Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on 20:38
Είχες ποτέ την αίσθηση πως θα πληγωθείς πριν μάθεις το γιατί; Χωρίς να ξέρεις το πότε; Έναν πόνο στο λαιμό όταν καταπίνεις... Ένα δάκρυ που δεν πρόλαβε να κυλίσει όταν συνάντησε τη σκέψη σου... Μια αναπνοή που κρατούσες χωρίς να το σκεφτείς...
Δεν είναι το "γιατί ξανά" που αναρωτιέσαι... Δεν είναι η ανάγκη για κατανόηση του ανεξήγητου... Δεν είναι η ανάγκη για απαντήσεις σε ρητορικές ερωτήσεις... Είναι μόνο η γνωστή πίκρα με το άγνωστο συστατικό της... Η σύνταξη της γεύσης της με τη μυστική συνταγή της... Είναι εκείνο το "γιατί", που πληρώνω κάθε φορά που ανάβω ένα κερί... Η ευχή που κάνεις στ' αστέρια περιμένοντας μια απάντηση... Η ερώτηση που παίρνεις μαζί στα όνειρά σου όταν κοιμάσαι και που σε χαϊδεύει απαλά όταν ξυπνάς... Η μόνη θύμιση στη λήθη της μέθης σου... Είναι η δολοφόνος των συναισθημάτων σου... Η ψυχρή, απάλευτη και ακατανίκητη πίκρα...
Όσα γλυκίσματα και αν σε κεράσουν, όσοι, εν αγνοία, σου πρόσφεραν πρώτα την πίκρα, δεν αλλοιώνουν τη γεύση... Και η θύμισή τους την ενισχύουν. Μόνο να ήξεραν τι σκέφτεσαι όταν τους κοιτάς στα μάτια. Να βλέπανε, για λίγο, πόσο υποφέρεις βλέποντάς τους. Πόσο μόνος νιώθεις όταν είσαι μαζί τους... Πόσο λίγος είσαι χωρίς τη σκέψη τους... Πόσο ανάγκη τους έχεις, όταν προκλητικά αδιαφορείς για εκείνους... Πόσα όνειρα χτίζεις γύρω τους ενώ δεν κοιμάσαι...
Και σταματάω εδώ... Κοιτώντας τ' αστέρια και ξεροκαταπίνοντας... Ελπίζοντας ένα απο αυτά να πέσει για να μου δείξει πως με άκουγε... Ελπίζοντας πως η πίκρα δε θα είναι η μόνη συντροφιά στη νύχτα μου... Ελπίζοντας πως θα ξυπνήσω σε ένα όνειρο... Ελπίζοντας...
Δεν είναι το "γιατί ξανά" που αναρωτιέσαι... Δεν είναι η ανάγκη για κατανόηση του ανεξήγητου... Δεν είναι η ανάγκη για απαντήσεις σε ρητορικές ερωτήσεις... Είναι μόνο η γνωστή πίκρα με το άγνωστο συστατικό της... Η σύνταξη της γεύσης της με τη μυστική συνταγή της... Είναι εκείνο το "γιατί", που πληρώνω κάθε φορά που ανάβω ένα κερί... Η ευχή που κάνεις στ' αστέρια περιμένοντας μια απάντηση... Η ερώτηση που παίρνεις μαζί στα όνειρά σου όταν κοιμάσαι και που σε χαϊδεύει απαλά όταν ξυπνάς... Η μόνη θύμιση στη λήθη της μέθης σου... Είναι η δολοφόνος των συναισθημάτων σου... Η ψυχρή, απάλευτη και ακατανίκητη πίκρα...
Όσα γλυκίσματα και αν σε κεράσουν, όσοι, εν αγνοία, σου πρόσφεραν πρώτα την πίκρα, δεν αλλοιώνουν τη γεύση... Και η θύμισή τους την ενισχύουν. Μόνο να ήξεραν τι σκέφτεσαι όταν τους κοιτάς στα μάτια. Να βλέπανε, για λίγο, πόσο υποφέρεις βλέποντάς τους. Πόσο μόνος νιώθεις όταν είσαι μαζί τους... Πόσο λίγος είσαι χωρίς τη σκέψη τους... Πόσο ανάγκη τους έχεις, όταν προκλητικά αδιαφορείς για εκείνους... Πόσα όνειρα χτίζεις γύρω τους ενώ δεν κοιμάσαι...
Και σταματάω εδώ... Κοιτώντας τ' αστέρια και ξεροκαταπίνοντας... Ελπίζοντας ένα απο αυτά να πέσει για να μου δείξει πως με άκουγε... Ελπίζοντας πως η πίκρα δε θα είναι η μόνη συντροφιά στη νύχτα μου... Ελπίζοντας πως θα ξυπνήσω σε ένα όνειρο... Ελπίζοντας...
Φιλική συμβουλή:
Oταν σε τρατάρουν κάτι πικρό... να το φτύνεις αμέσως... μη το αφήνεις να σου χαλάει τη γεύση...
Τα γλυκά αντίθετα να τα πιπιλάς αργά και ηδονικά για να τα απολαμβάνεις... οσο το δυνατον περισσότερο...
Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα.
Εσύ το έκανες γράφοντας - φτύνοντας την πίκρα σου... Είσαι σε καλό δρόμο.
Δε σε φοβάμαι... (πια)...
Καλό σου βράδυ!
δυστυχως εκεινο το γιατι ψαχνουμε ολοι μας που δολοφονει τα ονειρα μας χωρις να ρωτησει πως νιωθουμε.Ετσι ειναι δυστυχως οι ανθρωποι.Δολοφονοι με αγγελικο προσωπο.
Καλο βραδυ και καλη εβδομαδα να εχεις απο αυριο και να ελπιζεις στα ομορφα ονειρα.
Γιατί δεν καταλαβαίνει και δεν θυμάται την πίκρα εκείνη όταν σε κερνάει το γλυκό; γιατί εσύ πρέπει να ζεις καταδικασμένος κάθε φορά που κοιτάς στα μάτια του να θυμάσαι και να πονάς?!!!!!!!
μια παρόμοια σκέψη είχα μόλις τώρα, και έτυχε να πέσω πάνω εδώ.. μωρέ μπράβο... δεν είμαι μόνη τελικά..
φωτάκια,
τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Είναι εκείνο το "γιατί", που πληρώνω κάθε φορά που ανάβω ένα κερί...
δλδ αυτες τις μερες πολυ ιδιο mood εχουμε στο ειπα...
αχ μωρε Ανεμουλη μου...αχ...
θα βρουν ποτε απαντηση αυτα τα γιατι;
δεν ξερω...
σε φιλω αγαπημενα!
Λιακάδα,
Τώρα ξέρω πως είναι το πικρό, μα αν νομίζω πως είναι γλυκό, να μην το δοκιμάσω...;
Φιλάκια γλυκιά μου !!!
Jk, skroutzako,
είναι η πρώτη φορά που ουσιαστικά αφήνεις ένα σχόλιο πάνω στο κείμενο και δε λες απλά ευχές... Αυτό θα το εκλάβω σαν κάτι ξεχωριστό !!!
Να είσαι όμορφα φίλε μου !!
Sweet truth,
Γιατί...; ποιος έχει απάντηση...;
Φωτάκια,
όχι, δεν είσαι μόνη...
Νεραιδούλα μου,
Πόσες φορές δεν εκπέμπαμε στο ίδιο μήκος κύμματος καλή μου; πόσες...; Αυτές τις μέρες ίσως παραπάνω όμως, δίκιο έχεις !!!
Φιλάκια πολλά καρδιά μου !!!
Όταν σου γκρινάζω πως αργείς να γράψεις κάτι καινούριο,
θύμισέ μου,
ένα μπουκάλι πίκρα να σου φέρνω.
Να γράφεις για αμέθυστους πόνους που ψάχνουν τρόπους να γλυκαθούν.
Εξαιρετικός, σε σημείο λογοκλοπής.
Ουψ, μη βάζω και ιδέες!
Καλησπέρα, μετά από καιρό εδώ.
Καναρινένια,
Κάθε μπουκάλι απο σένα είναι δροσιστικό, είτε έχει πίκρα μέσα είτε κάτι άλλο...
Εσύ δε χρειάζεται να λογοκλέψεις, είναι δικά σου αν τα θελήσεις... Το ξέρεις...
Καλησπέρα και σε σένα !!!