Οπου φυσαει ο Ανεμος...

Μια ευχή μεσ' τη νύχτα... Μια φωνή μεσ' τη σιωπή... Μια απάντηση που δεν άκουσες ποτέ... Μα είσαι εκεί για να τη ζήσεις. Αυτό μετράει ! Περισσότερο απο κάθε τι.

Σκηνές γνώριμες, καταστάσεις ίδιες, πρόσωπα αλλαγμένα και μια ατμόσφαιρα τόσο ευχάριστη. Τόσο ξεχασμένη απο τη ζωή. Ασυνήθιστη για την καθημερινότητα. Σπάνια. Έτοιμη να σε κάνει να μείνεις με το χαμόγελο, ακόμα κι όταν παύει να υπάρχει. Το σώμα σου να καίγεται την ώρα που έξω το χιόνι θερίζει τα πάντα. Η καρδιά σου ακούγεται πιο δυνατά απ΄τη φωνή σου. Και πάνω απ΄όλα η αμφιβολία πως κάτι δεν είναι σωστό. Πως κάτι είναι σκάρτο σ΄αυτό το δώρο ευχής.

Μία μετά την άλλη οι μέρες σε διαψεύδουν... Ή μάλλον, όχι εσένα αλλά, τις αμφιβολίες σου. Και τρομάζεις. Και φρικάρεις. Και απορείς. Και το κεφάλι σου πονάει. Και η σκέψη σου βαραίνει. Και η καρδιά σου χτυπάει δυνατότερα.

Ανήκεις στους άπιστους. Στους απέλπεις. Στους ματαιόδοξους. Στους ακούραστα μελαγχολικούς. Και όλα αυτά σβήνουν με ένα μόνιμο χαρακτηριστικό σου πλέον. Ένα χαμόγελο που δε λέει να αποχωρήσει απο τη στιγμή που ξυπνάς, έως την ώρα που θα ονειρευτείς. Και όχι στον ύπνο. Απλά, τα όνειρα κάνουν το χαμόγελο σου μεγαλύτερο. Δε φεύγει. Δε σταματάς να ονειρεύεσαι. Δεν τα παρατάει. Τα βάζει με όλους και με όλα. Και νικά. Το χαμόγελο μένει εκεί... Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Γυρνά το γνωμικό σου στην αρχή. Στη νύχτα και τα αστέρια. Την ευχή και το Θεό ή το σύμπαν ή ό,τι άλλο με άκουσε ΄κείνη τη στιγμή... Ευχαριστώ ! Δεν έχω άλλη λέξη να περιγράψω την ευγνωμοσύνη. Δεν μπορώ να βρω κάτι περισσότερο να πω. Νομίζω όμως πως είναι αρκετό. Πιστεύω πως, η απο καρδιάς ανταπόκριση που μεταδίδω με το ευχαριστώ μου, καταλαβαίνεται, νιώθεται, ακούγεται...

Ξεκινάω πάλι να πιστεύω στο όνειρο! Νιώθω αρκετά δυνατός να παλέψω με τους δαίμονές μου ! Πλέον ξέρω πως μπορώ... Δεν υπάρχει πιο γλυκό συναίσθημα...
Δεν υφίσταται καλύτερη στιγμή...