Οπου φυσαει ο Ανεμος...

Το κλειδί στην πόρτα μπαίνει με δυσκολία. Ακόμη και αυτό απαρνιέται το ρόλο του. Το παγωμένο τραπέζι που ξαποσταίνει, είναι ιδιαίτερα άβολο... Η εισαγωγή στο σπίτι είναι για άλλη μια φορά αποθαρρυντική. Το παλτό στην καρέκλα, και ένα "κλικ" χιλιοακουσμένο απο παιδί... Η οργανική ύλη στο δωμάτιο φαίνεται ιδιαίτερα νεκρή τώρα. Τα έπιπλα παγωμένα, τα παράθυρα κλειστά και η σκόνη να χορεύει... Ακόμη μία προσφορά υπηρεσίας τελείωσε...

Το έβγαλα το μεροκάματο και σήμερα. Φάνηκε στο πρόσωπό τους! Αν μη τι άλλο, παίζω καλά το ρόλο μου. Ουδείς δυσαρεστημένος! Προς στιγμήν χαμογέλασε το δεξί μέρος του στόματός μου. Το δεξί μόνο... έτσι, ειρωνικά...

Γυάλινο κοντό ποτήρι. Ένας πάγος. Ουίσκι. Ότι πρέπει! Όποιος θεωρεί πως το αλκοόλ κάνει κακό, μάλλον δεν έχει πιει ποτέ... Δεν μπορώ όμως ακόμα να γευτώ. Το αφήνω να πιάσει θερμοκρασία και κατευθύνομαι στο μπάνιο. Ακόμη ένα "κλικ"... Ίσως να είναι το ίδιο και να μου κάνει πλάκα, ποιος ξέρει; Δεν υπάρχει λόγος να κοιτάζω αλλού, παρα μόνο στο νιπτήρα. Το μούδιασμα, απο το κρύο νερό, βάλσαμο! Τρίβω, τρίβω, τρίβω... Το νερό παραμένει άχρωμο... Όσο και αν προσπαθώ, δεν τα καταφέρνω... Κοιτάζω δειλά δειλά στον καθρέπτη. Είναι ακόμη εκεί... Το βάψιμο παραμένει. Σα να έχει ποτήσει το δέρμα. Σαν ένα τατουάζ που δε φεύγει πλέον με τίποτα... Ούτε η πετσέτα βοήθησε καθόλου...

Επιστρέφω... Το ουίσκι με καλεί... Μην το απογοητεύσω... Όχι αυτό που μου προσφέρει και τόσα... Η πρώτη γουλιά είναι ονειρική... Ξεδιψάω με τη φωτιά! Φλέγομαι με το κρύο! Εξαιρετικό! Η καρέκλα μου με καλεί. Γνώριμα. Σα μια γλυκιά αγκαλιά. Ένα σπίρτο, μία σπίθα και τα δυο κεριά έχουν ανάψει. Η μυρωδιά του σπίρτου, συμπαθητική... Όταν αγόρασα τα κεριά, ήταν ψηλά και αδύνατα. Δυνατά και περίφανα. Έτοιμα να "καούν" όταν χρειαστεί! Λίγο καιρό αργότερα, έχουν κοντύνει και παχύνει δυσανάλογα. "Δάκρυα" που στέγνωσαν στην πτώση, τώρα βρίσκονται στον πάτο. Έπεσαν νωρίς, μα είναι πάλι εκεί να καούν για δεύτερη φορά, ξανά... Μήπως θα έπρεπε να εμπνευστώ απο αυτά; Μπα...

Μηχανικά κινούμαι, για πρώτη φορά απόψε, στο θολωμένο τζάμι. Δεύτερη γουλιά κάτω και η ανάσα μου με εμποδίζει να δω την αντανάκλασή μου στο τζάμι. Θα με κρατήσει μακριά μέχρι να θολώσω κι ο ίδιος. Μελετημένα πράγματα... Το δεξί μέρος χαμογέλασε πάλι... ειρώνικά... πάλι...

Στην τρίτη γουλιά πιάνω δουλειά. Οι σκέψεις περίμεναν ώρα για να κάνουν την επίθεσή τους... Ελάτε, είμαι και πάλι έτοιμος... Όπως κάθε βράδυ τώρα...

Γέλια... Τα πρόσφερα και σήμερα. Σε αφθονία. Όλοι το ευχαριστήθηκαν. Όλοι το διασκέδασαν. Όλοι... οι θεατές φυσικά... Οι θεατρίνοι, οι κλόουν, οι γελωτοποιοί, οι κωμικοί, αυτοί που το προξενούν όλο αυτό τέλος πάντων, χαίροναι με το αποτέλεσμα... λένε... Πάνε μέρες που ένιωσα αυτή τη χαρά... Πάνε μέρες... Αναρωτιέμαι αν το ένιωσα και ποτέ... Αναρωτιέμαι... Ξέρω όμως πως κουράστηκα, σίγουρα...

Ο ρόλος παραμένει... Δύσκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει, ότι κάτω απο τη μάσκα υπάρχει μια ψυχή... Ένας άνθρωπος... Με δικαίωμα. Δικαίωμα να μη χαμογελάσει. Και ακόμη περισσότερο, να μη σε κάνει και 'σένα να χαμογελάσεις... Αφήστε με, σας παρακαλώ... Το γέλιο μου έχει γίνει συνήθεια, όχι συναίσθημα. Έχει καταντήσει γραφικό στο πρόσωπό μου. Ανούσιο. Το νόημά του αγνοείται... Αφήστε με...

Δε σας αδικώ, μα συμπαθάτε με. Πρέπει να ξαναβρώ τη χαρά μου, πριν σας κάνω εσάς τους ίδιους χαρούμενους... Έχει χαθεί ο σκοπός και 'σεις δε δίνετε δεκάρα. Καλά κάνετε. Εγώ δεν κάνω καλά. Και πρέπει να το φτιάξω αυτό... Ποσώς με νοιάζετε, όταν δεν είμαι εγώ καλά... Ακούγεται σκληρό, μα έτσι πρέπει να είναι. Για να μπορώ...

Άλλη μια νύχτα τελείωσε παρέα με το ποτό μου. Ακόμη μια νύχτα που οι σκέψεις νίκησαν. Βαριά πληγωμένος θα πέσω στο κρεβάτι μου να θεραπευτώ... Δουλεύω την επομένη και οι "πελάτες" δεν καταλαβαίνουν απο εσωτερικές διαμάχες... Έχω μια παράσταση να δώσω και "πρέπει" να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι...