Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on 19:49
Να με θυμάσαι... Το ίδιο θα πράξω και 'γω... Μην μπορώντας να κάνω αλλιώς. Καταδικασμένος, αλλά η ποινή τόσο ευχάριστη...
Αν είμαι έστω και λίγο στην καρδιά σου, θα το κάνεις. Το ξέρω. Όχι γιατί το θέλω, μα γιατί ήμασταν μαζί... Και αυτό το "μαζί" έχει βαρύτητα μεγαλύτερη απο τα πάντα... Αυτό το μαζί αξίζει να το θυμάσαι... Τα σκόρπια βράδια που ενώναμε... Τις κρύες νύχτες που ξημερώναμε... Τις ζωντανές μοναξιές που σκοτώναμε... Όλα και τίποτα... Μη μου πεις πως θα 'θελες να τα ξεχάσεις...; Δεν είναι κάτι που σε χαρακτηρίζει... Όχι εσένα... όχι αυτό...
Να με θυμάσαι... Όπως κάνω και 'γω... Στις δύσκολες στιγμές και στις εύκολες... Στις δύσκολες όμως, η μνήμη σου ζωντάνευε. 'Ησουν εκεί... Μια ανάγκη αναλοίωτη, που δε σου 'ξομολογήθηκα ποτέ... Μείτε πιστεύω πως έπρεπε... Δε χρειάστηκες ποτέ να μάθεις πόσο ανάγκη σ' είχα στα δύσκολα... Καλύτερα... Τα εύκολα μένουν και τα θυμάσαι... Τα δύσκολα προβληματίζουν... Συ ήσουν μια γλυκιά ύπαρξη σε ένα περιβάλλον με πικρό περίγυρο.
Θα σε θυμάμαι... ή καλύτερα, σε θυμάμαι... Σήμαινες πολλά που άξιζαν... Σήμαινες πολλές αξίες που χάθηκαν... Έδινες νόημα σε έννοιες ακαταλαβίστικες, όπως αγάπη, έρωτας, ζωή... Έβγαλες απο μέσα μου αυτό, για το οποίο τόσοι πόλεμοι γίνηκαν στην ψυχή μου... Έδωσες φως σε μέρη που γνώριζαν πως το σκοτάδι είναι ζωή...
Να με θυμάσαι, χωρίς φωτογραφίες και σημειώματα. Χωρίς ζωγραφιές και στιχάκια... Να με θυμάσαι γι' αυτό που σήμαινα για σένα... Για όσα, μέσα απο 'μένα, απέκτησαν αξία... Για πράγματα αόρατα που πλέον μπορούσες να δεις... Για γεύσεις άγνωστες, που τώρα γίνονταν αγαπημένες...
Να με θυμάσαι, όπως σε θυμάμαι... Σε θυμάμαι, σα χτες. Σαν το πιο όμορφο μέλλον που ποτέ δεν έγινε παρόν... Σαν το πιο ώριμο φρούτο, που δεν έπεσε απο το δέντρο... Σαν μια ανάσα που δεν ήθελες να εκπνεύσεις...
Κράτα την ανάσα σου. Άσε με μέσα σου...
Το θέλω, ναι!
Αν είμαι έστω και λίγο στην καρδιά σου, θα το κάνεις. Το ξέρω. Όχι γιατί το θέλω, μα γιατί ήμασταν μαζί... Και αυτό το "μαζί" έχει βαρύτητα μεγαλύτερη απο τα πάντα... Αυτό το μαζί αξίζει να το θυμάσαι... Τα σκόρπια βράδια που ενώναμε... Τις κρύες νύχτες που ξημερώναμε... Τις ζωντανές μοναξιές που σκοτώναμε... Όλα και τίποτα... Μη μου πεις πως θα 'θελες να τα ξεχάσεις...; Δεν είναι κάτι που σε χαρακτηρίζει... Όχι εσένα... όχι αυτό...
Να με θυμάσαι... Όπως κάνω και 'γω... Στις δύσκολες στιγμές και στις εύκολες... Στις δύσκολες όμως, η μνήμη σου ζωντάνευε. 'Ησουν εκεί... Μια ανάγκη αναλοίωτη, που δε σου 'ξομολογήθηκα ποτέ... Μείτε πιστεύω πως έπρεπε... Δε χρειάστηκες ποτέ να μάθεις πόσο ανάγκη σ' είχα στα δύσκολα... Καλύτερα... Τα εύκολα μένουν και τα θυμάσαι... Τα δύσκολα προβληματίζουν... Συ ήσουν μια γλυκιά ύπαρξη σε ένα περιβάλλον με πικρό περίγυρο.
Πικρό περίγυρο γλυκιά μου...
Θα σε θυμάμαι... ή καλύτερα, σε θυμάμαι... Σήμαινες πολλά που άξιζαν... Σήμαινες πολλές αξίες που χάθηκαν... Έδινες νόημα σε έννοιες ακαταλαβίστικες, όπως αγάπη, έρωτας, ζωή... Έβγαλες απο μέσα μου αυτό, για το οποίο τόσοι πόλεμοι γίνηκαν στην ψυχή μου... Έδωσες φως σε μέρη που γνώριζαν πως το σκοτάδι είναι ζωή...
Να με θυμάσαι, χωρίς φωτογραφίες και σημειώματα. Χωρίς ζωγραφιές και στιχάκια... Να με θυμάσαι γι' αυτό που σήμαινα για σένα... Για όσα, μέσα απο 'μένα, απέκτησαν αξία... Για πράγματα αόρατα που πλέον μπορούσες να δεις... Για γεύσεις άγνωστες, που τώρα γίνονταν αγαπημένες...
Να με θυμάσαι, όπως σε θυμάμαι... Σε θυμάμαι, σα χτες. Σαν το πιο όμορφο μέλλον που ποτέ δεν έγινε παρόν... Σαν το πιο ώριμο φρούτο, που δεν έπεσε απο το δέντρο... Σαν μια ανάσα που δεν ήθελες να εκπνεύσεις...
Κράτα την ανάσα σου. Άσε με μέσα σου...
Ύστερα κάνε με ανάμνηση...
θα είναι ανώδυνη η ανάμνηση άραγε?
Είναι μερικές φορές αυτό το να με θυμάσαι .... καρφί που καρφώνει μια μια τα συναισθήματα....
όσες φορές το εχω πει κι εγώ... άλλες τόσες έχω ματώσει.... γιατί
ποτε δεν είναι ανώδυνη η κάθε ανάμνηση...
έχει το δικό της κόστος....
γλυκόπικρο αλλά
αν θελεις να γίνει έτσι , έτσι θα γίνει...
υπάρχεις φίλε μου γιατί απλά δεν έχεις γίνει ανάμνηση. ανάμνηση γίνεσαι μόνο όταν το θέλουν και οι δύο....τρεςι όσοι τέλος πάντων απαρτίζουν τη θύμηση από τις αναμνήσεις!
την καλησπέρα μου!!!
Να με θυμάσαι...
ίσως το λέω από εγωισμό γιατί εγώ δεν σε ξεχνώ...
να με θυμάσαι...
γιατί κάθε ανάσα σου, κάθε δική μου, είναι εκείνη που θα κάνει τα περασμένα γλυκιά ανάμνηση
και όχι πόνο...
Πόσο αθώα η ανάγκη σου αυτή... Να σε θυμάται. Και ποιος δεν θα το ήθελε αυτό; Να μείνουμε χαραγμένοι στις μνήμες αυτών που έφυγαν... Τι καλύτερο! Μακάρι να το κατάφερες εσύ και να σε θυμάται για ... όσο επιθυμείς. Γιατί, πονάει πολύ να σε ξεχάσουν, πριν ξεχάσεις εσύ... Όχι για τον εγωισμό, αυτός καταπίνεται κάποια στιγμή, αλλά για το γαμώτο! Αυτό το "γιατί" και το "πώς" που σε τρώνε τα βράδια...
Dark13sun,
Δεν είμαι τόσο σίγουρος για αυτό...
Μοναδική Τριανταφυλλιά,
Ναι, τις περισσότερες φορές είναι επώδυνη. Ακόμα και για καλούς λόγους...
Ανάμνηση... Ίσως δε θέλω να γίνω ακόμα... Ίσως αυτό που γράφεις με κρατάει αληθινό ακόμα...
Καλησπέρα και σε σένα!!!!
sweet truth,
Έχεις κάθε δίκιο να ζητάς ότι και αν πιστεύεις ότι αξίζεις!
Το βλέπεις πολύ ρομαντικά, ίσως έτσι πρέπει... Τα μάτια σου λένε την αλήθεια σου...
Φιλιά!
lost soul,
Είναι πραγματικά υπέροχο να σε θυμούνται, ειδικά αν σε θυμούνται με χαμόγελο...
Αυτό το γαμώτο που λες... έχει μεγάλη αλήθεια μέσα του... Και αυτά τα βράδια η αλήθεια κάνει τις εμφανίσεις της...
Μου μεταδίδεις τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής που το έγραφες.
Μελαγχολική και όμορφη η ανάρτηση σου!
Σε ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου και σε καλωσορίζω στο blog μου!
Τα κείμενά μου είναι σχεδόν πάντα μελαγχολικά, οπότε να προσέχεις, :)
Καλό σου μεσημέρι!