Εκείνη τη στιγμή δεν το συνειδητοποίησα... <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">Ο Χρόνος</span> όμως το 'μαθε και έσπευσε να χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς. Αιώνιος δεσμός <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">Χρόνου</span> και <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">Ζωής</span>, δεν τον άφησαν να πικράνει τη γλυκιά του. Η <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">Ζωή</span> είδε πόνο και 'κείνος έγινε αέρας για να της τον προσφέρει... Γιατί κάπως έτσι αρέσκεται 'κείνη... Με τον πόνο του άλλου...</span><br /></div><br /><span style="font-family:lucida grande;"> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Μου λείπεις.</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:lucida grande;" ><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Μου έλειψες</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">.</span> </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:lucida grande;" ><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Θα συνεχίσεις να μου λείπεις...</span> </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><br />Θέλω να είσαι καλά. Ότι κι αν κάνεις. Για όσο το κάνεις. Να αισθάνεται όμορφα η όμορφη ψυχή σου... Να χαμογελάνε τα κατακόκκινά σου χείλη που τόσα μου ψιθυρίσανε... Να χαμογελάει το γλυκό σου προσωπάκι...</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:lucida grande;" > <span style="font-weight: bold;">Σε φιλώ...</span></span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-family:lucida grande;" > με το ίδιο πάθος...</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-family:lucida grande;" > γλυκιά μου Κ.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3254096226870172886?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-67935870112561459232010-05-04T17:45:00.003+03:002010-05-04T17:54:05.947+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S-AzOPwMDHI/AAAAAAAAAKM/DonvUnp1LtQ/s1600/24164_1320148358385_1071072359_30815307_2699746_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S-AzOPwMDHI/AAAAAAAAAKM/DonvUnp1LtQ/s200/24164_1320148358385_1071072359_30815307_2699746_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467426267467615346" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" >Θέλω να ευχαριστήσω το blog<span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span><a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://gynaikeiesstaxtes.blogspot.com/">" Γυναικείες στάχτες "</a><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span><br />για αυτό το πολύ όμορφο βραβείο!</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" >Σας ευχαριστώ πολύ και με αυτή σας τη κίνηση με κάνετε να θέλω να συνεχίσω !</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" >Ευχαριστώ όσους με ψήφισαν ! Το εκτιμώ ! </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><br />Τα συγχαρητήρια μου σε όσους πήραν μέρος ! Πολύ ξεχωριστά blog, επίσης !</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6793587011256145923?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-73510710752943958042010-04-27T16:06:00.003+03:002010-04-27T16:24:51.737+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Κάπου στο ενδιάμεσο. Να ξέρεις πως να φερθείς και να μη σου βγαίνει. Να σου βγαίνει και να αμφιβάλλεις αν είναι το σωστό. <span style="color: rgb(204, 204, 204);">Αμφιταλάντευση...</span> Θυσίες για να πεις ότι προσπάθησες... <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Για να νιώσεις...</span><br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-family:lucida grande;">Ότι κι αν σημαίνει αυτό...</span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br />Σκοτώνω το εγώ μου.</span> Αυτό μου βγαίνει. Είναι μια αλλαγή που θέλω; Είναι η αλλαγή αυτό που αναζητώ; Έχει γυρισμό; Μερικές φορές <span style="color: rgb(255, 0, 0);">μου λείπω...</span> Σαν το σκεφτώ λίγο παραπάνω όμως, βαραίνει η ανάσα μου. Μηδαμινές αξίες, και αυτό δε βοηθάει... Πού πάω έτσι; Αυτή είναι η νέα μου άμυνα; Πώς κατέληξα εδώ; Εγώ; <span style="color: rgb(153, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Έτσι είμαι 'γω;</span></span><br /></div><br /><span style="font-family:lucida grande;">Και συ πού είσαι; Πώς μπορείς; Πώς αρέσκεσαι να είσαι ακόμα τόσο μακρυά; Μέχρι εκεί φτάνουν τα θέλω σου; Και μετά πάλι απο την αρχή ο ίδιος σκοπός... Ως πότε θα χορεύω στο ίδιο κομμάτι; Θα λυγίσω και τότε <span style="color: rgb(255, 0, 0);">θα σου λείψω,</span> αλλά η θέση μου αναπληρώνεται σχετικά εύκολα... Γιατί δεν είμαι κάτι το αναντικατάστατο... Είμαι απλά εγώ, ότι και αν αυτό συνεπάγεται...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Κορώνα ή γράμματα; Και το κέρμα συνεχίζει να γυρίζει... Διστάζει να φτάσει κάτω. Γιατί αυτό ίσως να σημαίνει <span style="color: rgb(204, 0, 0);">το τέλος...</span> Της κορώνας ή των γραμμάτων... Το ενδιάμεσο λοιπόν είναι η πρόγνωση...</span><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Με σκοτώνει...</span><br /></div><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Γιατί μια ζωή ζω στην ανασφάλεια και δυο ζωές παλεύω να βγω απο αυτήν...</span><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family:lucida grande;"><br />Ωστόσο το δικό σου χέρι ακόμη δε το τεντώνεις... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ίσως να το έκανες αν κοιτούσες προς τα εδώ...</span><br /></div><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Κι αν η ερώτηση σου είναι, </span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">που είναι το εδώ;</span><br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-family:lucida grande;">η απάντησή μου θα είναι, </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >στο ενδιάμεσο...</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7351071075294395804?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-22720557303071082532010-04-14T14:18:00.004+03:002010-05-04T01:20:00.115+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αλήθεια</span>, πόσες φορές την άντεξες; <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αλήθεια</span>, πόσες φόρες τη μοιράστηκες; <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αλήθεια</span> πόσες φόρες ήταν αυτό που νόμιζες; Δύσκολα ερωτήματα... Σε μια στιγμή που είναι πιο δύσκολη...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Βαριά λέξη, ακόμη πιο βαριά έννοια, βαρύτατη η σημασία της... Παίρνει όσα της αξίζουν...; Θαρρώ πως όχι. Πιο πολύ δέχεται μια συμπεριφορά που, αν γινόταν σε άνθρωπο, θα είχε απελπιστεί...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Την αποφεύγουμε, όταν δε μπορούμε να τη κοιτάξουμε στα μάτια. Τη διαστρεβλώνουμε, όταν μιλάει. Την παραποιούμε. Την κρύβουμε και όταν δεν έχουμε άλλη λύση, τη σιχαινόμαστε. Αν ήταν άνθρωπος τί θα μας έλεγε; Πως θα αντιδρούσε στη συμπεριφορά μας; Και ξέρεις, δεν είναι κακιά...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Η <span style="color: rgb(255, 0, 0);">αλήθεια</span> δε κάνει κάτι απο μόνη της. Ουσιαστικά δε φταίει ποτέ αυτή. Εμείς φταίμε που της φερόμαστε έτσι... Αυτή απλά απεχθάνεται <span style="color: rgb(153, 0, 0);">το ψέμα</span>, όπως όλοι θα λέγαμε... <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Τότε πιο είναι το πρόβλημά μας...;</span></span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μάλλον δεν έχουμε συνηθίσει τις <span style="color: rgb(153, 0, 0);">κακές αλήθειες</span>... Όταν <span style="color: rgb(255, 0, 0);">η αλήθεια</span> φέρνει χαρά, μας είναι τόσο εύκολο να την αγκαλιάσουμε. Μα σαν μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας, απλά δε θέλουμε να ξέρουμε... Και το χειρότερο είναι, ότι κάνουμε πιο πολύ κακό σε μας. Αυτή δε την επιρρεάζει η ζωή μας... Εμείς φτιάχνουμε τη ζωή μας και αν δε βλέπουμε όλες τις <span style="color: rgb(255, 0, 0);">αλήθειες</span>, τότε κινδυνεύουμε να χτίσουμε σε χάρτινα θεμέλια... Αν δε βασιστούμε στην <span style="color: rgb(255, 0, 0);">αλήθεια</span> κινδυνεύουμε να χαθούμε στα <span style="color: rgb(153, 0, 0);">όνειρα</span> και στις <span style="color: rgb(153, 0, 0);">φρούδες ελπίδες...</span></span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Καλά τα όνειρα αν σε κρατάνε ζωντανό, αλλά να ξέρεις, ότι αν ένα όνειρο σε κάνει να πετάς, τότε πιθανότατα η <span style="color: rgb(255, 0, 0);">αλήθεια</span> του <span style="color: rgb(204, 0, 0);">θα σε σκοτώσει στη προσγείωση...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Γιατί στη ζωή μόνο αλήθειες χωράνε... </span><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" >Τα ναρκωτικά προσφέρουν απλά εφήμερη χαρά...</span></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" ><br />Η αλήθεια σε κάνει ότι είσαι...</span><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-2272055730307108253?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-53651671798694451552010-03-26T21:34:00.004+02:002010-03-26T21:58:07.976+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S60RKETJ4iI/AAAAAAAAAKE/fsprmzmVuCE/s1600/giving+your+heart.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 176px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S60RKETJ4iI/AAAAAAAAAKE/fsprmzmVuCE/s200/giving+your+heart.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453033588465984034" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Πρόσφατα ανακάλυψα πόσο λάθος είναι να δίνεις... Όχι ότι υλικό αγαθό μπορείς, αλλά εσένα... Όχι εσένα σαν άτομο, αλλά σαν προσωπικότητα. Όχι γιατί είναι κακό, αλλά γιατί δε πρέπει...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε το πίστευα, όσες φορές και αν το άκουσα. Τώρα ξέρω πως ήμουν λάθος... Έπρεπε να άκουγα... Ήξερα τους κανόνες και εθελοτυφλούσα. Μερικές φορές είμαι τόσο παιδί... Κάνω χωρίς να σκέφτομαι... Μου αρέσει, δεν αντιλέγω, απλά έμαθα με τον άσχημο τρόπο ότι δε πρέπει να δείχνεις τι είσαι και τι μπορείς να γίνεις. Πρέπει να ακολουθείς μια πεπατημένη, ώστε να μπορείς να είσαι εσύ. Ακόμη και τώρα που το γράφω μου φαίνεται αδιανόητο...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">"Στην αρχή πρέπει να δίνεις όσα λιγότερα γίνεται"... Πόσο δε συμφωνώ με αυτό και πόσο λάθος κάνω... Ίσως η ειλικρίνεια δεν είναι η λύση. Ίσως η διαφάνεια είναι η λάθος οπτική. Ίσως... Αυτό που ξέρω είναι ότι άλλη μια φορά βγήκα λάθος... σκάρτος... ανακυκλώσιμος...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο δίδαγμα απο την εμπειρία... Παθαίνεις και μαθαίνεις... Μαθαίνεις πως να μην είσαι εσύ... Πόσο λάθος είναι να είσαι ο εαυτός σου... Τουλάχιστον στην αρχή... Όσο και να το άκουγα... το ίδιο μου έκανε... Το κατάλαβα όμως... Κάλλιο αργά παρά ποτέ, έτσι; Σοφή κουβέντα!</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε λυπάμαι, όχι αυτή τη φορά. Δεν έχασα κάτι και ο πόνος φεύγει. Η γνώση και η ζωή ή η καρδιά αν θέλετε, είναι σαν τη πέτρα και τη λίμνη. Όταν θα της πετάξεις την πέτρα, θα ταράξεις τα νερά της για λίγο...<span style="color: rgb(51, 102, 255);"></span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"></span></span></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);"> Έπειτα θα έρθει η γαλήνη και πάλι...</span></span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Η πέτρα όμως,<br />θα είναι για πάντα εκεί...</span></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5365167179869445155?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-44944920382407459112010-03-20T22:59:00.005+02:002010-03-21T18:19:06.564+02:00<span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" >Βιάστηκες να δώσεις πάλι αξία. Πότε θα μάθεις; Θα μάθεις ποτέ; <span style="color: rgb(153, 0, 0);">I guess not...</span> Δεν είναι ότι δε ξέρεις να αξιολογείς, είναι ότι παραείσαι συναισθηματικός... <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Δε χωράς</span> ρε φίλε <span style="color: rgb(153, 0, 0);">στο κόσμο σου</span>, τί να κάνουμε; Τί άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβεις;</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αβίαστα συναισθήματα σε κωμικοτραγικές καταστάσεις. Ανόητοι υπολογισμοί σε <span style="color: rgb(255, 0, 0);">κόκκινο</span> χαρτί και μελάνι μαύρο... Σταμάτα να γράφεις... Ποτίζεις το χαρτί... Είναι αργά ε; Σε συνεπήρε η χαρά ε; Πάλι δοκιμάζεις τον εαυτό σου; Είμαι σίγουρος ότι <span style="color: rgb(204, 0, 0);">η ψυχή σου θα σε παράταγε αν μπορούσε...</span> Την ταΐζεις <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ναρκωτικά ευτυχίας,</span> μόνο που δεν είσαι εσύ ο προμηθευτής... και οι τσέπες αδειάσανε φίλε μου... Συγνώμη, αλλά το βαπόρι δε ταξιδεύτει βερεσέ... Τα ναύλα αξίζουν περισσότερο απο σένα..</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Η αποτοξίνωση πονάει. Δεν έχει άλλη οδό... To redeem is to relief... Πρώτη φορά θα είναι; Κι όμως, κάθε φορά, είναι σα να 'ναι η πρώτη... <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Δεν αλλάζει ο πόνος έτσι..; Ούτε καν φθείρεται στο χρόνο... Διαχρονική αξία...</span> Μη χαμογελάς ειρωνικά... Ήξερες την παγίδα και απλά έπεσες μέσα... Και το πιο χαζό ποντίκι, δε θα πέσει στη φάκα δύο φορές... Εσύ τί μπορεί να σκεφτόσουν; Ξέρω... τί ρωτάω...;</span><br /></span></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" ><br /></span></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S6VCVl9okdI/AAAAAAAAAJ8/tVaVdRMhsCI/s1600-h/Trashed+a+heart....jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 176px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S6VCVl9okdI/AAAAAAAAAJ8/tVaVdRMhsCI/s200/Trashed+a+heart....jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450835862737162706" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" ><br />To endure is to value</span></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;font-family:lucida grande;" >Το να αντιμετωπίζεις,</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;font-family:lucida grande;" >είναι το να εκτιμάς...</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4494492038240745911?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-49172835444323344782010-03-02T14:44:00.011+02:002010-03-02T23:19:16.440+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Πόσες φορές έχω χαθεί στο απέραντο της <span style="color: rgb(51, 102, 255);">θάλασσας</span>; Πόσες φορές έχω ζαλιστεί απο τα σχήματα του νερού που κοίταζα ώρες; Μήπως δεν το έχουμε</span><span style="font-family:lucida grande;"> κάνει όλοι; Ποιός δε θαυμάζει το μεγαλείο της <span style="color: rgb(51, 102, 255);">θάλασσας</span>, μιας μορφής δύναμης που καλύπτει πάνω απο το μισό πλανήτη;</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ξέρεις ότι το νερό είναι άχρωμο. Κοιτάζεις τη <span style="color: rgb(51, 102, 255);">θάλασσα</span> και χάνοντάς σε στη μαγεία, λησμονείς κάθε απορία προερχόμενη απο το απλό. Πώς γίνεται να είναι γαλάζια; Λύνοντας την απορία μαθαίνεις ότι αυτή η απύθμενη "προσωπικότητα" βασίζεται καθ' όλα στον <span style="color: rgb(51, 204, 255);">ουρανό</span> για να διατηρήσει τη μοναδική της μαγεία, την ξεχωριστή της ομορφιά... Το χρώμα της !</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S40e7p7n8TI/AAAAAAAAAJs/AmXuQmil6R4/s1600-h/sea-lovers.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S40e7p7n8TI/AAAAAAAAAJs/AmXuQmil6R4/s320/sea-lovers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444041534777848114" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Βλέπεις και σκέφτεσαι... Αυτό το στοιχείο της φύσης βασίζεται σε κάτι άλλο για να αναδειχθεί. Πώς μπορείς να μη κάνεις κάτι ανάλογο; Πώς να μη χρειάζεσαι το "δικό σου" γαλάζιο ουρανό, ώστε να "μαγέψεις"; Όταν έχεις κάποιον να σε γεμίζει, όταν οι καταστάσεις που ζεις σε κάνουν να νιώθεις όμορφα, όταν τα θετικά είναι περισσότερα απο τα αρνητικά, όταν γελάς, τότε και συ, με τη σειρά σου, μαγεύεις το ίδιο. Και όλοι το προσέχουν!</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S40etBhS7tI/AAAAAAAAAJk/bhzt_OQFqwI/s1600-h/moody-sea.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S40etBhS7tI/AAAAAAAAAJk/bhzt_OQFqwI/s320/moody-sea.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444041283411832530" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Υπάρχουν φορές που τίποτα απο τα παραπάνω δεν ισχύει. Οι φορές είναι αρκετές. Αυτόματα και η δική σου μαγεία χάνεται. Δεν έχεις την ίδια σπιρτάδα. Δεν τα βλέπεις όλα θετικά. Νιώθεις ότι δε μπορείς να κάνεις κάτι. <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Γύρισε ποτέ η θάλασσα να διώξει τα σύννεφα; Παραπονέθηκε στον ουρανό για την απώλεια του χρώματος της;</span> Θύμωνε, ναι. Και διαμαρτυρότανε με τη μορφή των κυμάτων. Αλλά μέχρι εκεί έφτανε και φτάνει η χάρη της. Ίσως εμείς οι άνθρωποι να μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα απο το να περιμένουμε. Όμως <span style="color: rgb(204, 0, 0);">δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω.</span> Και ναι, υπάρχουν φορές που θέλω να περιμένω. Φορές που τα κύματα μου είναι αρκετά σα διαμαρτυρία για ένα συννεφιασμένο ουρανό που δεν τον επέλεξα. Είναι φορές που χάνω το χρώμα μου και θέλω τα σύννεφα να φύγουν μόνα τους...<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Γιατί πρέπει όλη την ώρα να μαγεύουμε; </span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S40g7AhDhcI/AAAAAAAAAJ0/xjKu9WukqIA/s1600-h/Light_Shadow.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 147px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/S40g7AhDhcI/AAAAAAAAAJ0/xjKu9WukqIA/s200/Light_Shadow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444043722683811266" border="0" /></a><br /><span style="font-family:lucida grande;"> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Γιατί πρέπει πάντα να είμαστε "ζωγραφιστοί", γελαστοί...; </span></span><br /><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Είναι φορές που το άχρωμο μου "πάει" καλύτερα... </span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Θα δώσει στο χρώμα <span style="color: rgb(255, 0, 0);">μεγαλύτερη αξία, </span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">όταν γύρει ξανά πάνω μου...</span><br /></div><br /></div></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Στις φορές που φώτιζα</span></span><span style="font-size:130%;"> και...</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;font-size:130%;" >στις φορές που γινόμουν απλά μια σκιά...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4917283544432334478?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-79554682620574806072010-02-16T15:52:00.006+02:002010-02-16T16:34:01.486+02:00<span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Το 'χω ξαναπεί. Θα συνεχίζω να το λέω. Το αυθόρμητο είναι πάντα το καλύτερο! Γνώριμοι άνθρωποι, γνώριμα μέρη, γνώριμες καταστάσεις αλλά, διαφορετικά ωραίες. Γιατί η ζωή είναι και ωραία! Κάθε φορά, διαφορετικά ωραία...</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Βγήκα απο ίωση σκασμένος. Δυο αντιβιώσεις. Τρεις μέρες μέσα. Εφτά βράδια μέσα... Σκασμένος. Δε γίνεται έτσι. Έπρεπε να αποδράσω, με τους συνήθεις υπόπτους. Τους αντικειμενικά Γ.Α.μάτους φίλους μου! Είναι γνωστό ότι είμαστε αντικειμενικά γαμάτη παρέα. Όποιος και να κάτσει στη παρέα μας, ρίχνει πολύ γέλιο. Μοναδικό όπλο; Ο αυθορμητισμός μας. Πως να κάνουμε κάθε μέρα το ίδιο με διαφορετικό τρόπο. Δε το πετυχαίνουμε πάντα, μη λέμε μαλακίες, όταν όμως συμβαίνει, είναι αξέχαστο. Όσοι με έχουν γνωρίσει θα καταλάβουν τι εννοώ. Αν σκεφτούν εμένα, επι τρία θα καταλάβουν τί γίνεται στη παρέα...</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Είχα ανάγκη να ξεχαστώ έτσι. Να ξεσκάσω με αυτόν τον τρόπο. Δε μου ξανάτυχε να βγω για καφέ στις τέσσερις το μεσημέρι και να γυρίζω σπίτι εφτά το πρωί, χωρίς να έχω κανονίσει τίποτα πέραν του καφέ και λέγοντας με τη παρέα πως το βράδυ θα βγαίναμε "απλά για λίγο κρασάκι". Αυτό το απλά μας καταστρέφει το image. Πώς γίνεται κάθε φορά που το λέμε να μη μπορούμε να το τηρείσουμε ποτέ; Είναι απο τις "μαλαγανιές" της ζωής όταν γελάει μαζί σου.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Anyway, γέλασα, συζήτησα σοβαρά (ναι, το κάνω και αυτό. It's 2010 damn it, εξελίχθηκα σα μοντέλο), απογοητεύτηκα με χαζές παύλα τραγικές παύλα ανώμαλες παύλα δε ξέρω τι άλλο να πω καταστάσεις που είδαν τ' αυτιά μου και άκουσαν τα μάτια μου, ίπια (όχι, δε μέθυσα πάλι, αμέσως εσύ. Κάποιος έπρεπε να μαζεύει τον Α.), βρήκα άτομα που είχα χάσει και ευτυχώς ήταν σα να μη πέρασε μια μέρα και έζησα, στη τελική, ωραία με όλη τη σημασία της λέξης. Αυτά είναι ! ! !</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Back to reality τώρα γιατί η μέρα φεύγει, ο Johnny Walker τελείωσε και η πρώτη μέρα εργατιάς, μετά τις τριήμερες διακοπές, απέχει λίγες ώρες. Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτηηηηηηηηηηηη ! ! !</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Ηλίας</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:lucida grande;font-size:100%;" >Υ.Γ. Στο συγκεκριμένο κείμενο τον Άνεμο τον ρούφιξε η ηλεκτρική σκούπα, οπότε έμεινα εγώ, ο Ηλίας. Μη χαίρεστε, θα επιστρέψει. Κάποια στιγμή θα απεγκλωβιστεί γιατί είτε θα καεί η σκούπα ή θα μου στείλει εξώδικο η ΔΕΗ. Το τραγούδι άσχετο αλλά μου κόλλησε όλο το πουσουκουδου και το γουστάρω πολύ !</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7955468262057480607?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-83204632816887102192010-01-18T16:30:00.002+02:002010-01-18T16:40:30.566+02:00<span style="font-family: lucida grande;">Πάγωσε πάλι η νύχτα στο δωμάτιο. Τα συναισθήματα ίδια. Πολύ κενό απ' το τίποτα. Μια αδιαφορία περι πάντων με όρεξη μόνο για ποτό και ταινία. Έχεις και το σώμα σου να σου θυμίζει πως με άδειο στομάχι δε κάνει να πίνεις... <span style="font-weight: bold;">Κάνεις κακό σε σένα... </span></span><span style="font-size:85%;">Κακό...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Βαρέθηκα. Το κυνήγι φαντασμάτων, τα παιχνίδια εξουσίας, τις χαμένες παρτίδες, το σκοτάδι στο φως... </span>Έμαθα πως ότι <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">λάμπει</span>, <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">δεν είναι χρυσός.</span> Ένιωσα πως δε μπορείς να ελπίζεις για κάποια πράγματα. Βίωσα την αδικία και το δίκαιο. Το σωστό και το "σωστό". Βρήκα για να χάσω και ψάχνοντας το παρελθόν έπεσα στο μέλλον, δίχως το παρόν... Γιατί αν ελπίζεις μόνο για το μέλλον, τότε μάλλον ξέχασες το παρόν... Ξανακοίτα. Αυτό δε σε ξέχασε. Το ζεις... Κάθε μέρα... Κάθε ίδια μέρα... Κάθε "μοναδικά" ίδια μέρα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ναι, ξέρω. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, όλα θα αλλάξουν, έτσι είναι η ζωή και όλες τις άλλες παρήγορες αηδίες που τις ακούς απο όταν γεννιέσαι μέχρι να πεθάνεις... Ή μήπως ανάποδα; Όταν "πεθαίνεις" και μέχρι να "ξαναγεννηθείς"; Πόση δύναμη να έχεις πια; Και επαναφορτιζόμενος να ήσουν, η μπαταρία θα χαλούσε... Και ξέρεις ποιο είναι, ίσως, το χειρότερο; Ότι δε σε νοιάζει πια. Δε δίνεις δεκάρα αν έχεις εξαντλήσει εσένα... Γιατί, απλά, είναι ένας φαύλος κύκλος...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">"'Εχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε λοιπόν τη ζωή σου" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, είχα ακούσει κάποτε. Και αν ζωγραφίσω μια νύχτα χωρίς αστέρια; Ένα δωμάτιο χωρίς φως; Ένα πρόσωπο στη σκιά; <span style="font-weight: bold;">Χρώμα δεν είναι και το μαύρο;</span> Και μερικές φορές είναι και τόσο απλό... Λίγο κρύο, αλλά πάντα σε αποδέχεται... και σε αγκαλιάζει ζεστά...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Δεν τα παρατάω, απλά δεν έχω λόγο να παλέψω. Δεν έχω άλλα δάκρυα να καθαρίσω τα μάτια μου.</span><br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(204, 0, 0);">Ας τα έχω πάντα κλειστά, να μη σκονίζονται. </span><br /><span style="font-family: lucida grande;"></span></div><div style="text-align: right; color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><span style="font-family: lucida grande;">Μου φαίνεται...<br />σωστότερο...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8320463281688710219?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-58180132416884502742010-01-10T22:49:00.006+02:002010-01-11T23:30:29.245+02:00<span style="font-family:lucida grande;">Πως μπορείς να περιμένεις το <span style="color: rgb(204, 0, 0);">αναπάντεχο;</span> Ρωτάω γιατί το αναπάντεχο είναι το πιο όμορφο, τις περισσότερες στιγμές. Το ξαφνικό είναι το πιο γλυκό. Το αναπάντεχο είναι... αξέχαστο...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Σε βρίσκω τυχαία, σε μια κίνηση χωρίς πολύ σκέψη. Αν κάποιος εκεί πάνω βάζει ιδεές σε κεφάλια, τότε δε ξέρω πως μπορώ να ανταποδώσω. Ένας ήχος απ' το πουθενά και κάτι λέξεις γρήγορες... Πως να περιμένω να καταλήξει η βραδυά έτσι; Κι όμως, το είχαμε και οι δύο ανάγκη αυτό...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μια κουβέντα. Ένα πως κι ένα γιατί. Ήταν αρκετά για να ξεκινήσουμε να μιλάμε. Ήταν απο τις φορές που μιλάς στον άλλο και <span style="color: rgb(204, 0, 0);">σε καταλαβαίνει</span>, λες και σε ξέρει... Κουβέντες μετρημένες, αλλά αληθινές... Κουβέντες ανοιχτές αλλά και θολές... Πόσο αληθινά μπορεί να ήταν όλα αυτά...; Δε μπορώ να ξέρω. Θέλω να πιστεύω εντελώς. Δε μου έδειξε τίποτα που να με κάνει να πιστέψω το αντίθετο. Πώς να δεχτείς όμως σήμερα κάτι σαν αληθινό; Ζώντας ανάμεσα σε τόσο ψέμα...; Το δέχτηκα, η αλήθεια είναι... Και ουτοπία να ήταν, ήταν κάτι που μου άρεσε. Ας πούμε, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ένα αναπάντεχα ωραίο όνειρο</span> που ήρθε να με ξυπνήσει ζεστά απο τη <span style="color: rgb(204, 204, 255);">παγερή πραγματικότητα</span> της ζωής... Ίσως ένα όνειρο απατειλό, ίσως όχι. Το μετά δε θα μετρήσει τόσο αν αποδειχθεί αναληθές...</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;">Σε ευχαριστώ για αυτήν τη στιγμή ζωής.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"> Ήταν ενδιαφέρον... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Διαφορετικά</span> ενδιαφέρον...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5818013241688450274?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-9768024177466854052009-12-25T22:26:00.003+02:002009-12-25T22:50:45.403+02:00<span style="font-family: lucida grande;">You <span style="color: rgb(153, 0, 0);">feel...</span> thats something... you <span style="color: rgb(153, 0, 0);">feel not...</span> that's something more... What you feel...?</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Anger comes first. Emotions drifting. You know its not right. Can you help it? Can you control it? Surely not... If you could, it would be... easy... Making people sad, uncomfortable... Pour's form you at ease. The sad part is you can't stop it... Above all your emotional funeral, you bear this burden, feeling so alone carrying it... Nowhere to reach, nowhere to turn... no place able to reflect your inside... Grief is the word you are looking for... Mourning in shadows...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">You can't stop it... Joy is there, you just can't have it. You feel like crying, but your facade remains unstained... Can't even shed a tear. Drowning your eyes, but gravity seizes to exist. Refusing to so what nature is supposed to... Refusing to drop...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Supposedly, you stop breathing the next moment... Nothing seems to change. Giving a damn about it, is making it seem like its worth... You stopped carrying that much...Thinking of people you leave behind... You can't even care about that anymore. You reached a state where you disconnected with the persons you care... You struggle to show them your smile. You feel sorry seeing them putting so much effort making you smile... you feel guilty about that... also...</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: lucida grande;">After all this pain you endure, what can make you survive...?</span><br /><span style="font-family: lucida grande;">Even your soul can't supply you the power you need anymore... she is... <span style="color: rgb(204, 0, 0);">weakened...</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">If I die before I wake...<br />doesnt really matter anymore...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-976802417746685405?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-83861007876115978302009-12-21T02:06:00.003+02:002009-12-21T02:41:50.534+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Γιατί αν πεθάνεις, θα είμαι μόνος. Μια αλήθεια που δε μπορώ να τη σηκώσω. Ένα βάρος που δε θέλω να μάθω αν θα αντέξω. Μια κατάσταση που δε θέλω να σκεφτώ...</span><br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι μεγάλο. Σε παρασύρει η καρδιά σου. Δεν αναλογίζεσαι κόστος και μετά. Μόνο το τώρα... Καλά κάνεις. Θα σε αφήσω απλά να "είσαι". Ότι είσαι εσύ, δεν αλλάζει. Ούτε το μυαλό σου, ούτε το σκεπτικό σου. Μα με τη πράξη σου με φέρνεις κοντά σε μια αλήθεια που δε μπορώ να αντικρίσω.</span><br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Γιατί αν πεθάνεις... θα είμαι μόνος... Και αυτό είναι τρομακτικό, τουλάχιστον... Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, είναι μια αλήθεια που δε θέλω να δεχτώ ότι μπορεί να υπάρξει. Δε μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια όταν στο λέω αυτό. Συγνώμη... Ούτε αυτό στο λέω... Ούτε μπορώ να είμαι δίπλα σου, όπως θέλεις... Είναι πέρα απο μένα, να χάσω το μοναδικό άτομο που έχω στο κόσμο... Εκείνο το άτομο που με δέχτηκε όπως είμαι, που στέκεται δίπλα μου παρά τα όσα υποφέρει απο μένα.</span><br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Θα είμαι κοντά σου... Θα σε κοιτάω... Όχι όμως δίπλα σου...</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8386100787611597830?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-63874076808111554562009-12-09T19:18:00.008+02:002010-05-05T23:34:00.430+03:00<div style="text-align: left;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;">Σκέφτεσαι το μέχρι τώρα. Πώς έφτασες ως εδώ και τί έζησες... Μεγάλο ταξίδι... σε τόσο λίγο χρόνο...</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Αναρωτιέσαι γιατί δε νιώθεις όπως πριν. Πόσα έχουν αλλάξει μέσα σου. Σε τόσο λίγο... αν κλείσεις τα βλέφαρα, σου φαίνονται όλα σα μια στιγμή. Μια, μικρής χρονικής διάρκειας, ταινία που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο δράμα, τη χαρά, τη λύπη και την απόλαυση... Πλήρης και ελλιπής, ο εαυτός σου καλείται να συνεχίσει.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Σκονταύτεις όμως. Γιατί; Τί σε εμποδίζει; Κοιτάς τη καρδιά σου και βλέπεις ότι δεν αιμορραγεί πια... Ενσαρκώνεις ένα χαμόγελο, όταν αυτό όμως συναντάει τα μάτια σου, νιώθει την αλήθεια. Δεν αιμορραγείς γιατί δεν έχει άλλο αίμα να στάξει...</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Η μόνιμη παρέα σου, η απορία, σου πιάνει κουβέντα και συζητάς μαζί της.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">- Τί είναι αυτό που έχει μείνει μέσα μου;</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">- Το κενό, σου αποκρίνεται...</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">- Μα δεν είναι νωρίς για κάτι τέτοιο;</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">- Ποιός καθορίζει το χρόνο; Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις ότι κυλάει διαφορετικά για τον καθένα... έτσι δεν είναι;</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">- Μα πως θα συνεχίσω χωρίς συναισθήματα;</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;">- Θα βρεις τον τρόπο, δε σε φοβάμαι. Την επόμενη φορά όμως να βρεις τον τρόπο να σταματήσεις την αιμοραγία, πριν στερέψει ξανά...</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Η καρδιά είναι ένα δοχείο που αδειάζει αμέσως και γεμίζει στάλα στάλα... Να το θυμάσαι αυτό</span><span style="font-size:100%;"> και να το σέβεσαι... Γιατί μετά ίσως να μην υπάρχει δοχείο...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6387407680811155456?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-58108947564931707742009-12-01T00:40:00.002+02:002009-12-01T00:47:20.848+02:00<span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Έτσι μαλάκα, για να θυμηθείς πως όλα μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ... Ότι σήμερα γιορτάζεις αύριο μπορεί να είναι η κηδεία σου...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Well played miss... Με το δίκιο σου να λες πάσο τόσο καιρό και να περιμένεις να κάνεις φλος την κατάλληλη στιγμή... Δε θα σου περάσει όμως... Μπορεί να κέρδισες τη μάχη αλλά όχι τον πόλεμο. Ένα σήμερα ήταν απλά ένα τώρα που αύριο θα γίνει χτες... Δε στέκομαι εκεί... Στέκομαι σε αυτό που, με βοήθεια κάποιου, κατάλαβα... Το πόσο αξίζει να υπάρχεις έστω και σαν ανάμνηση στο νου μου... Είμαι σίγουρος πως ξέρεις την απάντηση... Δεν αξίζεις...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Μου πήρε λίγο καιρό να το καταλάβω... Η αλήθεια είναι ότι ασχολήθηκα μαζί σου αρκετά παραπάνω απ' όσο έπρεπε... Ήρθε η ώρα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Σου ανάβω αυτό το κερί, να φωτίσει το σκοτάδι μου. Σου κάνω αυτή τη κηδεία να γειάνει η ψυχή μου... Δε θα πολεμήσω για σένα. Παραδίδω τα όπλα και συ γίνεσαι απλά η παράπλευρη απώλεια σε μια μάχη που ξεκίνησε με ιδανικά... Μια μάχη που σα σκοπό είχε το κάτι καλύτερο...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Πότε όμως οι μάχες είχαν καλό αποτέλεσμα... Σε θάβω λοιπόν εδώ, με ότι συναισθήμα μπορεί να υπήρξε... Εκτελείται και αυτό μαζί με την εικόνα σου. Έγινε η απώλεια συνήθειά μου...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5810894756493170774?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-84909898812136485262009-11-22T23:56:00.002+02:002009-11-23T00:11:14.501+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Φέρεσαι διαφορετικά... Δεν είσαι λογική... Δε με αφήνεις να καταλάβω... Θέλεις...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ίσως όλα είναι στο μυαλό μου... Ίσως να μην υπάρχει τίποτα απο αυτά που θα γράψω... Όμως δε μπορώ να το πιστέψω... Κάτι, είτε καλό είτε κακό, κρύβεται πίσω απο αυτό που μου προβάλεις έτσι περίπλοκα... Γνώμη...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Γνώμη μου είναι ότι απλά παίζεις, έτσι γιατί μπορείς. Δεν είναι σωστό όμως... Όχι για μένα τουλάχιστον... Συμπεριφορά αψυχολόγιτη... Σκέψεις διαφορετικές... Σου στέλνω ένα μήνυμα να σε αποθαρρύνω και συ μου στέλνεις σε απάντηση το πόσο γλυκός είμαι... Κάτι δε πάει καλά... Όσο και αν το παζλ φαίνεται να συμπλοηρώνεται νιώθω ότι ολοκληρώνω περισσότερο ένα γαλάζιο ουρανό παρά εκεί που εστιάζει η εικόνα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Η άκρη μπορεί να είναι κοντά, όμως εγώ νιώθω χιλιόμετρα μακρυά της... Άραγε μήπως είναι επιλογή μου όλο αυτό το μπέρδεμα; Μου περνάει απο το μυαλό και αυτό, χωρίς να με βρίσκει σύμφωνο...Το υποσυνείδητο όμως είναι κάτι πολύ μεγάλο... Κάτι πιο μεγάλο απο 'μένα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Προς το παρόν σταμάτησες να υπάρχεις για μένα. Όλο αυτό το σκηνικό με απομάκρυνε πολύ... Δεν είσαι αυτό που ψάχνω. Είσαι απλά αυτό που θέλω... Μία πραγματικότητα που παύει να υπάρχει μέρα με τη μέρα. Η περιέργειά μου σε κρατάει ζωντανή κυρίως... Τί παιχνίδι παίζεις...; Γιατί με μένα...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Το καλύτερο είναι πως δε μπορείς να με ελέγξεις. Έχω μάθει πολλά πλέον και συ απλά δεν είσαι αυτή που θα με κάνει να χαλαστώ για πάρτυ σου...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Να όμως που γράφω ένα κείμενο για σένα...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8490989881213648526?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-8404436192071662592009-10-10T22:41:00.002+03:002009-10-10T23:04:26.994+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Έχεις περάσει πολλά, <span style="color: rgb(153, 0, 0);">το ξέρεις</span>. <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Καταστάσεις</span> που θα ήθελες να έχεις αποφύγει. <span style="color: rgb(153, 51, 153);">Νύχτες</span> που θα ήθελες απλά να έχεις κοιμηθεί. <span style="color: rgb(204, 204, 204);">Ώρες</span> που θα ήθελες όμορφα να γελάς. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Στιγμές</span> που θα τις θυμάσαι με χαμόγελο, επειδή τώρα πέρασαν... <span style="font-size:130%;">Είναι πολλά... Όλα αυτά...</span></span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Πολλά για σένα και τη καρδιά σου... Με αποτέλεσμα να κλείνεσαι... Η ζεστή καρδιά σου σβήνει στα παγερά κάγκελα της φυλακής σου. <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Κλείνεσαι...</span> Καθένας το ίδιο θα έκανε... Δε σε κατηγορώ. Πόσα να αντέξεις πριν το <span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >"φτάνει"</span>; Μόνο που πέφτεις και συ στη παγίδα... <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Αλλάζεις...</span></span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ξεκινάς κρύβοντας το χαμόγελο. Κρίμα κι άδικο, για όλους. Δε το καταλαβαίνεις... Παραχωρείς χώρο στη μιζέρια και βγάζεις την ευτυχία στο μπαλκόνι να κρυώνει. Γιατί μόνο πόνος χωράει πλέον στο σπιτικό σου... Και ο χώρος για τον πόνο απλά συνεχίζει να αυξάνει... Μην έχοντας όρια... Αισθάνεσαι τη δυστυχία... <span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" >Μέσα σου...</span></span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Όλα αυτά πριν τα συνειδητοποιήσεις. Πριν καταλάβεις τι περνάς. Πριν δεις το κενό που υπάρχει μεταξύ θέλω και μπορώ. Τότε παίρνεις τη δύναμη. Όταν είσαι στον πάτο ο μόνος δρόμος που μπορείς να ακολουθήσεις είναι προς τα πάνω. Όταν ξέρεις τι συμβαίνει μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Μπορείς να παίρνεις τη μοίρα στα χέρια σου. Ανοίγεσαι, ζεις, υπάρχεις... Με ότι κουβαλάει αυτό μαζί του... Γνωρίζεις κόσμο. Καινούργια άτομα. Μπαίνουν στη ζωή σου άλλα πρόσωπα. <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Χαμογελάς και πάλι! Επειδή ζεις...!</span></span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Η προσγείωση είναι πάλι απότομη. Επειδή άλλαξε η σκέψη σου δε σημαίνει ότι άλλαξε και <span style="color: rgb(192, 192, 192);">η </span><span style="color: rgb(153, 153, 153);">τύχη</span> σου. Πληγώνεσαι και πάλι. Ο πόνος πάλι σου κρατάει τη θέση ζεστή στην αγαπημένη σου πολυθρόνα. Τον βλέπεις. Τον αναγνωρίζεις. Τον ξέρεις. Μα τώρα τούτος παραξενεύεται και συ όχι. Κοιτάει σαστισμένος γιατί χαμογελάς ακόμη. Δε καταλαβαίνει ότι αυτή τη φορά <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >έχασε.</span> Μπορεί στο τέλος να πληγώθηκες πάλι, αλλά κατα τη διάρκεια το απόλαυσες. Έζησες τις στιγμές σου. Δέθηκες με άλλο άτομο. Μοιράστηκες αισθήματα, καταστάσεις, αγωνίες, χαρές και λύπες. Τί και αν κατέλληξε στον πόνο; Το ταξίδι ήταν και θα είναι πάντα εκεί να το θυμάσαι και να χαμογελάς. </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family: lucida grande;">Αν λοιπόν το τέλος είναι ο πόνος, μη στέκεσαι εκεί. Στάσου στις στιγμές σου...</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family: lucida grande;">Τελικά είναι ωραίο να πονάς...<br />Σημαίνει πολλά...</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-840443619207166259?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-85697473286003802282009-09-28T00:26:00.002+03:002009-09-28T00:33:06.660+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Σε ένα μπαράζ συναισθημάτων νομίζεις ότι η ευτυχία σου είναι αυτό που ζεις... Πόσα να υπολογίσεις όμως στη ζωή...; Πιστεύεις ότι είσαι σε θέση, όταν ζεις μέσα στο χαμόγελο; Έλα όμως που για όλα υπάρχει το αύριο...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Πονάς. Το ξέρεις... Θα πονάς... Το ξέρεις... Θα συνεχίσεις να αγαπάς όμως αυτό το άτομο... Και αυτό το ξέρεις καλύτερα... Όσο κι αν πονάει... απο το χέρι σου δεν περνάει... Και σε μίσος να το μετατρέψεις δε κερδίζεις τίποτα... Σα να καις το ίδιο σπίρτο απο την αντίθετη μεριά... Πάλι θα καείς... Το χειρότερο μέρος είναι πως σ' αρέσει αυτό που περνάς... Σου είχε λείψει... Σου λείπει ακόμα... Δεν έχει λογική να το θες ακόμα... Αλλά απο την άλλη... η λογική δεν είναι κοινή...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Μεταξύ πόνου και αγάπης ποιά είναι η διαφορά; Πόσο ιδανικό φαντάζει το ένα χωρίς το άλλο; Πώς όμως θα ήξερες, πώς θα μάθαινες την όμορφη αγάπη αν δε βίωνες και τον πόνο...; Θα ήταν σίγουρα τα συμπεράσματα;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Εγώ πάλι, θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχουν και τα δύο με το έτερον ήμισι. Καλό να αγαπάς, μα πως να δεθείς όταν δε πονάς για τον άλλον; Και μένα μου έλειψε ο πόνος... Όσο κι αν με πονάει που το λέω...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8569747328600380228?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-89201726942398001662009-09-19T22:34:00.004+03:002009-09-20T04:13:24.222+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Ένα βράδυ με φίλους, παλιούς και νέους. Εμπειρίες καινούργιες σε μια ταβέρνα και ένα μπαρ. Ζωής καταστάσεις που θα μνημονεύεις απο 'δω και πέρα...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Το γέλιο προκαλεί διασκέδαση. Η διασκέδαση κάνει την εμπειρία όμορφη. Η ομορφιά είναι πάντα καλοδεχούμενη... Αρκετές φορές τη μέρα αναρωτιέσαι αν μπορείς να ανταπεξέλθεις... Αν μπορείς να ζήσεις ανάμεσα σε καινούργιους ανθρώπους. Συναντάς δυσκολίες, χάνεσαι στη μετάφραση. Δε ξέρεις πόσο και αν αξίζεις κάτι για τους νέους ανθρώπους. Αν μπορούν να σε δεχτούν... Μα εκεί έρχονται οι παλιοί γνώριμοι για να σου δώσουν την αξία που σου λείπει... Σκέφτεσαι ότι αφού αυτοί είναι κοντά σου κάτι καλό θα πρέπει να είδαν, κάτι θα ένιωσαν... Μήπως αυτό όμως χάθηκε...;</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Η φίλη μου με ρωτάει αν είμαι <span style="color: rgb(153, 0, 0);">όμορφα</span>, <span style="color: rgb(204, 0, 0);">καλά</span>... <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αν είμαι ευτυχισμένος</span>... Δεν τη περίμενα την ερώτηση. Μου άρεσε όμως. Μου ακούστηκε γεμάτη συναισθήματα. Κάτι που είχα ανάγκη να πάρω. Και αν σκεφτείς ότι αυτό το πρόσωπο το βρήκα τυχαία, τότε το μυαλό σου πάει σε κάτι ανώτερο, μια άλλη δύναμη...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Σε ένα άλλο σταντ μια κοπέλα δακρύζει τραγουδώντας ένα τραγούδι που οι γύρω φίλοι της χόρευαν... Άραγε πως έφτασε ως εδώ; Αξίζει να χαλιέται; Οι φίλοι της προσπαθούν, αλλά εκείνη δεν μπορεί να σταματήσει. Κρίμα δεν είναι να πονάς στην αφάνεια; Πληγωμένος/η και μόνος/η; Αξίζει...;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8920172694239800166?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-2417080962852381902009-08-11T14:57:00.006+03:002009-08-31T23:56:54.401+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Ξεκινάς με όλη τη καλή διάθεση. Το χαμόγελο δε γλιστράει απο το πρόσωπό σου. Μοιάζεις τόσο ερωτευμένος με τη ζωή. Ανακαλύπτεις τη λέξη <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ελπίδα</span> μέσα απο τις πράξεις και όχι απο τα λόγια...</span></span> <span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Συνεχίζεις κάνοντας ταξίδια. Μετακινείσαι συνεχώς σε πρόσωπα, μάτια, καρδιές, μυαλά... ακόμα και σε ψυχές... Πόσο γεμάτα νιώθεις. Πόσο <span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" >ζωντανά αισθάνεσαι</span>...</span></span> <span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Κάτι όμως έχει στραβώσει τις ράγες... Αρχίζεις πια και το βιώνεις. Τα πράγματα δεν είναι όπως πριν, όχι στο βαθμό που ήταν... Τα χαμόγελα <span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" >δεν</span> είναι συνεχή, οι ψυχές δεν είναι τόσο καλές, οι καρδιές δεν είναι πια <span style="font-size:130%;">τόσο</span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">κόκκινες</span>... Ο ίδιος γρίφος ταξιδεύει στο μυαλό σου... <span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >Πως θα βγω απο 'δω...;</span></span></span> <span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Οι τέσσερις τοίχοι αρχίζουν να γίνονται προέκταση του εαυτού σου. Νιώθεις ένα με το <span style="color: rgb(102, 102, 102);">άψυχο</span>... Απορείς πως άλλαξαν έτσι οι καταστάσεις. Γεμίζεις με το κενό και το άδειο φαντάζει γεμάτο... Αλήθεια, δε το καταλαβαίνεις...;</span></span> <span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Παίρνεις την απόφαση να ζωγραφίσεις. Βουτάς το χέρι σου <span style="color: rgb(255, 0, 0);">στη μπογιά της καρδιάς σου</span> και φτιάχνεις ομοιόματα δικά σου για να καλύψεις το τοπίο της μοναξιάς. Το πετυχαίνεις. Ναι, είσαι πραγματικά ανάμεσα σε άτομα που αγαπάς. Άτομα που είναι τόσο κοντά σου που νιώθετε ένα.<br /></span></span><div style="text-align: right; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;">Ο καθρέπτης σου ρουφιανεύει<br />ότι το χαμόγελο υπάρχει σε μέρος πλέον φανερό! </span></span><br /></div><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:100%;" ><span style="font-family:lucida grande;">Ζεις κάτι μαγικό!</span></span> <span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-style: italic;">Ο τελευταίος καλεσμένος</span> όμως δεν ήρθε για να φέρει. Ήρθε για να πάρει. Η ζωή μπορεί να σου στερήσει όλα όσα σου χάρισε, απλά επειδή μπορεί. Έτσι γεννήθηκαν οι στιγμές! Για να έχουν αξία μετά και να τις αναπαράγεις στο μυαλό σου αργότερα...</span></span> <span style="font-size:100%;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /></span></span><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><div style="text-align: left;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:lucida grande;">Εσύ όμως<br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:lucida grande;">κέρδισες τη ζωή </span></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:lucida grande;">στη τελευταία στροφή. </span></span><br /></div></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:lucida grande;"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:lucida grande;">Το χαμόγελο το αναπλάθεις<br />κάθε που αναπολείς...</span></span></div></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-241708096285238190?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-33028394813259985022009-08-09T16:05:00.005+03:002009-08-09T16:22:20.985+03:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;">Στο τέλος <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">μένει</span> η αλήθεια... </span><br /></div></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Ότι ελπίδες, ότι όνειρα, ότι σκέψεις...</span> </span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;">Όσα αγαλίασες νηφάλιος και λογάριασες πιωμένος, τώρα τα βλέπεις πίσω σου. Αν θα το μετανοιώσεις δεν είναι επιλογή. Δεν είσαι έτσι, ή μήπως είσαι...;</span><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;">Δεν παίζει και μεγάλο ρόλο. Θα συνεχίσεις τις στιγμές σου. <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"></span></span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"></span></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Μα η αλήθεια πικρή και οι αξίες μεγάλες όσο μικρές και αν φαντάζουν στο θυμωμένο μυαλό σου.</span></span></span><br /></div><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δεν καταλαβαίνεις <span style="font-weight: bold;">τώρα</span>, είσαι γεμάτος αδρεναλίνη. Η ωριμότητα όμως θα έρθει <span style="font-weight: bold;">μετά</span>... Όταν <span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;">σταματήσεις να αισθάνεσαι</span> και ζυγίσεις την καρδιά σου...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Θυμάσαι; Αυτήν άκουσες τελευταία φορά. Βέβαια σου έκρυψε την αλήθεια με ωραίες κουρτίνες που είχαν πάνω τους ζωγραφισμένα όμορφα συναισθήματα, αλλά δεν είπες όχι. Τα χρώματα ήταν τόσο ζωντανά που <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ένιωθες</span> να ζεις τη πραγματικότητα... </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;font-family:lucida grande;" >Δε κρατάς κακία της καρδιά σου, με το ίδιο σκεπτικό ξεκινήσατε να ζείτε τον έρωτα. Απλά αυτήν είναι λίγο πιο ρομαντική απ' το φτωχό σου το μυαλό...</span><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;">Όπως είπα και πριν, </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">η αλήθεια μένει. </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Εσύ απλά, </span><br /><span style="font-family:lucida grande;">πρέπει να πορευτείς μαζί της...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3302839481325998502?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-4135851311713960442009-07-14T22:13:00.023+03:002009-07-16T03:30:11.802+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sl0L8MCHh4I/AAAAAAAAAIs/UYSCDUT2Zmc/s1600-h/big_1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 155px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sl0L8MCHh4I/AAAAAAAAAIs/UYSCDUT2Zmc/s200/big_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358452260290922370" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Μπήκες στη ζωή μου <span style="font-weight: bold;">σαν μια γνωριμία</span>. Μπήκες στη καρδιά μου <span style="font-weight: bold;">σαν μια προσωπικότητα</span>. Μπήκες στη ψυχή μου <span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >σαν το πιο ωραίο πλάσμα...</span></span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο τρόπος που καταλλήξαμε μαζί μόνο τυχαίος μπορεί να χαρακτηριστεί.<br />Κανείς δε περίμενε τέτοιες συγκυρίες... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Σ</span>ίγουρ<span style="color: rgb(255, 0, 0);">α</span> είναι αξέχαστο... </span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:130%;">Σί</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >γ</span><span style="font-size:130%;">ουρα είν</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >α</span><span style="font-size:130%;">ι μοναδικό...</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;">Σ' άγαπώ !</span></span><br /></div><span style="font-family:lucida grande;"><br /></span><span style="font-family:lucida grande;">Έκανες τα πάντα για μας. Ποτέ δε σταμάτησες να πολεμάς... Που να 'ξερα; Η ιδιαιτερότητα<span style="color: rgb(204, 102, 0);"> του χαρακτήρα σου</span> ήταν ότι πιο <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">όμορφο</span> και<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">γλυκό</span> είχα γνωρίσει. Πέρα απο τα συνηθισμένα, πέρα απο <span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">το δικό μου χαρακτήρα</span>. Κάτι πολύ πιο ωραίο απο 'μένα σε όλους τους βαθμούς. Μια ψυχή τόσο καλή... Ακόμα δε μπορώ να το συλλάβω <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">στη καρδιά μου...</span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br />Ξέρεις δεν ήμουν ποτέ τόσο ώριμος ώστε να καταλάβω τί είσαι... Ποτέ δεν ήμουν τόσο έξυπνος... Και ξέρεις τί πονάει, κάθε φορα...; Ο τρόπος που <span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;">σε</span> θυμάμαι... Μην ακούς τι έλεγα... Πάντα όμορφα σε θυμάμαι... Απλά είμαι πολύ εγωιστής για να στο αφιερώσω... Πώς θα μπορούσα άλλωστε να στο πω...;</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;">Δε σου άξιζα ποτέ. Και εύχομαι να μη σε είχα γνωρίσει τότε. Να σε γνώριζα σήμερα... Τώρα που η ζωή έχει φύλλα γραμμένα <span style="font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);">για πάρτη μου<span style="color: rgb(153, 0, 0);">...</span></span> Τώρα που μπορώ να σταθώ <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">δίπλα σου...</span> Μακάρι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Να απέφευγα να μπω στη ζωή σου και να σε άφηνα να υπάρξεις με τη καλοσύνη της καρδιάς σου... Γιατί η κακία της δικής μου ήταν ανώτερ</span><span style="font-family:lucida grande;">η... Ναι, το γνωρίζω. <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(102, 0, 0);">Είμαι σκάρτος</span> κι ας μη θέλεις να μου το αναγνωρίσεις... Το ξέρω ότι δε θα πείραζες τη ψυχή κανενός. Ότι βλέπεις καλό σε κάθε άνθρωπο... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);"><br /></span></span><div style="text-align: right; color: rgb(255, 0, 0);"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Με αυτό το χαμόγελο...!<br />Αυτή τη ματιά σου...!</span></span><span style="font-size:130%;"><br /></span></div></div><span style="font-family:lucida grande;"><br />Ξέρεις, δε θυμάμαι αν σου το είπα ποτέ αλλά <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" >είσαι το μόνο άτομο που βρίσκει τόσα καλά πάνω μου... </span>Πώς μπορείς...;</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sl0SmwCJJqI/AAAAAAAAAJE/ZHiw9P90l0s/s1600-h/eye-crying.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sl0SmwCJJqI/AAAAAAAAAJE/ZHiw9P90l0s/s200/eye-crying.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358459588578977442" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Τα δάκρυά μου</span>, την ώρα που γράφω αυτά για σένα, είναι λύπης και χαράς...<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family:lucida grande;">Χαίρομαι που δεν είσαι μαζί μου, γιατί έτσι έχεις την ευκαιρία να είσαι με κάτι όμορφο, ωραίο που θα σε κάνει να γελάς.<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:lucida grande;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">Η λύπη είναι όλη δική μου... και τη χαίρομαι...</span></span><br /></div></div><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br />Ίσως ήρθε η ώρα να λυπηθώ που σε έβγαλα <span style="color: rgb(102, 0, 0);">τόσο άσχημα</span> απο τη ζωή μου. Μα, πριν με κρεμάσετε όλοι </span><span style="font-family:lucida grande;">που σκότωσα έναν άγγελο, θέλω να σας πω, να σας ζητήσω, να με αφήσετε να υποφέρω πρώτα... Έχετε δίκιο, δε θα φύγω ατιμώρητος. Εδώ είμαι και πονάω. Κάλιο αργά παρά ποτέ...</span> <div style="text-align: right; color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;font-family:lucida grande;"><br /><span style="font-size:130%;">"Μάχαιρα έδωσες,<br />μάχαιρα θα λάβεις..."</span><br /></div> <span style="font-family:lucida grande;"><br />Καιρός ήταν. Τώρα που <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ε</span><span style="color: rgb(204, 153, 51);">κ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ε</span><span style="color: rgb(204, 102, 0);">ί</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ν</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">η</span> πέταξε το μαχαίρι, εγώ το σηκώνω. Και πονάει... Και επιτέλους νιώθω πόνο...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε ξέρεις πόσες φορές ευχήθηκα να πεθάνω, μα ξέρω ότι άλλες τόσες φορές θα με σταματούσες...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Και 'γω... Αυτόν </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 153, 51);font-family:lucida grande;" >τον άνθρωπο</span><span style="font-family:lucida grande;"> τον </span><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-family:lucida grande;" >π</span><span style="font-family:lucida grande;">λήγωσ</span><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-family:lucida grande;" >α...</span> <div style="text-align: center;font-family:lucida grande;"><br />Γιατί <span style="font-weight: bold;">μόνο</span> αυτό ξέρω να κάνω...<br /></div> <div style="text-align: right;font-family:lucida grande;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 102);"><br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;">Σκάρτος</span> απ' την αρχή...<br /><br /><div style="text-align: left;">Θέλω να είσαι ευτυχισμένη μακρυά μου! Να 'χεις χαρές που θα σε κάνουν να κλαις! Και για κάθε δάκρυ χαράς που θα χύνεις, να ρίχνω δυο δάκρυα πόνου...<br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:130%;" >"Θα σ' αγαπώ για πάντα...</span><span style="font-size:130%;">"</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-style: italic;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sl50PFhQkDI/AAAAAAAAAJM/0Ztt8D1lITA/s1600-h/Leaving+soul.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 154px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sl50PFhQkDI/AAAAAAAAAJM/0Ztt8D1lITA/s200/Leaving+soul.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358848409146003506" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-style: italic;">Υ.Γ. Βάζω τους στίχους αυτού του τραγουδιού στο στόμα σου και το αφιερώνω σε μένα. Αν το είχες ακούσει θα είχες γλιτώσει εσένα...</span><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-413585131171396044?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-90834061725558209542009-07-06T01:38:00.004+03:002009-07-06T02:03:53.683+03:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;">Περασμένες μία... Ανοίγω το πατζούρι, σα σχισμή στο σπίτι μου. Το πιο ωραίο στοιχείο της φύσης με αγκαλιάζει σα να μου λέει ότι του 'λειψα... Με κρυώνει όσο χρειάζομαι για να κλείσω τα μάτια μου και να νιώσω ότι πετάω μαζί του... Τα ανοίγω και βλέπω την ίδια εικόνα όπως τόσα χρόνια... Το ρολόι...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SlEwv52MgYI/AAAAAAAAAIE/pb9egFy-nKw/s1600-h/%CE%A6%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SlEwv52MgYI/AAAAAAAAAIE/pb9egFy-nKw/s200/%CE%A6%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355115031460348290" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family:lucida grande;">Το τραγούδι παίζει επανειλημμένα τη τελευταία ώρα... Η φίλη μου μου έκανε ζημιά με δαύτο... Το ρολόι κάπου μακρυά να μετράει χωρίς τελειωμό και 'γω με το μυαλό μου να γυρνάω πίσω τους δείκτες... Άλλη μία στιγμή μου... Οι τρεις μας... Εγώ, ο άνεμος και το ρολόι...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Νιώθω τόσο ξέγνοιαστος και χαλαρός. Γαληνεύω. Σε θυμάμαι. Θυμάμαι τις φορές που δε μπορούσα να σε δω και κοιτούσα προς το ρολόι. Έτσι έκανα κάθε βράδυ, είτε σε έβλεπα και δε σε χόρταινα, είτε δε σε έβλεπα καθόλου. Θυμάμαι πόσο όμορφα ένιωθα. Πως γίνεται αυτό κάθε φορά που είμαστε οι τρεις μας; Κυριαρχούν μόνο όμορφες, ρομαντικές αναμνήσεις. Ερωτικά συναισθήματα γνώριμα και αγαπητά... Λίγα είναι τα πράγματα που έχουν τόσο μεγάλη αξία κάθε φορά που τα ζεις...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε μπορώ να τηλεφωνήσω, όπως λέει το τραγούδι, δε θέλω να τηλεφωνήσω. Μου αρέσει που είμαστε απλά οι τρεις μας και θυμάμαι την αγάπη και τον έρωτα...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Είναι νύχτα εδώ... Γεια μας...</span></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-9083406172555820954?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-2120990667000181222009-07-01T20:47:00.002+03:002009-07-01T21:04:11.537+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Γιατί είσαι ακόμη εδώ; Δε σε κάλεσε κανένας. Δεν είσαι καλοδεχούμενη εδώ... Τί άλλο πρέπει να κάνω; Τί άλλο να προσπαθήσω; Πότε θα τα καταφέρω...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ερχόμαστε αντιμέτωποι και σαστίζεις. Δεν είσαι ευχαριστημένη ούτε εσύ. Δε κατάφερες όσα επιδίωξες. Μέσα μου αισθάνομαι ωραία γιατί η μοναξιά σταματάει να είναι αντίπαλος πλέον. Βγήκε απο τη μέση. Τώρα μένεις εσύ. Σε αποφεύγω αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μέχρι και στα λημέρια μου μπήκες. Εκεί που ξέρεις πως θα είμαι, μα δεν το δείχνεις. Ξέρεις να κρύβεις "εσένα" πολύ καλά. Απο την αρχή...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Εγώ θα είμαι ο νικητής εδώ, στο λέω. Και τη τελευταία φορά σε νίκησα. Μη κοιτάς που σε σήκωσα μετά απο το πάτωμα. Καλή καρδιά, όσο σκάρτος και αν είμαι... Πού θα πάει, θα την τακτοποιήσω κι αυτήν. Κάποια στιγμή θα της μάθω πότε να χτυπάει... Δική μου είναι, δε το πιστεύω τώρα αλλά πρέπει σιγά σιγά να το κάνω κι αυτό... Επανέρχομαι σε σένα, μη νομίζεις ότι σε ξέχασα. Σε είδα που κρύφτηκες. Ξέρεις αυτά τα σκοτάδια εγώ τα δημιούργησα. Γελιέσαι και μόνο που το τόλμησες...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Σε πετυχαίνω τυχαία και βάζεις τα γέλια. Αυτό το ψεύτικο, βροντερό γέλιο για να σε προσέξω. Αυτό που με κάνει να σε νιώσω και να μη μπορώ να μιλήσω καθαρά. Που με κάνει να τραβλίζω... Δε κέρδισες τίποτα έτσι όμως. Το αντίθετο. Το χτύπημα ήταν δικό μου. Απλά μου απέδειξες ότι είμαι ακόμα εδώ για σένα και δε μπορείς να με προσπεράσεις. Με όσα σκεπτικά και αν μπλεχτείς, είμαι εκεί...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Είσαι πιο αδύναμη απ' όσο το παίζεις. Το ξέρω... Μόνο το σημείο ψάχνω. Το σημείο για το τελικό χτύπημα. Τη τελευταία μαχαιριά μου σε σένα. Τότε θα πάψεις να γυρνάς στο μυαλό μου. Τότε θα πάψεις να είσαι μια σκέψη... Θα είσαι παρελθόν, όπως και άλλες παρόμοιες σκέψεις...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-212099066700018122?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-55572405786607355212009-06-26T22:32:00.002+03:002009-06-26T22:42:11.868+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Ένα βήμα. Φαντάζει τόσο μικρό, ακούγεται τόσο απλό... Η πραγματικότητα διαφέρει. Μπορεί να είναι το πιο μεγάλο ή απ' τα πιο μεγάλα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Που ΘΑ κάνεις... Και ξέρεις τι το κάνει μεγάλο; Ο φόβος του μετά...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Η απόφαση είναι μπροστά σου. Το μέλλον ίσως είναι όπως το φαντάζεσαι. Μια πιθανότητα είναι αυτή. Ίσως σου αποδειχθεί πιο καλό απ' ότι νόμιζες. Τί περιμένεις λοιπόν;</span><br /><span style="font-family: lucida grande;">Το σκαλοπάτι είναι μπροστά σου. Αρκεί λίγο να αψηφίσεις τη βαρύτητα και αυτό που νοείται μακρινό είναι πλέον μια ανάσα. Μερικά εκατοστά. Τα τύμπανα της καρδιάς σου άρχισαν τη γνωστή μελωδία. Όπως όταν φέρνεις αυτή τη γνώριμη σκηνή στο μυαλό σου, την ώρα που το αδειάζεις απ' όλα τα άλλα... Η πραγματικότητα έγινε παρόν και το μέλλον μεταφράστηκε σε κάτι αδιανόητο...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Όχι, τελικά δε θα το κάνεις. Δεν είσαι ακόμα έτοιμος. Πες το δειλία, ανασφάλεια, πες το όπως θες. Εγώ το λέω στιγμή. Κακή στιγμή. Όχι γιατί το έκανες, αλλά γιατί δε το έκανες. Και θα μείνεις να αναρωτιέσαι πως θα ήταν αν...; Τώρα ξέρεις πως είναι αν δεν... Δεν άλλαξε τίποτα. Ούτε πρόκειται όσο δε προτίθεσαι να κάνεις το βήμα.</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Για άλλη μια φορά προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς κι έτσι κι ας πονάς. Συγκριτικά σκέφτεσαι ότι ο πόνος αυτός υποφέρεται σε σύγκριση με τον ενδεχόμενο. Αυτόν που θα σε πονάει για πάντα... Αξίζει να το ρισκάρεις; Αξίζει. Αξίζει να πονάς; Δεν αξίζει τώρα, θα άξιζε αν... Αν έκανες το βήμα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Η συνέχεια όλη δική σου. Προσπάθησε να κατέβεις το σκαλοπάτι τώρα. Μη κοιτάς κάτω, είναι τρομακτικά...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5557240578660735521?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-37036108867422070902009-06-23T11:47:00.010+03:002009-06-24T22:12:42.264+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SkCe58RvsHI/AAAAAAAAAHc/q00wFZEhO5Q/s1600-h/%CE%92%CE%A1%CE%91%CE%92%CE%95%CE%99%CE%9F+%CE%91%CE%9E%CE%99%CE%91%CE%93%CE%91%CE%A0%CE%97%CE%A4%CE%9F%CE%A5+BLOG.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SkCe58RvsHI/AAAAAAAAAHc/q00wFZEhO5Q/s200/%CE%92%CE%A1%CE%91%CE%92%CE%95%CE%99%CE%9F+%CE%91%CE%9E%CE%99%CE%91%CE%93%CE%91%CE%A0%CE%97%CE%A4%CE%9F%CE%A5+BLOG.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350451075586437234" border="0" /></a><br /><br />Η πολύ αγαπητή <a href="http://raven-in-fairyland.blogspot.com/">Raven</a> μου πρόσφερε αυτό το βραβείο για το blog μου. Βραβείο αξιαγάπητου blog !<br /><br />Θα το θελα πολύ να είναι αξιαγάπητο, αλλά μόνο το μαύρο να σκεφτείς που κυριαρχεί εδω μέσα καταλαβαίνεις... χιχι ! Δε πειράζει όμως, και η πίκρα στο μενού της ζωής είναι ε;<br /><br />Ravenάκι, σε ευχαριστώ πολύ που με στηρίζεις και μου δίνεις ώθηση! Μου κάνεις καλό και το εκτιμώ!<br /><br />Soooo, το βραβείο έχει ως εξής:<br /><br /><span style="font-style: italic;">1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας, μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε, και το λινκ στο blog</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs.</span> <span style="font-style: italic;">Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και να τους ενημερώσετε ότι τους επιλέξατε για αυτό το βραβείο.<br />(Raven οι οδηγίες του βραβείου ήταν clopy paste απο σένα. I dont think you mind, do you? Δε θα μπορούσα να το γράψω κάπως αλλιώς :P )<br /><br /></span>15 Αξιαγάπητα blogs λοιπόν...<span style="font-style: italic;"> ξεκινάμε!<br /><span style="font-style: italic;"><br /><span style="font-style: italic;">1</span>. </span></span><a href="http://xehasmeni.blogspot.com/">Ναϊάδα</a><br />Το κόρίτσι είναι απο τις πιο γλυκές νεράιδες που έχω γνωρίσει, αν όχι η πιο γλυκιά! Τα γράφει όλα πολύ όμορφα και ζαχαρένια ακόμα και αν δεν είναι καλά!<br /><br />2. <a href="http://katapsc.blogspot.com/">Joan</a><br />Ε, νταξ. Τί να πεις για την Joan τώρα. Μπείτε και διαβάστε. Θα πάθετε με τον ερωτισμό που διακρίνει αυτήν την κοπέλα! Είναι πολύ αγαπητή ήδη στο blog της, αμφιβάλλω αν κάνω κάποια διαφορά που την αναφέρω :P<br /><br />3. <a href="http://kopelametokanarini.blogspot.com/">Η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα</a><br />Μια ψυχή που έφυγε απο τη παρέα μας πρόσφατα. Ελπίζω να ξαναγυρίσει σύντομα!!!<br /><br />4. <a href="http://avraoneirou.blogspot.com/">Αυρούλα</a><br />Το κορίτσι ζει πράγματα και καταστάσεις και τα εκφράζει πολύ ωραία γιατί είναι γεμάτη απο έρωτα ! Την έχω στη καρδιά μου απο τότε που μπήκα πρώτη φορά στο blog της. Μοιάζουμε πολύ!<br /><br />5. <a href="http://killingmythoughts.blogspot.com/"><span style="text-decoration: underline;">Miss pink</span></a><br />Κατερίνα, πιστεύω είναι το πρώτο άτομο που ήρθε να με διαβάσει και κουβαλούσε και ρόπαλο μαζί. Έχω φάει πολύ ξύλο απο αυτή τη κοπέλα και ακόμα στη καρδιά μου είναι! Θα καταλάβετε πόσο αξιαγάπητη είναι αν μπείτε μέσα !!!!<br /><br />6. <a href="http://raven-in-fairyland.blogspot.com/">Raven</a><br />Αυτό το πλάσμα, κουβαλάει μια τρέλα και ένα τσαμπουκά που σε τραβάει κοντά της αμέσως. Τρέλα ! Και την πας αμέσως παρόλο που έχει τρία άτομα σε ένα ;)<br /><br />7. <a href="http://paraxeni-giorti.blogspot.com/">Anima</a><br />Μου καλοάρεσε απο την πρώτη στιγμή. Αυτό το μαύρο της είναι απαράμιλλο. Λέτε γι αυτό να κόλλησα;<br /><br />8. <a href="http://ezinakapakiotouhotmailcom.blogspot.com/">Zinaa</a><br />Μια πολύ καλή κοπέλα και με μια χαλαρή σοβαρότητα !<br /><br />9. <a href="http://lena-no-name.blogspot.com/">Λένα</a><br />Το Λενάκι είναι μια γλυκιά ψυχούλα που γκρινιάζει συχνά, σαν εμένα :)<br /><br />10. <a href="http://akroneiro.blogspot.com/">Άρτεμις</a><br />Ένα παιδί πολύ ξεχωριστό για την ηλικία του! Της αξίζουν πολλά μπράβο!<br /><br />11. <a href="http://epekeina-aa.blogspot.com/">aa</a><br />Ο πρώτος άντρας φίλος που ήρθε απο τα μέρη μου. Είναι και συνάδελφος!<br /><br />12. <a href="http://adreamycloud.blogspot.com/"><span style="text-decoration: underline;">Ονειρεμένο συννεφάκι</span></a><br />Το συννεφάκι μου που με στηρίζει πολύ και πετάμε και καμιά φορά παρέα στους ουρανούς και το εκτιμώ. Έχει πολύ γούστο ! Τί καλύτερο απο το να πετάς στα σύννεφα? :)<br /><br />13. <a href="http://nikolaos1970.blogspot.com/">Ανεμοσκορπίσματα</a><br />Ο Νίκος που με τη πρώτη κατάλαβε πολλά και με ξάφνιασε ευχάριστα !<br /><br />14. <a href="http://ektiaisthisi.blogspot.com/">Νεράιδα της Βροχής</a><br />Άλλη μια νεράιδα διαφορετικού στυλ όμως. Εμένα είναι στη καρδιά μου πάντως !!!<br /><br />15. <a href="http://sideras.blogspot.com/">Σιδεράς</a><br />Ένας τύπος ταξιδιώτης !<br /><br />Σας ευχαριστώ παιδιά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3703610886742207090?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-86680317652721271742009-06-16T01:38:00.004+03:002009-06-16T02:40:17.322+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbXRoj7WbI/AAAAAAAAAGE/Aaa8Ik02_-I/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1016.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbXRoj7WbI/AAAAAAAAAGE/Aaa8Ik02_-I/s200/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1016.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347698305494899122" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Σήμερα τελεί</span><span style="font-family:lucida grande;">ωσε το σχολείο. Έδωσα τους βαθμούς. Πιστεύω πως άφησα ικανοποιημένα όλα τα παιδιά. Δε μου αρέσ</span><span style="font-family:lucida grande;">ουν οι βαθμοί εξάλλου γιατί καταπονούν τις ψυχούλες τους, όπως έκαναν και τη δική μου, και τους φουσκώνω όσο μπορώ.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Θυμάμαι σαν χτες τ</span><span style="font-family:lucida grande;">η πρώτη μου στιγμή σ</span><span style="font-family:lucida grande;">τη τάξη. Ήταν η πρώτη μου φορά που θα έπ</span><span style="font-family:lucida grande;">αιρνα </span><span style="font-family:lucida grande;">έκτη. Ακουγόταν δύσκολο. Αλλά υπολόγιζα χωρίς τα αγγελάκια που την κατοικούσαν. Είναι όλα τόσο γλυκές φάτσες. Αμέσως με δέχτηκαν. Προσπάθησα να τους το ανταποδώσω και θ</span><span style="font-family:lucida grande;">αρρώ τα κατάφερα. Αυτό μου δώσανε να καταλάβω και στην αρχή και κατα τη διά</span><span style="font-family:lucida grande;">ρκεια και στο τέλος... Ειδικά στο τέλος...</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbYqozeBUI/AAAAAAAAAGU/voP3ToqKY0g/s1600-h/PB050029.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbYqozeBUI/AAAAAAAAAGU/voP3ToqKY0g/s200/PB050029.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347699834568443202" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Ξεκινήσαμε ωραία. </span><span style="font-family:lucida grande;">Γελούσαμε, παιρνούσαμε όμορφα στη τάξη, ευχάριστο μάθημα, όσο γινόταν... Μου οργανώσανε πάρτυ γενεθλίων τον Οκτώμβρη για έκπληξη, που κατάφερα να τη χαλάσω γιατί μπήκα πρόωρα</span><span style="font-family:lucida grande;"> στη τάξη... Δε τους χάλασε πολύ. Μια χαρά χάσ</span><span style="font-family:lucida grande;">αμε πόσες ώρες μάθημα! Μου πήρανε τούρτα, δώρα, χαμός... </span><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /></span><span style="font-family:lucida grande;">Ήταν η πρώτη φο</span><span style="font-family:lucida grande;">ρά που ένιωθα τόσο ωραία για το επάγγελμά μου. Πέρισυ δε μπόρεσα </span><span style="font-family:lucida grande;">να το </span><span style="font-family:lucida grande;">ευχαριστηθώ. Είχα αμφιβολίες για το αν μ' αρέσει έστω και λίγο αυτό που κάνω. Βασικά, είχα πει ότι αν είναι έτσι κάθε χρόνο τότε σίγουρα δε θέλω να συνεχίσω να το κάνω αυτό. Αλλά είναι μία απο εκείνες τις φορές που τυχαίνει ο Θεός να ακούει τι λες και να σου δίνει ελπίδα... Με έστειλε στο Στ' 1 !!!</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ένιωσα να αγαπάω αυτό που κάνω. Δε σκεφτόμουν ότι βαριέμαι να πάω για δουλειά. Δε με πείραζε που είχα 7άωρα. Αυτά τα σαράντα μάτια που έλαμπαν απο αθωότητα με έκαναν να ξεχνιέμαι, να μη κοιτάω καν το ρολόι... Πόσο θα μου λείψουν...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Απο ποιό να ξεκινήσω. Απο τον Μιχάλη; Που στην έκθεση έγραφε πως πρώτα έπεσε στη θάλασσα με </span><span style="font-family:lucida grande;">το αεροπλάνο και μετά τράβηξε το αλεξίπτωτο; Τον (Αγγε)λούκο; Τον φωνάζω Λούκο. Που είναι μια persona la grata σε κάθε του κίνηση; Τον Καραμπάλ (ινδάκι) που ήθελε με κάθε ευκαιρία ν</span><span style="font-family:lucida grande;">α του κάνω κι απο ένα σκίτσο; Τον Γιώργο; Που τον ονόμασα Best </span><span style="font-family:lucida grande;">σε κάποια φάση και του άρεσε τόσο που το έκανε παρατσούκλι του; Ούτε Γιώργο δεν ήθελε να </span><span style="font-family:lucida grande;">τον λέω! Ή που κάθε φορά που με έβλεπε με ένα καινούργιο ρούχο με ρωτούσε αν το έχω πάρει απο τη Θήβα, για να πάει να πάρει ένα ίδιο; Δεν κρύβω ότι αυτός ήταν λίγο μεγαλύτερη αδυναμία μου απο τα άλλα παιδιά. Είναι σχεδόν ίδιος εγώ στα παιδικά μου χρόνια. Μέχρι και ίδια μέρα γενέθλια έχουμε. 16 Οκτωμβρίου. Ήταν ο πρώτος που μου είπε σε μια εκδρομή ότι με νιώθει φίλο και με αγαπάει. Τη Βιβή, που ήταν αρχηγός στη τάξη; Τη Πελαγία που σήκωνε χέρι πριν ρωτήσω γιατί το ήξερε στάνταρ (αυτό το παιδί ήξερε τα πάντα, αστέρι); Τη Μένι</span><span style="font-family:lucida grande;">α που ήταν η κολώνα της άμυνας μου όταν παίζαμε μπάλα; Αν τα αναλύσω όλα δε μου φτάνει το </span><span style="font-family:lucida grande;">blog !</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbZk2achVI/AAAAAAAAAGc/4Paau62IGck/s1600-h/PB040003.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbZk2achVI/AAAAAAAAAGc/4Paau62IGck/s200/PB040003.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347700834653996370" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Τις τελευταίες μέρες περνούσαμε τόσο όμορφα και φυσι</span><span style="font-family:lucida grande;">ολογικά </span><span style="font-family:lucida grande;">που είτε τελείωναν τα σχολεία είτε όχι ήταν το ίδιο.</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbaHjd8wqI/AAAAAAAAAGk/dBVBBK_KyVw/s1600-h/PB040011.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbaHjd8wqI/AAAAAAAAAGk/dBVBBK_KyVw/s200/PB040011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347701430863839906" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;"> </span><span style="font-family:lucida grande;">Τη Πέμπτη που μας πέρασε με βγάλανε για φαγητό μαζί με τους γονείς τους. Μου κάνανε αποχαιρετιστήριο δώρο πάλι. </span><span style="font-family:lucida grande;">Τα έβγαλα φωτό να θυμάμαι τη τελευταία στιγμή μαζί τους. Μερικά δεν αντέξανε και κλάψανε. Δε το περίμενα, ειδικά απο κάποια. Δεν τα έμπηξα αν και ήθελα. Έπρεπε να τα συγκρατήσω. </span><span style="font-family:lucida grande;">Θα μας έπαιρνε η μπάλα μετά...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ύστερα απο ενν</span><span style="font-family:lucida grande;">ιά μήνες δε ξέρω πως θα τα βγάλω απο τη καθημερινότητά μου. Ο Λούκος ακόμα με ρωτάει πως να το πιστέψει... Πραγματικά μια δουλειά με τέτοιες ψυχούλες </span><span style="font-family:lucida grande;">που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα όταν φταίνε και τους φωνάζεις, είναι κάτι μοναδικό. Δε γίνεται να μη φωνάξεις, αλλά πονάει περισσότερο όταν τα βλέπεις να σε κοιτάνε μετά...</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbawyOJfmI/AAAAAAAAAGs/-YXVoIZe-DY/s1600-h/PB050056.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbawyOJfmI/AAAAAAAAAGs/-YXVoIZe-DY/s200/PB050056.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347702139198733922" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbbAShb3UI/AAAAAAAAAG0/rF2bnu0m5Ys/s1600-h/PB050078.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SjbbAShb3UI/AAAAAAAAAG0/rF2bnu0m5Ys/s200/PB050078.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347702405567601986" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;">Θα μου λείψετε ψυχούλες... </span><span style="font-family:lucida grande;">Σας ευχαριστώ για όλα όσα μου μάθατε...</span><br /></div><br /><span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:lucida grande;">Υ.Γ. Στο πάρτυ αποχαιρετισμού μου αφιέρωσαν το τραγούδι που ακούτε τώρα...</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8668031765272127174?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-78708776212619369632009-06-03T01:59:00.002+03:002009-06-03T02:12:22.705+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Καινούργια μέρα ξεκινάει. Καινούργια αρχή θα μπορούσες να το πεις. Μα απο την αρχή, με τη πρώτη σκέψη, το συναίσθημα είναι εκεί. Ξύπνησε μαζί σου. Τα όνειρα είναι για τους αισθηματίες, όχι για τα ίδια τα συναισθήματα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Δε μπορείς να καταλάβεις, το γνωρίζω. Δεν πιστεύω ότι φταις σ' αυτό το κομμάτι. Πόσο μπορείς να φταις όταν είσαι ο εαυτός σου; Πόσο βαριά είναι η ευθύνη; Μα, δεν έχει άλλη τροπή το συναίσθημα. Ακόμα αισθάνεσαι λάθος... Ένα λάθος πρόσιμο στη "σωστή" εξίσωση. Μια λάθος στροφή στη περίπλοκη ευθεία. Η απορία είναι όλη δική σου. Πως μπορείς να είσαι τόσο λάθος;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Νιώθεις τον εαυτό σου σκάρτο και βλέπεις την επαλήθευση γύρω σου. Πως μπορείς να νιώθεις τόσο λάθος; Γιατί είσαι στη γωνία και απέναντί σου οι υπόλοιποι; Τόσο πολύ λάθος; Μόνο εσύ σκέφτεσαι έτσι...; Δε μπορείς παρά να απορείς με σένα. Πώς έφτασες εκεί; Μήπως ήσουν απο την αρχή εκεί; Ήσουν άραγε ποτέ και κάπου αλλού;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Απαντήσεις πουθενά. Στη μοναδικότητά σου δυστυχώς δεν υπάρχουν γνώσεις να μεταλαμπαδευτούν σε σένα. Βαδίζεις στ άγνωστο μη καταλαβαίνοντας... " Μη μιλάς έτσι, πώς μιλάς έτσι, δε μου αρέσει ο τρόπος που φέρεσαι, να αλλάξεις..."</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ότι πιο εύκολο ε; Να μη καταλαβαίνεις και να πρέπει να γίνεις κάτι όμοιο. Γιατί; Για να μη φταις; Και η μοναξιά να σου χτυπάει τη πόρτα να υπογράψεις το φταίξιμο για τη συμπεριφορά σου... Νιώθεις ότι δε κολλάς, νιώθεις ξένος όταν βλέπεις ότι όλοι είναι εναντίον σου σε μια συζήτηση ενώ κάθεσαι σε ένα τραπέζι με φίλους... Πώς γίνεται να φταις τόσο;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ξάπλωσε τώρα. Σταμάτα να μιλάς στον εαυτό σου στο δεύτερο πρόσωπο και κοιμήσου. Χρειάζεσαι ενέργεια γιατί αύριο ξεκινάει μια καινούργια μέρα...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7870877621261936963?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-6020597492381086112009-05-19T23:51:00.002+03:002009-05-20T00:04:09.780+03:00<span style="font-family: lucida grande;">Δυο αισθήσεις, δυο πλευρές, δυο αλήθειες, μία σε κάθε αίσθηση. Το στόμα σου λέει το ψέμα μα το βαφτίζει αλήθεια, τα μάτια σου όμως δεν μπορούν να μου πουν ψέματα. Όχι όταν έχουν αυτό το βλέμμα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Σε βλέπω ξανά μετά απο καιρό, δεν έχεις αλλάξει. Όλα πάνω σου μου δημιουργούν το ίδιο άγχος, όπως τη πρώτη στιγμή που σε ερωτεύτηκα. Κάνεις πως δεν υπάρχω και μου μιλάς με ειρωνία, μη περιμένεις κάτι τέτοιο όμως να με αποθαρρύνει. Δε θα σε χάσω και αυτή τη φορά...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Μου πιάνεις τη κουβέντα προσποιούμενη την αδιάφορη, μα πεθαίνεις να ακούσεις πως σε σκεφτόμουν όλο αυτόν τον καιρό. Είσαι όμως τόσο δυνατή... Σε ζηλεύω... Η απορία μου θα πεθάνει μαζί μου. Πώς μπορείς να λες ψέματα όταν μιλάς για τη καρδιά σου; Όταν τα συναισθήματά σου υποφέρουν;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Σε ρωτάω αν με σκεφτόσουν και μου λες όχι. Θα ήταν αφελές απο μέρους μου να περιμένω το ναι μετά απο τη πληγή που σου έκανα... Σου ζητάω συγνώμη, για πολλούς λόγους, μα αντιδράς και επιτίθεσαι... Σε καταλαβαίνω. Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι τα μάτια σου... Που σε κάθε σου αντίδραση μου φωνάζουν πόσο φταίω, πόσο σε έκανα να υποφέρεις και πόσο διαφορετικά θα ήταν αν δεν ήμουν τόσο σκάρτος... Με πληγώνει να ξέρω ότι λες άλλο απο αυτό που νιώθεις. Αν τα μάτια είναι, όπως λένε, ο καθρέπτης της ψυχής τότε τα λόγια σου είναι ένας αντικατοπτρισμός. Μια αντίστροφη αντανάκλαση μιας κρυμμένης αλήθειας... Βλέπω ότι μ' αγαπάς, βλέπω ότι με θες, βλέπω ότι σου 'λειψα με κάθε σου όχι... Το μαρτυρούν τα μάτια σου...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Μα τί μπορώ να κάνω όσο είσαι ακόμη πληγωμένη; Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω και να σου αποδείξω ότι τα πράγματα αλλάζουν...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-602059749238108611?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-88385289957806145932009-05-15T20:59:00.006+03:002009-05-16T11:09:38.579+03:00<span style="font-family:lucida grande;">There's a thin line between right and wrong. I think I cross her from time to time.. But what is really true? Can I be so wrong or is everyone around me so damn right?</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">My mind's eye sees no further than one or two steps. Mist covers my answers... After that, it's all about what I've done. Who knows really the truth? Judgement is so easily implemented sometimes by people who don't even know you. People eager to crusify. Still people with good souls are there to balance the scale... But where is this coming to...?</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">I know this. Noone knows better what I want for me but me. My right is the best thing for me. I myself have the knowledge to aquire hapiness knowing what is the best choice in a life full of mistakes.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Hell, I can't afford to lose me. I'm alive. You can't steal from me my being true to me. It's who I am. It's the thing I treasure most in life. I can't let you reflect to me your bad self...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Looking at the mirror I come across an image deeply sad. Feeling locked inside a crystal world. Smiling at me for knowing the truth, though unable to chase her. I am the truth and I walk alone. My right and my wrong make me who I am, every single day... Now I know...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Its just who I am...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Υ.Γ. Το τραγούδι είναι λίγο "δυνατό" οπότε καλό είναι να το κλείσετε αν δεν αντέχετε την metal. Παρόλα αυτά είναι η πηγή έμπνευσης του κειμένου και το έβαλα!<br />Συγνώμη :)</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8838528995780614593?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-62800280795774632602009-05-11T00:51:00.004+03:002009-05-11T01:18:40.379+03:00<span style="font-family:lucida grande;">Τί είμαστε; Δε μου έχεις απαντήσει ακόμα. Δε μπορώ να πάω παρακάτω όταν δε ξέρω τί νιώθεις. Όταν δε μου απαντάς και με αφήνεις να αιωρούμαι. Όταν κρέμομαι απο τα χείλη σου...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Όλα ξεκίνησαν σαν ένα παιχνίδι, απο το πουθενά. Δεν είχαμε σκεφτεί τίποτα. Νιώσαμε και κάναμε. Νιώσαμε... ούτε αυτό δε ξέρω πλέον αν είναι αλήθεια μαζί σου. Με έχεις κάνει να αμφιβάλλω τόσο για όσα νομίζω ότι ένιωσα και ένιωσες μαζί μου. Τί είμαστε...;</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δέθηκα μαζί σου. Στο είπα, το έκανα, το έζησες... Μέχρι και σ'αγαπώ σου είπα, αλλά μου είπες ότι "δε μπορώ να σου πω σ' αγαπώ"... Με άφησες... Δε μου απάντησες ποτέ... Τί είμαστε...;</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Τα λόγια της αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου. Έφτασε η στιγμή.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Με πλησιάζεις στο μπαρ και μου προσφέρεις ένα ποτό, αλλά το έχω ήδη κατεβάσει. Μου ζητάς να μου μιλήσεις. Σε σταματάω λέγοντας σου αυτό που περιμένω... Δε μπορώ να προχωρήσω στη ζωή μου αν δε μου απαντήσεις. Τί είμαστε;</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αν όσα ζήσαμε είναι αληθινά, τότε μαζί θα προσπαθήσουμε για όλα. Όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν. Εγώ με σένα και συ με μένα. Οι δυο μας...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μα αν όλο αυτό είναι παιχνίδι..., τα μάτια της βούρκωσαν. Μόνο στο άκουσμα ότι όλο αυτό μπορεί να ήταν ψεύτικο, το βλέμμα της έσπασε και το δάκρυ έγυρε να το γειάνει. Συμπλήρωσε τα σπασμένα κομμάτια του βλέμματος με τη διάφανη δύναμή του. Κάλυψε όλη την ίριδα μα... δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον πόνο της φωνής και έπεσε... Κύλισε όταν η φωνή συνέχισε...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αν είναι απλά ένα παιχνίδι, τότε σε παρακαλώ άσε με να φύγω. Άσε με να αποκοπώ απο σένα για να μπορέσω να πατήσω πάλι στα πόδια μου... Άσε με...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μα όποιος την άκουγε ήταν σαν να φώναζε "</span><span style="font-style: italic;font-family:lucida grande;" >κράτα με..."</span><span style="font-family:lucida grande;"> Και ήθελα...μα... και ο εγωισμός πεθαίνει κάποιες στιγμές...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">"</span><span style="font-style: italic;font-family:lucida grande;" >Είναι απλά ένα παιχνίδι..."</span><span style="font-family:lucida grande;"> ,αποκρίθηκα χαμογελώντας, "</span><span style="font-style: italic;font-family:lucida grande;" >έτσι ξεκίνησε και έτσι παρέμεινε"...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">"Ευχαριστώ" είπε και έφυγε...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Γιατί το έκανα αυτό; Μπορεί να το μετανοιώνω κάθε μέρα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Μα πάντα θα πιστεύω ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα για εκείνη... Γιατί την αγαπώ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-6280028079577463260?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-71956174274817496062009-05-05T01:02:00.004+03:002009-05-05T01:21:30.911+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Ξεκίνησε σαν αστείο. Γύρισε σε άρνηση. Κατέλληξε σε τρέλα. Κι έτσι ζήσαμε δυο μέρες μόνο...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Έφταναν για πολλά. Όχι όσα θα θέλαμε ή θα μπορούσαμε, αλλά αυτό δε μας ενόχλησε. Εξάλλου αν δεν τελείωνε δε θα ήταν τόσο όμορφο και ξεχωριστό. Δεν θα άξιζε τόσο. Δε θα το θυμάσαι να το διηγείσαι, όπως είπες...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Η διάθεση δεν έπεφτε, απο τη πρώτη στιγμή μέχρι τη τελευταία. Κέφι, γέλιο. Ήταν φωτεινά, παρόλο που ήρθες βράδυ. Είχαμε και τις διαφωνίες μας, αλλά ήταν μέσα στο πρόγραμμα. Άλλωστε αν δεν υπήρχαν και αυτές ίσως να βαριόμασταν. Δε γίνεται να είναι όλα καλά, ε; Ξέρεις, ίσως να μη στο είπα μα, βοήθησες... Μου έκανες καλό. Αυτή η σπιρτάδα σου και η ενεργητικότητά σου πέρασαν και σε μένα, όσο ήσουν εδώ...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Εδώ...σε μια πόλη που έβρισκες όμορφη τη στιγμή που την έβριζα. Που σου άρεσε να τη περπατάς ενώ εγώ το απεχθάνομαι. Ακόμη απορώ. Τί καλό βρήκες; Με έβαλες σε σκέψεις. Με έκανες να αμφιβάλλω. Ποιός σε έστειλε; Γιατί το έβλεπες θετικά το μέρος; Μ'αρέσει. Μπορεί να άργησες, αλλά ίσως τελικά ο χρόνος να μην έχει τόση σημασία. Άλλωστε τότε είναι που χαίρεσαι τη στιγμή. Όταν σταματάς τους δείκτες. Όταν ο χρόνος απλά υπάρχει για να ξέρεις πότε είναι μέρα και πότε νύχτα. Πότε θα βγούμε για καφέ και πότε για ποτό.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Σ' ευχαριστώ.</span> Ήταν... ξεχωριστά... Με την... ωραία έννοια... Τώρα πρέπει να γυρίσω. Ο χρόνος τέλειωσε. Η καθημερινότητα με τραβάει πίσω και το τζάμι ανάμεσά μας δε φτάνω να τ' αγγίξω άλλο. Το <span style="color: rgb(102, 102, 102);">κελί</span> δε λησμόνησε να είναι κρύο, ούτε η συγκάτοικός μου, η ρουτίνα, αποφυλακίστηκε ακόμη. </span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:lucida grande;" >"Σαράντα και σήμερα" μου αποκρίνεται...</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:lucida grande;" >"Ποιός βιάζεται;" της απάντησα...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αν είχα κάθε μέρα τέτοια παρέα θα είχα γλιτώσει τη φυλακή. Χαμογέλασα και ξύπνησα...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7195617427481749606?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-87157627019485348532009-04-28T20:54:00.002+03:002009-04-28T21:11:29.251+03:00<span style="font-family:lucida grande;">Γι αυτό θέλεις να είσαι μαζί μου. Γι αυτό μου ζητάς να είμαστε μαζί. Γιατί θέλεις να είσαι με κάποιον που δεν είναι καλός...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Πάντα αυτό έκανες. Ζητούσες να είσαι με άτομα που δεν είναι τα "σωστά". Άτομα που θα σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα επειδή θα ξέρεις ότι άλλος δε θα ήταν μαζί τους. Σαν εμένα...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Δεν έχω κάτι να σου προσφέρω. Όσο και αν δε το πιστεύεις. Ξέρεις όμως ότι μέσα απο αυτό θα ζεις όπως θέλεις να ζεις τη σχέση σου. Μια σχέση που σε κάνει να νιώθεις καλά εσωτερικά. Όχι επειδή παίρνεις αγάπη, αλλά επειδή δίνεις αγάπη σε ένα σκάρτο άτομο. Εμένα.</span> <span style="font-family:lucida grande;">Διάβασα κάπου: "δε σε θέλω γι' αυτό που είσαι αλλά γι αυτό που γίνομαι δίπλα σου". Όσο υπέροοχη και αν γίνεσαι δε μπορώ να είσαι δίπλα μου για άλλο λόγο πλην της αγάπης. Όχι όταν ξέρω ότι δε σου βγάζω κάτι για μένα, αλλά κάτι για σένα. Κάτι για να ζεις εσύ...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Δε ταιριάζεις μαζί μου, δε σου αρέσω, δεν είμαι καλός άνθρωπος, είμαι σκάρτος. Άλλος ίσως να δεχόταν. Εγώ όμως ξέρω το μονοπάτι της αγάπης. Και συ δεν είσαι στο δρόμο της...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br />Μη με παρεξηγείς, μη με κακοκαρδίσεις, απλά δεν υπάρχει λόγος να είσαι μαζί μου. </span> <span style="font-family:lucida grande;">Σ' ευχαριστώ. Θα το θυμάμαι ότι μου έδωσες αξία...</span> <span style="font-family:lucida grande;"><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Σήμερα κερνάω εγώ. Καληνύχτα...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8715762701948534853?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-7404786583033642892009-04-21T20:22:00.005+03:002009-04-21T21:26:59.834+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Se4MdcmAdrI/AAAAAAAAAFU/BEoFsEW_pWs/s1600-h/untitled.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Se4MdcmAdrI/AAAAAAAAAFU/BEoFsEW_pWs/s200/untitled.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327209109257221810" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Γιατί υπάρχουνε και κάποιοι που συγκινούνται με το κάτι. Ναι, υπάρχουνε και τέτοιοι άνθρωποι εκεί έξω. Άνθρωποι που κάτι απλό μπορεί να τους συγκινήσει. Δε το καταλαβαίνεις. Δε μπορείς να το νιώσεις. Σου είναι αδύνατο. Δε φταις εσύ...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Είχα ένα δρόμο στο μπαλκόνι μου μπροστά στο τότε φοιτητικό μου σπίτι. Ήταν αριστερά η ανηφόρα και δεξιά η κατηφόρα. Το βράδυ κίτρινα φώτα συνόδευαν το δρόμο.Του κάνανε παρέα στη πορεία που χάραζε. Ο πάνω δρόμος τελείωνε σε ένα δάσος, ο κάτω χανότανε σε κάτι πολυκατοικίες. Έβγαινα στο μπαλκόνι παρέα με το ποτό μου και καθόμουν. Έμπαινα έτσι στη παρέα των φώτων και της ασφάλτου. Ήταν αργά οπότε είχε ησυχία. Ήταν τόσο μελαγχολικά και όμορφα. Καθόμουν και χάζευα τη διαδρομή παρέα με τις σκέψεις μου. Δεν ένιωθα μόνος. Μελαγχολούσα αλλά η μοναξιά δεν ήταν στη παρέα μου. Την είχα διώξει για να δώσω χώρο στη λύπη μου. Ο άνεμος φυσούσε και το φεγγάρι με κοιτούσε με αυτό το βλέμμα ... Το ίδιο βλέμμα που έχει πάντα όταν το κοιτάω. Ένα ζεστό, μελαγχολικό και λυπηρό ύφος. Σα να λυπάται για μένα επειδή ξέρει τι τραβάω αλλά ταυτόχρονα μελαγχολεί γιατί ξέρει ότι μπορώ να αλλάξω κάποια πράγματα αλλά δε το κάνω. Και το ζεστό του βλέμμα μου λέει ότι είναι εκεί για μένα. Είναι κοντά μου και με προσέχει, ακόμα κι όταν δε το βλέπω.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αυτό ήταν μια συχνή κατάλληξη των βραδυών μου. Ήταν ο κόσμος μου. Ήταν η στιγμή μου. Ήταν κάτι που ήξερα ότι θα μου λείψει όταν θα το χάσω. Ήταν ένα κομμάτι μου. Και αυτό με συγκινούσε. Αυτό το τόσο ξεχωριστό κάτι μου. Που θα σου περνούσε απαρατήρητο. Για μένα όμως μετρούσε. Εσένα δε θα σε άγγιζε. Εμένα με αγκάλιαζε...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Λυπάμαι που δε θα το νιώσεις. Είναι πραγματικά όμορφο να δένεσαι με κάτι τόσο μικρό. Μικρό για τους άλλους. Τεράστιο για σένα... Δε θα με πρόσεχες όσες φορές και αν στο έλεγα. Θα έλεγες πως δεν είμαι καλά. <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Δε ξέρεις όμως ότι υπάρχουνε και κάποιοι που συγκινούνται με το κάτι...</span></span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-740478658303364289?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-28826589260321387762009-04-20T21:35:00.006+03:002009-04-20T22:30:32.953+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SezNJqevryI/AAAAAAAAAE8/l0IVbLilg4o/s1600-h/5886-bigthumbnail.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SezNJqevryI/AAAAAAAAAE8/l0IVbLilg4o/s200/5886-bigthumbnail.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326858025178214178" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;"><br />Δεν του ανοίγεσαι. Δεν του λες τίποτα. Παρά μόνο περιμένεις μόνη σου. Περιμένεις τον ίδιο. Να ωριμάσει μέσα του αυτό που δε θέλεις να του βγάλεις η ίδια. Περιμένεις να το θυμηθεί απο μόνος του...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε σε πειράζει. Όχι σε σημείο που να μην αντέχεις... Έτσι τον πήρες πίσω. Δεμένο στην άγνοια. Αποφάσισες να τον ζήσεις κοντά σου τρέφοντας την ελπίδα μέσα σου, παρά να μην τον έχεις καθόλου. Στον στερήσανε όταν έπρεπε να φύγει. Τώρα μπορούσες να τον φέρεις πίσω και το έκανες με όλη σου την καρδιά. Δεν το ξανασκέφτηκες στιγμή. Πόσο θα πονέσεις που θα τον έχεις κοντά σου αλλά δε θα τον "έχεις" όπως πρώτα, πως μπορεί να μη καταφέρεις τίποτα. Όχι, δεν τα σκέφτηκες αυτά. Γιατί δεν ήταν αυτά που ονειρευόσουν.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ήταν ένα τραγούδι, ένα τραγούδι που δε το άφηνες να σταματήσει να παίζει. Ήταν το τραγούδι σας... Κάτι που δε σε άφηνε να το αφήσεις. Σου θύμιζε τα πάντα. Σου έβγαζε τα συναισθήματα που είχες στη καρδιά σου. Ήταν το κλειδί για να ανοίξει το σεντούκι των αναμνήσεων και να γεμίσει τον κόσμο σου με χρώματα. Χρώματα που χρησιμοποιούσαν τη γυαλάδα προσπαθώντας να σου μοιάσουν. Και χαμογελούσες. Κάθε φορά που το ακούς συνεχίζεις να χαμογελάς...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Η δοκιμή σε πλήγωσε. Ήθελες τόσο πολύ να πιαστείς απο μια εξέλιξη όταν τον είδες να το ακούει. Σφίχτηκε η καρδιά σου. Δεν ανάσαινες αλλά σημασία δεν έδινες. Όλο σου το είναι ήταν εκεί. Κρίμα. Δεν το έβαλες κάτω. Δε νικήθηκες ακόμα... Ήταν μια μάχη, όχι ο πόλεμος. Ένιωθες ότι κάποια στιγμή θα νικούσες. Το ένιωθες...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ήρθε η αγαλίαση. Ήρθε το δάκρυ της αγάπης απο τη ματιά της ελπίδας. Το βλέμμα σου το παιδικό, όπως χαίρεται ένα μικρό παιδί. Ήταν τότε που έβλεπε εφιάλτη. Ένα άσχημο όνειρο. Και συ δε μπορούσες να κάνεις τίποτα να τον ξυπνήσεις. Μόνο να τραγουδήσεις. Να πιάσεις απο μέσα σου τη μελωδία της δύναμης. Όταν απότομα τη διακόπτεις. Πέφτεις πάνω του μη πιστεύοντας ότι έχει ξυπνήσει. Η αγκαλιά σου τον πνίγει. Τον πονάς. Δε σταματάς όμως. Δε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Τον αγαπάς!</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Γυρνάτε σπίτι. Εσύ οδηγείς. Αυτός στο πίσω κάθισμα. Τα χάνεις. Ακους τη μελωδία αλλά ξέρεις ότι δεν είναι απο σένα. Τότε ακούς τη φωνή του να λέει: " It's the fate of..." Ο τίτλος του τραγουδιού. Θυμάμαι..."</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Χαμογέλασες και το δάκρυ βρήκε στήριγμα στα χείλη σου...<br /><br />Υ.Γ. Δε γνωρίζω αν κανένας απο σας που με διαβάζει βλέπει και anime, αλλά αν το κάνει και του αρέσουν έστω και λίγο τα κείμενά μου τότε πρέπει να δει το Rah-xephon. Το υπάρχον anime είναι τόσο συναισθηματικό που συγκινεί. Η συγκεκριμένη σκηνή με έκανε να ανατριχιάσω. Σας το προτείνω!!!!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-2882658926032138776?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-55487000622865465132009-04-19T16:55:00.006+03:002009-04-19T20:44:39.167+03:00Η φίλη μου Raven με προσκάλεσε σε ένα ακόμα blogoπαίχνιδο. Πρέπει να γράψω μερικές ταινίες που μου άρεσαν πολύ! Όλες δε γίνεται οπότε ξεχωρίζω αυτές που μου άφησαν την καλύτερη εντύπωση!<br /><br />1) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">300</span><br /><br />Η ταινία είναι απίστευτη. Δε περιγράφεται. Απλά δείχνει πόσο Έλληνες ήμασταν και πως καταντήσαμε. Δεν υπάρχει η ταινία απλά. Σου έρχεται να πάρεις και συ ένα όπλο και να ανέβεις να σκίσεις Πέρσες. Και ειρηνόφιλος να είσαι όταν τη βλέπεις νιώθεις πολεμόχαρής απο την πρώτη σκηνή. Προσκυνώ.<br /><br />2) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Sin City</span><br /><br />Νταξ. Τί να πεις τώρα για Miller? Ο τύπος δε ξέρει τι κάνει. Ούτε στα κόμιξ ούτε στις ταινίες του. Οργιάζει! Τόσο πρωτότυπη και διαφορετική ταινία που σε κερδίζει.<br /><br />3) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Crash</span><br /><br />Ένα θα πω. Η ταινία με έκανε να πεταχτώ 2 φορές απο το κρεβάτι μου και να πω: "τί έγινε τώρα ρε φίλε". Πραγματικά καταπληκτική ταινία πάνω στον ρατσισμό. Χωρίς να βασίζεται σε βαρύ casting. Δείτε την!<br /><br />4) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">The matrix trilogy</span><br /><br />Δε μπαίνω καν στον κόπο να την περιγράψω... Μικρός τότε όταν βγήκε το ένα είχα βγει απο τον κινηματογράφο και δε μπορούσα να πιστέψω τί είχα δει. (χαζό παιδί χαρά γεμάτο)<br /><br />5) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Patch Adams</span><br /><br />Μια τότε κοπέλα μου με είχε βάλει να την δω και την ευχαριστώ απο τότε. Ο τύπος είναι κάτι το οποίο δε γίνεται να υπάρξει σήμερα αλλά όταν τελειώνει η ταινία αισθάνεσαι τόσο ευτυχισμένος και δυνατός και νιώθεις οτι μπορείς να δώσεις έστω και λίγη απο τη μαγεία που πρόσφερε εκείνος. Καταπληκτικό έργο<br /><br />6) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">I am Sam</span><br /><br />Νταξ again. Ο Sean Penn δίνει ΡΕΣΤΑ. Με έκανε να κλάψω τόσες φορές που δε το πίστευα. Ειδικά όταν έτρεχε με την τούρτα στις σκάλες να προλάβει το ραντεβού με την κορούλα του και γλίστρισε στις σκάλες με έκανε να μη σταματάω να κλαίω. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι ανατριχιάζω και μου έρχεται να τα μπήξω. Η ταινία είναι Must!<br /><br />7) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Saw</span><br /><br />Το πρώτο ήταν για μένα όλα τα λεφτά. Τρελό σενάριο που ήταν πάρα πολύ καλά σκηνοθετημένο. Καταπληκτικό το 1 και το 2. Με ελαφρύ προβάδισμα για μένα στο 1. Τρομερές ανατροπές. Δοκιμάστε την<br /><br />8) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">LotR Trilogy</span><br /><br />Να πω τίποτα για Tolkin?<br /><br />9) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Braveheart</span><br /><br />Άλλη μια ταινία έπος. Όταν στο τέλος πεθαίνει αναρωτιέσαι πως μπορεί ένας άνθρωπος να κρύβει τόση δύναμη μέσα του. Δεν είναι μόνο η μάχες. Είναι ο ίδιος ο William Wallas που τα κάνει αυτά γιατί του σκοτώσανε τη γυναίκα. A ρε Gibson...<br /><br />10) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Jack</span><br /><br />Άλλο κλάμα εδώ. Είδα την ταινία σχετικά μικρός βέβαια αλλά την είδα μέσα σε ένα πσκ 3 φορές και δε σταμάταγα το κλάμα με τίποτα πάλι. Όσοι τη θυμάστε ίσως να ξέρετε ότι είναι στο στυλ κωμωδίας αλλά η πονεμένη πλευρά του Jack στις αρχές του έργου ειδικά μπορεί να σε κάνει να μη σταματάς του λυγμούς. Προσκυνάμε τον Robbin Williams εδω!<br /><br />11) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ο κύκλος των χαμένων ποιητών</span><br /><br />Robin Willias δάσκαλος (με επιρρέασε και μένα στον τρόπο που κάνω μάθημα στα παιδιά είναι η αλήθεια) που μαθαίνει στα παιδιά το μάθημα με διαφορετικό τρόπο. Δε θέλω να πω τίποτα. Μόνο να την δείτε. Carpe Diem!!!!<br /><br />12) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">The dark knight</span><br /><br />Joker. Και μόνο το πως παίζει ο τύπος τον Joker (πέθανε τώρα, έλεος) αξίζει να δείτε την ταινία. Ποιός batman και μαλακίες...<br /><br />13) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Good Will Hunting</span><br /><br />Δεν έχω θέμα με τον Robin Williams, νταξ? Παίζει και o Matt Damon μέσα. Απλά τυχαίνει να παίζει τρομερά σε τρομερές ταινίες. Και δεν είναι καν πρωταγωνιστής. Πάντως παιδιά η ατάκα του Μπεν Αφλεκ "θα 'θελα ένα πρωί όταν έρθω να σε πάρω για τη δουλειά να λείπεις(η κάπως έτσι)" στον καλύτερό του φίλο είναι κάτι που δε μπορώ να ξεχάσω ακόμα... Και όλο αυτό επειδή νοιαζόταν...<br /><br />14) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">P.S. I love you</span><br /><br />Μου άρεσε πολύ η ιστορία. Πολύ πρωτότυπο<br /><br />15) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Scary movie 1</span><br /><br />Η μοναδική ταινία που με έκανε να γελάσω τόσο πολύ. Απίστευτο γέλιο. Πέφτεις κάτω πραγματικά<br /><br />16) <span style="color: rgb(255, 0, 0);">A walk to remember</span><br /><br />Μια πολυ συναισθηματική ταινία που επίσης μου άρεσε πολύ. Η ιστορία του να ζεις κάποιον όσο προλαβαίνεις πριν τον χάσεις. Πολύ όμορφη!<br /><br />Αυτες τις λίγες έχω να πω για μένα. Ίσως είναι κι άλλες που δεν θυμάμαι τώρα αλλά για να θυμάμαι αυτές πάει να πει ότι παίξανε ρόλο. Enjoy watching όσοι το επιχειρήσετε!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5548700062286546513?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-74458836751734277102009-04-16T01:55:00.003+03:002009-04-16T02:12:43.985+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Βασισμένος στην απόσταση η ανάμνησή σου γίνεται καπνός με μια απλή κίνηση του χεριού. Όταν όμως είσαι κοντά... ότι κινηση και αν κάνω η σκέψη σου δε φεύγει απο το μυαλό μου. Δε μπορώ να το ανεχτώ αυτό. Δε θέλω να συμβαίνει. Δε μου κάνει καλό. Και με πειράζει που δε μπορώ να κάνω κάτι...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Πόσο δύσκολο είναι να μη σκέφτεσαι; Πόσο άσχημο είναι να μη μπορείς να σταματήσεις τον λογισμό σου. Πόσο υπερβολικά πονάει... Σε πολεμάω, δε σε θέλω στη ψυχή μου. Θέλω να είμαι ελεύθερος απο σένα. Δε μπορώ άλλο...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Γιατί μου το κάνεις αυτό; Δε με πλήγωσες αρκετά; Δε βαρέθηκες να με πονάς; Και το χειρότερο... είναι ότι δε το ξέρεις... Δε σου περνάει απο το μυαλό καν απο το μυαλό. Δε σκέφτεσαι ότι κάθε φορά που σε αγνοώ μπροστά στα μάτια σου, τα μάτια μου δε μπορούν να συγκρατήσουν το βλέμμα μου. Δε μπορώ να αντισταθώ. Ότι κι αν κάνω. Δεν έχω τη δύναμη. Λυγίζω μπροστά σου. Τί θα κάνω...;</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Σε μισώ. Για όλα αυτά που είσαι για μένα. Όσο σε αγαπάω άλλο τόσο σε μισώ. Μου πρόσφερες τόσα... Μου πήρες άλλα τόσα...ίσως και παραπάνω. Σε μισώ. Γιατί με έκανες να σε αγαπήσω τόσο και μετά... Με έκανες να πετάξω μόνο και μόνο για να πέσω δυνατότερα. Δε το ήθελες. Και ίσως απο μεριάς μου να έκανα χειρότερα σε σένα. Δε το γνωρίζω. Γνωρίζω μόνο όσα λέει η δική μου καρδιά. Όσα έλεγε... Δε μου μιλάει πια. Μετά απο αυτά που της έκανα δε μπορεί να με συγχωρέσει. Δεν έχει το κουράγιο. Ξέρει μόνο ότι με το ζόρι κρατιέται. Όχι για να μη σπάσει. Αυτό το έχει κάνει απο καιρό. Για να μη ματώσει πάλι. Δυσκολεύεται τόσο να κρατήσει τις πληγές της δεμένες. Και το βλέμμα της... Όταν το σκέφτομαι δακρύζω... Είναι σιωπηλό και σα να μου λέει "μη με πληγώσεις άλλο, δεν αντέχω. Ακούς";...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7445883675173427710?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-27024961634197124222009-04-12T21:11:00.003+03:002009-04-12T21:31:49.311+03:00<div style="text-align: left; font-family: lucida grande;">Θα 'μαι κοντά σας. Ότι και αν μου συμβεί...<br />Δε θα νιώθετε ότι λείπω. Θα 'μαι 'κει...<br /></div><br /><span style="font-family: lucida grande;">Δε ξέρω γιατί το γράφω αυτό, ίσως σε περίπτωση που πάθω κάτι... Ότι και αν γίνει θα είμαι εκεί. Για σάς που αγαπάω, εσάς που ήσασταν για μένα και 'γώ προσπαθούσα να είμαι για σας...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Δε ξέρω αν θα σας λείψω, το ελπίζω μονάχα. Θα 'θελα να δω απο μια μεριά τη κηδεία μου. Ίσως ακούγεται παράξενο και εγωιστικό, αλλά αν μπορούσα θα ζητούσα να δω πώς θα ήταν. Αν πάψω να υπάρχω τώρα, πώς θα ήταν τα πράγματα...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ελπίζω να έχω τη δυνατότητα να σας βλέπω να ζείτε. Δε ξέρω αν θα υπάρχω μετά το θάνατο μου, αλλά αν μπορώ δε θα φύγω απο κοντά σας. Θα 'μαι 'κει. Έστω και ένας να ρωτήσει πού είμαι, θα του απαντήσω. Θα τον κάνω να καταλάβει ότι δεν έφυγα απο δίπλα του στιγμή...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Θα μου λείψετε... Να σας αγγίζω, να σας παίρνω αγκαλιά που τόσο μου αρέσει, να σας κάνω να γελάτε και ότι άλλο έκανα στη παρέα μαζί σας. Σας αγάπησα και ξέρετε ποιούς εννοώ. Κάθε δικός μου άνθρωπος θα το νιώσει στη καρδιά του το "σας". Γιατί με ξέρετε. Εσείς μου, μου...</span><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ίσως να είναι καλύτερα χωρίς εμένα, ίσως να σας διευκολύνω αν φύγω, ίσως... Πώς θα ήταν άραγε...; Ίσως να μη σας προσφέρω τόσα πολλά με το χαζό χαρακτήρα μου. Ίσως να κουράζω παρά να ευχαριστώ. Ίσως... Δεν το ξέρω... Είστε πολύ ευγενικοί για να μου το πείτε έτσι κι αλλιώς. Εσείς που με δέχεστε όπως είμαι, που υπάρχω μαζί σας χωρίς να μπορείτε να κάνετε κάτι... Εσείς μου... Εσείς... Μου...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Σας ευχαριστώ όλους. Ξεχωριστά για ότι είσαστε για μένα και όλοι μαζί που είστε υπέροχοι. Σας αγαπάω!</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Αν μου τύχει κάτι διαβάστε αυτό το κείμενο και νιώστε το. Θα 'μαι κοντά σας αν με θέλετε. Σας ευχαριστώ!</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Υ.Γ. Αφιερωμένο σε σας για τους οποίους είμαι ο Ηλίας και με δέχεστε. Σας αγαπώ, αληθεια...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-2702496163419712422?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-71924243812255681462009-04-06T16:36:00.004+03:002009-04-06T21:49:06.139+03:00<span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Συγνώμη. Δεν πρέπει, μα δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Έτσι είμαι εσωτερικά και δεν έχω καταφέρει να αλλάξω... Προσπάθησα, ακόμα προσπαθώ... Μα τί περνάει απο το χέρι μου παραπάνω; Ίσως κάπου μέσα μου να μη θέλω να αλλάξω. Αλλά να ξέρεις δεν είναι συνειδητά. Αν μπορούσα θα άλλαζα, αλήθεια...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Θα γινόμουν άκαρδος. Χωρίς όνειρα κι ελπίδες. Χωρίς μαγεία και χαμόγελα. Θα ζούσα χωρίς να με νοιάζει τίποτα. Χωρίς να δίνω δεκάρα. Θα έπαιρνα αυτό που ήθελα χωρίς να σκέφτομαι καθόλου τον άλλο. Γιατί έτσι επιβιώνεις σήμερα. Έτσι περνάς υπέροχα... Εγώ, εσύ, ο καθένας... Όχι τώρα...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Τώρα δένομαι. Δένομαι εύκολα. Δένομαι δυνατά. Δένομαι γαι 'μένα... Και όταν ξεκινάω να δένομαι ξέρεις...δε λογαριάζω πολλά... Αυτό το δέσιμο με ταΐζει αρκετά. Τόσο όσο χρειάζομαι για να υπάρχω. Αλλά δεν είναι σωστό έτσι. Δεν είναι, όχι... Ούτε για 'μένα, ούτε για 'σένα, ούτε για κανέναν... Αν επιρρέαζε μόνο εμένα δε θα έδινα δεκάρα. Με έμαθες τώρα, μ' αρέσει να χαλιέμαι. Το διασκεδάζω. Κατεβαίνει και πιο εύκολα το ποτό... Τώρα όμως δεν το ελέγχω. Πιάνει και σένα το δέσιμο. Και αυτό δε μας πάει. Είναι πολύ σφιχτό για να μας αφήσει να αναπνεύσουμε. Οι κόμποι δε λύνονται. Ούτε του σχοινιού, ούτε του λαιμού...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσει. Και θα γίνει. Στο δικό μου χέρι είναι. Τί κι αν πρέπει να το κόψω; Έφταιξε, θα πληρώσει. Δίκαια πράμματα. Αυτό και 'γώ μαζί. Το να 'σαι φτιαγμένος κάπως δεν αποτελεί ελαφρυντικό. Οι πράξεις σου σε κάνουν. Μη κάνεις κάτι που δε πρέπει, και 'γώ κάνω... Δένομαι. Όχι, δεν έχεις το δικαίωμα. Ότι δε λύνεται κόβεται και αυτό το δέσιμο γίνεται γόρδιος δεσμός. Ένας δεσμός δικός μου με σένα χωρίς εσύ να γνέψεις συγκαταβατικά. Τη σκιά σου πήρα και της έδωσα τη ψυχή σου, έτσι να 'χω κάτι να σου μοιάζει. Δε σε ρώτησα όμως... Ούτε μου πέρασε απο το μυαλό να το κάνω. Αν μου πέρασε, το σκότωσα. Είπα, δε ρωτάω για να δεθώ. Απλά το κάνω... Δικαίωμά μου. Όταν μπλέκεσαι και 'σύ όμως, τότε το παρακάνω.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Δε σου ζητάω να μ' ακούσεις, ούτε να φερθείς ανάλογα με τα λόγια μου. Αν το κάνεις θα το καταλάβω και δε θα μου αρέσει. Ένα κρίμα είναι αρκετό. Όχι απο δύο όμως...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Καληνύχτα... Ο αέρας έφτασε να με πάρει...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7192424381225568146?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-82479202321450423592009-03-30T21:07:00.003+03:002009-03-30T21:35:16.085+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Δεν πρέπει να σου πω σ'αγαπώ. Γιατί φοβάμαι το μετά. Γιατί δε ξέρω τι μπορεί να φέρει. Γιατί το αύριο ίσως σε πάρει μακρυά μου. Γιατί νιώθω πως αν το πω θα σε χάσω...</span> <br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ζούμε καθημερινά σε ένα παιχνιδι έρωτα και αγάπης επειδή μας κρατάει ζωντανούς. Επειδή χωρίς αυτό δε θα είμαστε εμείς και τότε ίσως σε χάσω. Ίσως όταν σε κερδίσω να μη μπορώ να σε έχω. Και πονάω... Πονάει πολύ να μη μπορώ να σου πω πως σ'αγαπώ. Να σε φιλάω και να πληγώνομαι προσπαθώντας να φυλακίσω τις λέξεις στο στόμα μου. Να σε κοιτάω στα μάτια και να τυφλώνομαι απο αγάπη. Και να θέλω να ουρλιάξω πως σ'αγαπάω. Να το λέω συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια... Χωρίς να πρέπει να σκέφτομαι ότι απαγορεύεται.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Σ'αγαπώ, μ' όλη μου τη ψυχή, όλο μου το είναι. Ξεκινάω τη μέρα και σκέφτομαι ότι θα σε δώ και με γεμίζει ευτυχία. Σε παρακολουθώ όταν δε με κοιτάς και δε μπορώ να τραβήξω το βλέμα μου απο πάνω σου. Στις πιο απλές σου κινήσεις βρίσκω κάτι που τις κάνει υπέροχες, με χαρακτηριστική ευκολία. Σ' αγαπώ και σε έχω ανάγκη. Αλλά ακόμα, δε μπορώ να σου πω πως σ' αγαπώ...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε το βλέπεις; Θα τα γκρεμίσω όλα. Ίσως και όχι, αλλά δε μπορώ να το πάρω αυτό το ρίσκο. Δε μπορώ να σε χάσω. Καταλαβαίνεις;</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μη μου θυμώνεις και μη θυμώνεις ούτε σε σένα. Αυτοί είμαστε. Αυτή τη στιγμή έτσι μπορούμε να έχουμε ο ένας τον άλλο. Μα ακόμα κι έτσι θα περιμένω. Γιατί σ' αγαπάω...</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-8247920232145042359?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-42964870020489808882009-03-23T20:18:00.002+02:002009-03-23T20:34:28.799+02:00<div style="text-align: justify; font-family: lucida grande;">Όταν νοιάζεσαι χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι... Όταν δεν περνάει απο το χέρι σου... Όταν... δεν...<br /><br />Σου έχει τύχει να θέλεις και να μη μπορείς; Να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν αν...; Όταν βρίσκεις κάτι απο το πουθενά και το μέλλον γίνεται παρελθόν χωρίς να υπήρξε ποτέ παρόν. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται, να αναρωτιέται και να φαντάζεται... Δε θα πω ονειρεύεται γιατί είναι επικίνδυνο. Αλλά δε μπορείς να συγκρατηθείς. Σου άρεσε. Έχεις κάτι στο μυαλό σου να τριγυρίζει, όμορφα και ενοχλητικά... Γιατί ξέρεις, ξέρεις το μέλλον και το μετέτρεψες σε παρελθόν μόλις τώρα. Μα δε σταματάς να χαμογελάς... Συνεχίζεις...<br /><br />Νιώθεις, με κάθε δευτερόλεπτο, με κάθε χτύπο μέσα σου... Ξέρεις που απευθύνονται... Και χαμογελάς...<br /><br />Μη λυπάσαι, δεν έχασες κάτι που είχες. Μια διαφορετική σκέψη ήταν, με ένα άγγιγμα έρωτα και δυο δάκρυα. Το ένα χαράς και το άλλο λύπης... Της λύπης όμως το σκουπίζεις γρήγορα με το χέρι. Δε θές να υπάρχει. Το άλλο όμως, το αφήνεις να ταξιδέψει στο πρόσωπό σου. Να μάθει κάθε πτυχή, κάθε χαρακτηριστκό, κάθε σημάδι σου... Και εύχεσαι να είναι αργό το ταξίδι του, για να μη σβήσει ποτέ το συναίσθημα... Και όταν πλέον φτάσει στο στόμα σου, το παίρνεις μέσα σου μετόση προσμονή, σα να μην έχεις γευτεί θάλασσα ποτέ. Η πιο γλυκιά αρμύρα που μπορείς να αναζητήσεις και να μη βρεις πουθενά αλλού...<br /><br />Καιρό είχες να θυμηθείς ότι η καρδιά σου βρίσκεται στη θέση της. Ότι δεν έχει πάψει να χτυπάει, έστω κι αν την έβαλες στην άκρη του κόσμου σου, στο τέλος του μυαλού σου, εκεί όπου προσμένουν οι άκαρπες σκέψεις να την σκεπάσουν και να της αλλάξουν χρώμα... Άκου...<br /><br />Σήκω τώρα, άργησες. Θα χάσεις το τρένο. Και δε ξέρεις αν θα περάσει άλλο...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4296487002048980888?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-77483246950894941032009-03-15T23:20:00.004+02:002009-03-15T23:53:34.077+02:00<div style="text-align: justify; font-family: lucida grande; color: rgb(192, 192, 192);"> Σε παρακαλώ. μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Σε βλέπω να γελάς και να είσαι μέσα στην ευτυχία. Και μου λες ότι φταίει πως ονειρεύεσαι! Πώς το κάνεις;<br /> <br />Δε το βάζεις κάτω, τίποτα δε σε λυγίζει. Ζεις τη ζωή σου και ακόμα και αν δεν είναι όπως τη θες, τη βαφτίζεις όνειρο και χαμογελάς. Άλλο καλό, άλλο κακό. Δε σε ενοχλεί. Το ζεις με τη καρδιά σου. Και όταν τελειώνει λες "έζησα το όνειρο", όχι το "γνωστό" όνειρο, μα ακόμα κι έτσι... χαμογελάς... Σε παρακαλώ, μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Το έχω ανάγκη...<br /> <br />Η ελπίδα, τυφλή καθώς είναι, απομακρύνθηκε σε σκοτάδια απελπισίας και τα φτερά της πλέον δεν ανοίγουν. Σε έχω δει να λυγίζεις μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι τίποτα δε μπορεί να σε κρατήσει απο το να χαμογελάσεις. Σηκώνεσαι με δυσκολία, χωρίς να το βάζεις κάτω, και ευχαριστείς το σύμπαν που σε αξίωσε να το ζήσεις κι αυτό. Σε παρακαλώ, μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Το έχω ανάγκη...<br /> <br />Τα δικά σου φτερά έχουν καεί άπειρες φορές και δεν κλαις για ότι έγινε, μοναχά τους κάνεις μια κηδεία με ένα χαμόγελο και φοράς τα καινούργια. Και μ' αυτά θα πετάξεις με την ίδια φρεσκάδα που έχεις σε κάθε νέο όνειρο!<br /> <br />Πώς μπορείς να αφήνεις τους εφιάλτες δεμένους με αλυσίδα, με την ελπίδα γραμμένη στα δεσμά τους; Γεννάς το φως σε ένα δωμάτιο με τελειωμένα κεριά που ξεψυχούν στο φύσημα της ψυχής, σα να μπορείς να κάνεις τα πάντα με τη δύναμη της ψυχής σου. Σε παρακαλώ, μάθε μου πώς να ονειρεύομαι. Το έχω ανάγκη...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7748324695089494103?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-75961298907903487812009-03-05T18:39:00.004+02:002010-10-07T16:46:42.354+03:00<span style="font-family:lucida grande;">Ακόμα εδώ είμαι. Εσύ πού είσαι; Αυτό που μας έδενε κόπηκε και το σχοινί μας το κράτησα εγώ. Για να θυμάμαι το δέσιμο. Μπορεί να μη δίνεις μία, για μένα είναι τα πάντα. Πες με τρελό αλλά θα βγεις λάθος. Τρελός δεν είμαι τώρα, τρελός ήμουν που αγάπησα έτσι. Πώς τα δίνεις όλα κύριε; Ποιός στα ζήτησε; Τί μας το παίζεις; Καλός; Όταν παίρνεις τις αποφάσεις σου για τη ζωή σου μη τα ρίχνεις σε άλλον. Έκανες ότι έκανες, μέχρι εκεί. Κοίτα την κομμένη άκρη και προσπάθησε να μαντέψεις ποιά κλωστή δε λειτούργησε όπως έπρεπε... Αν το βρεις έλα να μου το πεις, έχω κανά δυο πλεκτά στα όριά τους...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δεν έχεις πουθενά να πας. Γι' αυτό και αποπροσανατολίζεσαι. Χάνεις το δρόμο σε μια πλατεία με απέραντα πλακάκια μην έχοντας που να πατήσεις. Φοβούμενος μη κάνει δίπλα το πλακάκι και βρεθείς μετέωρος στο κενό πάλι. Μένεις στάσιμος στην απάτη μιας οπτασίας που γελάει σε βάρος σου.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μη κοιτάς κάτω. Κάνε το βήμα. Τί πιο κάτω απο τον πάτο. Και στο μηδέν να βρεθείς δεν έχασες κάτι που είχες για να στεναχωρεθείς. Μη φοβάσαι όταν δεν έχεις να χάσεις τίποτα.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ουπς, τί μαλάκας; Τόση ώρα με έπαιρνες στα σοβαρά; Χαχαχα. Και σε είχα για έξυπνο. Μη πιστεύεις ότι σου λένε ρε. Μην ακούς υποσχέσεις και φήμες. Μην ακούς ευχές. Μόνος θα παλέψεις. Γεμίζεις το μυαλό σου με εικασίες, χαροπές ελπίδες σε μια αλάνα με πεθαμένες καρδιές, περιμένοντας να αναστήσεις <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Το</span> νεκρό...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δε κρατάει πολύ. Κλείσε τα μάτια, σκούπισε τα δάκρυα και άσε τη θαμπή όρασή σου να κάνει τη δουλειά. Τρέξε σε αυτό που λάμπει και μη διστάσεις αν δεις το κόκκινο να τρέχει μαζί σου... Και κυρίως, <span style="color: rgb(153, 0, 0);">μη κοιτάξεις πίσω...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7596129890790348781?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-77008910689125794172009-03-04T00:01:00.009+02:002009-03-04T01:17:27.409+02:00<span style="font-family:lucida grande;">Γιατί πονάει... Αυτό που εσύ κάνεις και 'γώ βλέπω. Αυτό που εσύ βγάζεις και 'γώ εισπράττω. Αυτό που δε νοιάζεσαι και 'μένα σκοτώνει. Αυτό...</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:lucida grande;">Δεν αναλογίστικες στιγμή τις συνέπειες... Απλά έκανες... Τί κι αν ήμουν εκεί; Τί κι αν ξέρεις ότι σ' αγαπάω; Δε σέβεσαι τίποτα. Η αλαζονεία σου σε συνεννόηση με την παρόρμηση κατάφεραν το πολύ απλό. Να κάνεις το ραγισμένο γυαλί να σπάσει... Μέχρι πριν ήξερες, τα κομμάτια μαζεύονται. Τα μύρια θρύψαλα του γυαλιού όμως δεν κολλάνε, γιατί εξανεμίζονται... Δεν υπάρχουν να τα πιάσεις να τα ενώσεις. Τώρα πια αν προσπαθήσεις να τα ενώσεις τα κενά ανάμεσα θα είναι διακριτά, σε σημείο να είναι απροσπέλαστα. Ένα κατακερματισμένο πτώμα μιας αγάπης που άφησες να πέσει απο τα χέρια σου, την ώ</span><span style="font-family:lucida grande;">ρα που τα δικά μου ήταν δεμένα, ανήμπορος να σε σταματήσω... Διότι, αν περνούσε απο το χέρι μου, δε θα σε άφηνα στιγμή να την κρατήσεις μετέωρη στα παγωμένα σου δάχτυλα. Είχαν παγώσει απο το ψύχος του εγωισμού σου, μα δε σκέφτηκες ότι το κρύο σώμα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του μυαλού σου, δεν λειτουργούν τα παγωμένα άκρα μάτια μου...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Σταμάτα να κλαις, η στιγμή έγινε παρελθόν και δε μπορείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο. Δεν ωφελεί να κλαις πάνω απο κάτι που σκότωσες. Πάει, πέθανε... Βλέπεις μερικά πράγματα δεν έχουν την ίδια προσοχή απο κάθε άνθρωπο. Για σένα η αξία της φάνηκε μικρότερη στα μάτια σου. Ίσως γιατί αυτά έλαμπαν την ώρα που φτιαχνόταν. Ίσως γιατί παρά την αγάπη σου, θεώρησες ότι αν κάτι το διαλύσεις τότε θα πάψει να υπάρχει. Θα το βγάλεις απο μέσα σου. Καημενούλα, οι γνώσεις σου μέχρι εκεί φτάνουν... <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Δε σου έμαθε κανείς την αγάπη. Και δεν άφησες και τη</span></span></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ν ίδια να σε διδάξει. Δε χρειάζεται κάτι να υπάρχει για να το νιώθεις, να το βλέπεις για να το χαίρεσαι, να το αγκαλιάζεις για να το αγαπάς... Πάρε για παράδειγμα τον άνεμο...</span></span></span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Τώρα σκούπισε τα δάκρυά σου. Μας περιμένει δουλειά. Εσύ ξεκίνα απο πάνω, εγώ απο κάτω. Θα βρεθούμε στη μέση. Όταν ολοκληρωθεί το παζλ, θα δούμε πόσο άσχημη είναι η ζημιά... Τα κενά όμως θα σου θυμίζουν πάντα τη ζημιά που έκανες...<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sa24es2NbMI/AAAAAAAAAEs/UBJHePsCWYs/s1600-h/16019-woman-feathers.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 279px; height: 279px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/Sa24es2NbMI/AAAAAAAAAEs/UBJHePsCWYs/s320/16019-woman-feathers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309102373313801410" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7700891068912579417?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-77040461471628798902009-02-24T14:27:00.002+02:002009-02-24T15:49:13.810+02:00<span style="font-family: lucida grande;">Διάβασα κάπου: "επειδή κάποιος δε σ' αγαπάει όπως θέλεις εσύ, αυτό δε σημαίνει ότι δε σ' αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του". Τί συναρπαστική αλήθεια; Κάτι που δεν το σκέφτεσαι εύκολα, κάτι που δε το βγάζεις στον άλλο. Δεν εκτιμάς την αγάπη του, επειδή δεν είναι όπως τη θέλεις. Χωρίς να σκέφτεσαι πόσο πονάει ο άλλος... Χωρίς να αναλογιστείς το μέγεθος της αγάπης του. Κι είναι τόσο εγωιστικό...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Σε θέλω μαζί μου μόνο για να μ' αγαπάς όπως θέλω. Κι αν δε μπορώ; Στάχτη να κάνω τη ψυχή μου και να αναγεννηθώ όπως θέλεις; Μπορώ νομίζεις; Έχω την ικανότητα; Αφού μου λες οτι μ' αγαπάς γι' αυτό που είμαι, γιατί θέλεις να με κάνεις πιο αγαπητό σε σένα και λιγότερο με εμένα; Μη μου το κάνεις, σε παρακαλώ...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ξέρεις ότι σ' αγαπάω, ξέρεις πως πονάω για σένα, γιατί θες να με δεις να "πεθαίνω" για σένα; Επειδή μπορώ; Επειδή έχω την αγάπη και το θάρρος να το κάνω; Και τότε τί θα έκανες; Τί να το κάνεις το άψυχο εγώ μου όταν θα το έχεις μετατρέψει σε κάτι μαραμένο, κάτι νεκρό; Κατάλαβέ με, νιώσε με. Αλλάζω όσα μπορώ για να έρθω στα μέτρα σου, επειδή σ' αγαπάω, αλλά εσύ δεν... Και πάλι απαιτείς. Πάλι σκαλίζεις μέσα μου και πετάς ότι σου φαίνεται άχρηστο, προσπαθώντας να μου βάλεις καινούργια εξαρτήματα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(204, 0, 0);">Μη προσπαθείς να με φτιάξεις, δεν έχω χαλάσει...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Έτσι ήμουν απο την αρχή, απο τότε που σου άνοιξα τη καρδιά μου δεν έχει αλλάξει κάτι στο τρόπο που χτυπάει. Άσχετα αν εσύ σταμάτησες να την ακούς και νομίζεις ότι χάλασε. Αλόγιστη σπατάλη ενός συναισθήματος που γέννησες για να σκοτώσεις με τα ίδια σου τα χέρια. Στραγγαλίζοντας μια καρδιά, κόβοντάς της κάθε αναπνοή με την οποία σου έδειχνε πως αναπνέει για σένα. Αλλά εσύ δεν ένιωθες την αναπνοή μου... Δεν έβλεπες τη κρύα ανάσα μου στον παγωμένο έρωτά μας. Μόνο πίεζες, πίεζες στο λαιμό... Και όταν έπαψε να αναπνέει, άρχισες να κλαις...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(204, 0, 0);">Και να αναρωτιέσαι γιατί δε σ' αγάπησα...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-7704046147162879890?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-30943502863423639482009-02-23T00:48:00.003+02:002009-02-23T14:29:01.384+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SaKWf-KzRQI/AAAAAAAAAEk/OJcdPWxMw4s/s1600-h/Broken.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 226px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SaKWf-KzRQI/AAAAAAAAAEk/OJcdPWxMw4s/s320/Broken.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305968787004278018" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Η αγαπητή Raven μου ζήτησε μέσα απο ένα παιχνιδάκι να εξηγήσω γιατί διάλεξα αυτήν την εικόνα σαν Avatar για το blog μου. Ας τα πάρω απο την αρχή λοιπόν...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Όταν έφτιαξα το blog, του έδωσα μια ονομασία σχετικά με τον άνεμο. Αυτό, διότι ο άνεμος είναι το στοιχείο της φύσης που λατρεύω. Μπορώ να κάθομαι με τις ώρες σε ένα σημείο που φυσάει και να "ταξιδεύω". Είναι ότι πιο όμορφο για μένα (ίσως γιατί είμαι και ζώδιο του αέρα, αν πιστέψουμε σε αυτά). Αυτό το άγγιγμα είναι τόσο τέλειο...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Προσπάθησα να βρώ μια εικόνα που να αντιπροσωπεύει τον άνεμο, αλλά δε βρήκα κάποια να μου ταιριάζει, να με εκφράζει. Υιοθέτησα λοιπόν μια πρόχειρη...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Περίπου δεκαπέντε μέρες αργότερα, έκανα μια ανάρτηση. Ταυτόχρονα με το κείμενο σχεδίασα αυτή τη πληγωμένη καρδιά. Θεώρησα ότι ταίριαζε σαν φωτογραφία για την ανάρτηση και την έβαλα. Παρατηρώντας την όμως, βρήκα στοιχεία πάνω της που ταιριάζουν σε μένα, στο blog και στα κείμενά μου. Η υφή των κειμένων μου είναι κυρίως μελαγχολική, ερωτική και ταξιδιάρικη. Η συγκεκριμένη καρδιά, δείχνει να έχει πονέσει στο πρόσφατο παρελθόν (βλέπε ράμματα/σταγόνες), όπως και η δική μου, και να είναι προχειροραμμένη με τις πληγές ακόμα ανοιχτές και τα ραγίσματα μόνιμα πάνω της. Τα φτερά δηλώνουν πως είναι ταξιδιάρικη, σαν τα κείμενα, και στο σκίτσο φαίνονται το ένα κλειστό και το άλλο μισάνοιχτο. Δε γνωρίζω γιατί μου αρέσει να τα ζωγραφίζω έτσι, ίσως επειδή έχει πληγωθεί να φοβάται να τα ξανανοίξει και να ταξιδέψει. Σαν εμένα ένα πράγμα...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μ'αυτά και μ'αυτά πιστεύω ότι μπορεί επάξια να σταθεί σαν Avatar στο blog μου, γιατί εκφράζει και εμένα και τα κείμενά μου σε μεγάλο ποσοστό.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">Ελπίζω να ικανοποίησα της απαιτήσεις σου, καλή μου Raven. Περιμένω μια "εξήγηση" των Avatar απο τους: Lena (οι συνταγές μου), Γιώργο (κατεστραμμένη κοιλάδα), Συννεφούλα, Αλίκη, Εύη Καφ. !!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-3094350286342363948?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-40489218829353504962009-02-20T21:22:00.002+02:002009-02-20T21:37:52.503+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SZ8DajZAtNI/AAAAAAAAAEU/z4r6s68CrHU/s1600-h/vravio.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 174px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SZ8DajZAtNI/AAAAAAAAAEU/z4r6s68CrHU/s320/vravio.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304962640777360594" border="0" /></a><br />Ένας πολύ αγαπητός φίλος μου πρόσφερε αυτό το βραβείο! Πραγματικά δε το περίμενα μιας και δε κάνω κάτι ιδιαίτερο με το blog μου (μετριοφρωσύνη στα τέρματα!!!). Παρόλα αυτά είναι κάτι που το δέχομαι με πολύ ευχαρίστηση και πολύ ελπίδα να δικαιώσω κάποια στιγμή το άτομο που μου το πρόσφερε!!!<br /><br />Επίσημα το βραβείο Proximidade περιγράφεται ως εξής:<br />«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.» Προτείνεται το κείμενο να το συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας.<br />Άντε και αγγλικά διότι έχουμε διεθνή πελατεία (μουαχαχαχα....)(το σχόλιο του Γιώργου είναι όλα τα λεφτά οπότε το αφήνω ανέπαφο!)<br /><br />Proximidade is described as follows:<br />"This blog invests and believes in PROXIMITY - nearness in space, time and relationships. These blogs are exceedingly charming. These kind bloggers aim to find and be friends. They are not interested in prizes for self-aggrandizement! Our hope is that when the ribbons of these prizes are cut, even more friendships are propagated. Please give more attention to these writers! This blog award should be sent to your favorite eight bloggers and they, in turn should forward to eight of their favorites" You should include the text for Proximidade (above) in your announcement blog.<br /><br />Με τη σειρά μου λοιπόν να προσφέρω και γώ το βραβείο αυτό σε μερικά άτομα:<br /><br />* Στην καναρινένια, η οποία ήταν το πρώτο άτομο που με έβαλε στον κόσμο των blogs και με ωθεί με κάθε μου κείμενο να γίνομαι καλύτερος και μου δίνει απίστευτη δύναμη. Σε ευχαριστώ μανάρι μου!<br /><br />* Στον Γιώργο, που ήρθε απο την Αλλόνησο για να με βάλει σε ένα άλλο κόσμο που δεν είχα σκεφτεί πιο πριν ότι μπορώ να εισέλθω. Ένα άτομο που μου δίνει ελπίδα για πολλά. Ένα αγόρι που χωρίς να με ξέρει με κατάλαβε πάρα πολύ(σε σημείο να την πει σε κάποια για μένα :) ). Σε ευχαριστώ ρε φίλε! (το παιδί έχει πολύ ταλέντο, αναζητήστε το στα links μου!!!)<br /><br />* Στην Άνιμα, γιατί χάρη σε αυτήν δημιουργήθηκε ο Άνεμος που σήμερα ξέρετε αρκετοί! Αυτήν φταίει, όσο και αν δε το γνωρίζει, με πολλές έννοιες :) ! (έπρεπε να το πω!)<br /><br />* Τέλος, στο άτομο στο οποίο ωφείλω τη συνέχιση αυτού του blog, σε μια φάση δύσκολη, που με βοήθησε απέραντα απο τότε που τη γνώρισα. Την καλή μου Νεράιδα!!! Ότι και να πω, μάτια μου, θα είναι πολύ λίγο. Απλά, σε ευχαριστώ πολύ...!!!!<br />( Καλά, όλοι την ξέρετε οκ οκ μη βαράτε)<br /><br />Links για αυτά τα άτομο θα βρείτε στο blog μου. Κάντε ένα κόπο να κάνετε το κλικ και θα με θυμηθείτε όταν καταλάβετε γιατί δίνω το βραβείο εκεί :)<br /><br />Υ.Γ. Ξέρω ρε Γιώργο άργησα λίγο να πάρω το βραβείο αλλά είχα τρεχάματα, χιχι !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-4048921882935350496?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-8329883048415470112009-02-16T00:25:00.002+02:002009-02-16T01:09:00.915+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: lucida grande;">Δεν συμβαδίζεις, όσο κι αν το ζητάς. Δεν μπορείς να συνυπάρξεις με αυτό που δε νιώθεις ίδιο με σένα... Είσαι διαφορετικός και η διαφορά είναι οτι είσαι ξένος. Ξένος με το ξένο γύρω σου. Και τί άλλο να κάνεις; Πώς αλλιώς να φερθείς...;</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Αν δοκιμάσεις το δικό σου μονοπάτι ρισκάρεις να βαδίσεις μόνος και ξέρεις ότι αυτό το φοβάσαι όσο τίποτε... Αν διαλέξεις το μονοπάτι των πολλών ξέρεις ότι απλά θα βαδίζει ένα άτομο με το όνομά σου προς τα 'κεί, δε θα είσαι εσύ. Δεν θα είσαι ο εαυτός σου. Θα περπατάνε μαζί σου επειδή θα νομίζουν ότι είσαι κάτι άλλο... Αυτό όμως δε το θες... Αναζητάς τη μοναδικότητα σε ένα άτομο που θα σε ξεχωρίσει στα πολλά και στα όμοια. Μα τί απαιτήσεις είναι αυτές; Πώς ελπίζεις; Τα παραμύθια αργοπεθαίνουν ένα - ένα και συ κοιτάς τις λευκές σελίδες δακρυσμένος. Θέλεις να διαβάσεις το " και ζήσαν αυτοί καλά και 'μείς καλύτερα" αλλά δεν υπάρχει αυτό το τέλος πια... Το έσβησε ο συγγραφέας της καινούργιας έκδοσης. Μιας έκδοσης που δε σου επιτρέπει να παραμυθιάζεσαι όπως τότε. Όπως όταν ήσουν αγνή ψυχή... Γιατί μπορεί η ψυχή να άλλαξε πλεον, αλλά στα παραμύθια δε σταμάτησε να πιστεύει...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Αλίμονο αν σε αφήνανε να ονειρεύεσαι εσκεμένα. Τώρα νιώθεις άβολα. Νιώθεις ντροπή όταν απο όνειρα πάσχεις και τα μοιράζεσαι με τους ονειροκρίτες. Η άποψή τους σε προβήματίζει. Μπλέκεσαι σε μια κατάσταση σωστού - λάθους ξεχνώντας ότι εσύ κάνεις το σωστό. Εσύ ξέρεις τι είναι σωστό για σένα όσο λάθος και αν είναι για τους κριτές...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ποιός είναι σωστότερος απο σένα και γιατί; Ποιός ξέρει καλύτερα πως πρέπει εσύ να ζήσεις; Ποιός ορίζει τη μοίρα σου; Κοίτα στη καρδιά σου, εκεί είναι το θέλω σου και οι κανόνες σου. Εκεί είσαι εσύ, και μόνο εσύ έχεις σημασιά!</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Γιατί άν χαθείς όταν θα ζήσεις το παραμύθι σου, οι άλλοι θα πουν ότι είχαν δίκιο. Κανείς όμως δε θα ξέρει ότι εσύ γούσταρες το "τώρα" σου όσα δευτερόλεπτα και αν κρατούσε... Κανείς εκτός απο 'σένα...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande;">Ποιά είναι η λύση; Μη με ρωτάς, δεν έχω την απάντηση. Αν την είχα δε θα έγραφα τώρα αυτό το κείμενο. Θα ήμουν στο παραμύθι μου και θα έγραφα το δικό μου τέλος, σε μια σελίδα γεμάτη μονοπάτια. Μονοπάτια κόκκινα σαν αυτά που έκρινα ως λάθος και μονοπάτια μαύρα σαν τις επιλογές μου. Διάβασε το παραμύθι μου και πορεύσου ανάλογα. Εσύ ξέρεις το δρόμο καλύτερα απο 'μένα... Εγώ απλά σου έδειξα πού είναι το άγνωστο...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-832988304841547011?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-52149674145441128332009-02-09T00:26:00.003+02:002009-02-09T01:01:44.698+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SY9kThMTNtI/AAAAAAAAAEM/x1qml7MTSVY/s1600-h/heart_pieces.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ocqp3Ufrl74/SY9kThMTNtI/AAAAAAAAAEM/x1qml7MTSVY/s320/heart_pieces.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300565572928616146" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Πως να ξεφύγεις; Ποιός θα σε βγάλει απο το σκοτάδι; Για άλλη μια φορά η συνταγή απέτυχε. Προσπάθησες καλύτερα, με πιο καλά υλικά αυτή τη φορά για να ενισχύσεις την ελπίδα σου, αλλά και πάλι... Ευτυχώς αυτή τη φορά φορούσες τα γάντια και δε κάηκες. Ήξερες το κίνδυνο και προστάτεψες εσένα. Όσο μπόρεσες... Πάλι άρπαξες λίγο στην άκρη. Αλλά ξέρεις, αυτή η φωτιά στην άκρη ήταν σίγουρη απο την αρχή. Πριν καν αγγίξεις το ακατάλληλο.</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Η διαίσθησή σου χτυπούσε αλύπητα τη πόρτα αλλά εσύ έκλεινες τα αυτιά σου με τα χέρια σου. Μα η συνείδησή σου δεν είναι εξωτερική. Οπότε απλα αποπλανούσες τη σκέψη σου με τον έρωτα της φωτιάς... Ανόητε, πάνω στην ηδονή σου δεν ένιωσες οτι η καρδιά σου μάτωνε στο πάτωμα...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Είναι δυνατόν να μην ένιωσες το κενό; Να μην είδες τα αίματα; Να προσπέρασες τον πόνο; Τί ρωτάω; Το αποτέλεσμα μιλάει απο μόνο του... Άντε τώρα στη γωνία σου πάλι να τρέφεσαι με αναμνήσεις και να μαζεύεις τα κομμάτια σου...</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:lucida grande;" >Ως πότε θα τη σπας; Πόσες φορές να αντέξει να την ενώνεις ξανά με σένα μετά τον κατακερματισμό της;</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δε μπορείς ρε φίλε</span>, δε σου το επιτρέπει. Εξ αιτίας της είσαι ζωντανός κάθε που χτυπάει, και συ τη πληγώνεις συνεχόμενα? Της χρωστάς, δε σου χρωστάει. Πρέπει να τη προσέχεις, όχι να τη θανατώνεις. Δεν είσαι άξιος να τη κουβαλάς. Άσε κάτω το μαχαίρι, δε βλέπεις που κλαίει; Για σένα...ακόμα, μετά απο όσα έχεις κάνει...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-5214967414544112833?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-19411488089394394342009-02-05T21:38:00.003+02:002009-02-05T22:18:43.525+02:00<span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Παράταμε ρε. Τώρα ήρθες να μ'αγγίξεις; Τώρα που <span style="color: rgb(255, 0, 0);">αιμοραγώ;</span> Τώρα που λυπάσαι; Πού ήσουν όταν άνοιγε η πληγή; Πού ήσουν όταν μάτωνα; Το πάρτυ τελείωσε και κατόπιν εορτής δε δεχόμαστε καλεσμένους. Κράτα το δώρο σου. Ξέρουμε και οι δύο πως δεν ήρθες να προσφέρεις. Ήρθες απο ενοχή. Αφού πρώτα αθώωσες το εγώ σου με τους δικούς σου ενόρκους. Η ετυμηγορια βγήκε και συ τη σκαπούλαρες χαλαρά...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Η συνείδησή σου καθαρή γιατί το βάρος το 'χει άλλος. Δε γουστάρω ρε να είσαι εδώ όταν το θες. Δε γουστάρω να είμαι έρμαιό σου. Τί νομίζεις; Πως τα κουμπιά τα πατάς εσύ; Σε γελάσανε. Το κουμπί της αγάπης χάλασε και όσο κι αν το πατάς τα αισθήματα δεν αλλάζουν. Δεν ελέγχεις πλέον τη καρδιά μου. Η όποια δύναμη ασκούσες πάνω μου τώρα σταμάτησε να υπάρχει γιατί πολύ απλά τελείωσαν οι μπαταρίες. Δεν έχει άλλη ενέργεια η καρδιά να σκορπίσει για χατίρι σου. Έπαιξες και έχασες. Όχι σε αγάπη, σε αισθήματα. Γιατί το να προδώσεις την αγάπη μου λίγο κακό της κάνει. Είναι τόσο ηλίθια που θα εθελοτυφλήσει. Αλλά το να πληγώνεις τη καρδιά μου σε κάνει κάτι πολύ άσχημο. Γιατί η αγάπη είναι εγωιστική, η καρδιά μου όμως σου δόθηκε αντικειμενικά. Να παίξεις μαζί της όσο γουστάρεις. Βλέπεις, σε είδε και αγαλίασε. Αυτά τα ψεύτικα αποσπάσματα χαράς σε ένα τρέιλερ που διαφημίζει ένα θρίλερ και ο δολοφόνος είσαι εσύ. Αυτά είδε η τρελή και νόμισε πως η ταινία μιλάει για την αγάπη...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Μα δεν άργησε να καταλάβει πως εκείνη ήταν το θύμα. Έπρεπε να νιώσει τον πόνο για να δει ότι ματώνει. Οι παροπίδες σου έκαναν τη δουλειά τους μια χαρά και συ δρούσες ανενόχλητα όταν εκείνη δε μπορούσε να δει... Και τί κατάφερες, πες μου...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Έγινε δολοφόνος σε μια κοινωνία κακοποιών. Ξεχώρισες απο το πλήθος, ναι, αλλά με το λάθος τρόπο.Χαράκωσες το ευαίσθητο σε μια προσπάθεια να πείσεις τον εαυτό σου ότι το σκληρό είσαι εσύ...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Σε γελάσανε... Απο χαρτί είσαι, γι' αυτό κρατάς το μαχαίρι, για να μην έχεις το φόβο πως θα σε χαρακώσει κάποιος άλλος...</span><br /><br /><span style="font-family: lucida grande; color: rgb(153, 0, 0);">Δε πονάω πια, οι <span style="color: rgb(153, 51, 153);">νεκροί</span> δε νιώθουν. Μια παράκληση μόνο, γιατί ακόμα σε πονάω... Μην κοιτάξεις πίσω σου, γιατί και η δική σου ώρα πλησιάζει...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5311337712471537951-1941148808939439434?l=opoufysaeioanemos.blogspot.com' alt='' /></div>Άνεμοςhttp://www.blogger.com/profile/05723254195195143729noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5311337712471537951.post-17420043747583072852009-02-04T01:29:00.008+02:002009-02-04T01:52:06.582+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:lucida grande;">Ακόμη να προσέξεις. Δεν κοιτάς πέρα απο τη μύτη σου. Στέκεσαι εκεί που θέλεις απαξιώνοντας τα υπόλοιπα. Στα δικά σου μάτια το πινέλο είναι το εργαλείο για να σβήνεις και το χρώμα σου το μαύρο. Μουτζουρώνεις τις σκέψεις κρατώντας μια ουσία που σου φτιάχνει τη διάθεση. Και περιμένεις εγώ να ζωγραφίσω πάνω στο μαύρο σου κάτι που θα σε θαμπώσει...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Αλλά το φως μου δεν είναι πλέον τόσο δυνατό να νικήσει τη σκιά σου... Δεν μπορεί να παλέψει άλλο... Θα καθίσει να το καταβροχθίσει ο ίσκιος σου. Σ'αυτόν τον άσπρο καμβά διάλεξες να βάψεις το φόντο μαύρο. Δεν κοίταξες όμως που τα επόμενα χρώματα <span style="color: rgb(204, 0, 0);">πνίγηκαν</span> ζητώντας λίγο <span style="color: rgb(204, 204, 204);">άσπρο</span> να πιαστούν...</span><br /><br /><span style="font-family:lucida grande;">Μη σκεφτείς πως δε σ'αγάπησα, όχι. Δε φτάνει αυτό να δικαιολογήσει ότι δε μπορείς να δεις. Να δεις πόσο κακό κάνεις όταν εγκλωβίζεις το φως σε μαύρα σκεπάσματα... Αν δε σ'αγαπούσα δε θα γινόμουν ο καμβάς σου. Δε θα σου έδινα το πινέλο με την ανάγκη γραμμένη στη λαβή του. Άλλο