Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on 23:06
Νύχτα... Παραλία... Αεράκι... Ωραία... Ξένοιαστα... Απολαυστικά... Ναι. Ο χρόνος παγώνει και η μοναξιά κυμματίζει δίπλα σου... Στον αφρό... Ίσως είναι η καλύτερη παρέα για τέτοιες στιγμές. Εσύ πάντως ήθελες και την κάλεσες...
Χάνεσαι στο πλάνο. Δεν το "χορταίνεις". Κι αυτός ο αέρας... ατελείωτος... Έτοιμος να σε παρασύρει. Μα τότε η μοναξιά θα μείνει μόνη. Έχεις μάθει ότι δεν παρατάς τους καλεσμένους σου μονάχους. Εσύ τουλάχιστον, γιατί εσένα "έπρεπε" να σε νοιάζει... Το σκοτάδι γύρω δεν έχει πολλή σημασία, ακόμα... Θα αποκτήσει όμως, το νιώθεις...
Είναι περίεργο το πόσο εύκολα ξυπνάνε τις αναμνήσεις τέτοια σκηνικά. Και συ με τη σειρά σου πράττεις αναλόγως. Ώρα ήταν... Μα παραμένει όμορφη η σκέψη. Απο τις λίγες φορές, ίσως, που δε σκέφτεσαι αντίστροφα. Όχι πως το παρελθόν σου απαρτίζεται μόνο απο άσχημες αναμνήσεις. Απλά έχεις την τάση να φέρνεις στο μυαλό σου κυρίως αυτές...
Μέσα σε όλη αυτή τη ναυτία του μυαλού, απο τα αδιάκοπα κύμματα σκέψεων που δε σταματούν, βλέπεις κάτι που δεν περίμενες. Στο βάθος του κατάμαυρου ουρανού και μιας θάλασσας που μόνο την ακούς και την οσφρίζεσαι, ανα διαστήματα μια λάμψη σου απευθύνει το λόγο. Σαν κοιτάξεις καλύτερα αυτό που πιο πριν έμοιαζε με ψευδαίσθηση του μυαλού σου, τώρα καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ένα φάρο... Τον οδηγητή των πλοίων...
Ένα τόσο δα φως, είναι αρκετό για να οδηγήσει τόσα καράβια στον προορισμό τους. Χωρίς αυτό, η ελπίδα τους θα είχε εξαλειφθεί. Τα κομμάτια τους θα σκορπίζονταν στις εφτά θάλασσες. Θα ήτανε χαμένα... Γνωρίζοντας όμως την πηγή του φωτός, έχουν προορισμό. Ξέρουνε το λιμάνι τους που βρίσκεται...
Δεν είναι παράξενο πόσο πολύ μοιάζουνε κάποια απλά πράγματα με την ανθρώπινη ψυχή...;
Το ίδιο καλείσαι και εσύ να κάνεις. Στη θάλασσα της ζωής, η ελπίδα σου είναι το φώς μιας ψυχής. Είναι αυτή η ψυχή, που θα σε οδηγήσει στο λιμάνι της καρδιάς σου. Είναι αυτό το φως, που θα σου κρατήσει την ελπίδα ζωντανή. Γι' αυτό μη χαθείς. Μην απογοητευτείς. Το ταξίδι έχει προορισμό. Η θάλασσα κάποια στιγμή τελειώνει και σταματάς να φοβάσαι πως θα πνιγείς...
Μη σταματήσεις να ψάχνεις για το δικόσ ου φάρο. Είναι εκεί... Φωτίζει για σένα... Μαζί θα νικήσετε τα κύμματα... Μαζί...
Σκέψεις σαν τα κύματα της θάλασσας! Σκοτάδι όμοιο με την φουρτουνιασμένη θάλασσα! Κι εκεί που πιστεύεις ότι δε θα έχεις σωτηρία, ευθεία μπροστά σου ο πιο όμορφος και φωτεινός φάρος! Το ερώτημα είναι θα τον δεις και θα τον αφήσεις να σε οδηγήσει στην ασφάλεια χωρίς δεύτερη σκέψη ή θα επιλέξεις να περιπλανηθείς για λίγο ακόμη στην φουρτουνιασμένη θάλασσα;
Ασφάλεια ή περιπέτεια;
Πόσο όμορφο να περπατάς με σημάδι ένα φως μπροστά σου, μακριά, πάντα μακριά, αλλά τόσο φωτεινό...!
Όταν παραστρατείς και αλλάζεις δρόμο, σου φαίνεται πως χάνει κάμποση από την ισχύ του, μα όταν τον χρειαστείς πραγματικά, τότε εμφανίζεται πιο δυνατό από ποτέ να σε προσμένει...
ένας φάρος,
μια ματιά,
μια αγκαλιά...
Υπάρχουν φάροι!
Nαι υπάρχουν φάροι!
Αλλά υπάρχουν κι άνθρωποι που τα λιμάνια και οι καβοι τους φοβίζουν...
Που προτιμούν το απέραντο γαλαζιο της θάλασσας και το μόνο που ψάχνουν μια παρέα για να χαθούν μεσα της...
Την καλημέρα μου σε όλους!
Μαζι στα παντα?
Και οταν ο φαρος σταματισει να φωτιζει?
Νομιζω πως παλι αρχιζει η ναυτια του πλοιου να με παιρνει...
Την καλησπερα μου!
bourboulithra,
Ξέρεις ότι η περιπέτεια θα σου δημιουργήσει αναμνήσεις... Αυτό και μόνο, είναι αρκετό για να αποφασίσεις...!
Φιλιά!
sweet truth,
μακάρι να εμφανιστεί και για μας μικρό μου...
Φιλί!
Dark13sun,
Αμέ, και είναι και κάμποσοι...
Λιακάδα,
Και αυτά υπάρχουν καλή μου... Μένει μόνο να καταλάβεις που πρέπει να αράξεις...
Το φως σου που θα δώσεις...
Φιλιά!
efhbos,
Καλησπέρα φίλος, χαίρομαι που επέστρεψες στα λημέρια μας ξανά!!!
Όταν ο φάρος σταματήσει τότε το ταξίδι συνεχίζετε φίλε μου...
Καλό σου απόγευμα!