Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on 22:28
Ποιός σου είπε, πως ότι σκέφτεσαι πρέπει να ισχύει; Είναι μια ικανότητα που δεν έχεις. Είναι κάτι που δε φτάνεις. Μια ανάγκη που θα σε καίει και δε θα βρίσκεις νερό πουθενά...
Ο άνθρωπος μαθαίνει απο τα λάθη του, εσύ τί κάνεις; Ποιά είναι η δική σου πραγματικότητα; Όχι, πάντως, ο τρόπος που βλέπεις την κατάσταση... Γιατί είσαι λάθος. Το ξέρεις. Το νιώθεις όταν κάνεις τις λάθος κινήσεις. Κάνεις ακριβώς τα σωστά βήματα για να είσαι στο λάθος δρόμο... Ακολουθείς τη σωστή πορεία για να τρακάρεις.
Το ξέρεις...
Θέλε το. Όσο μπορείς. Μιας και τίποτα δε θα καταφέρεις. Θέλε το, αφού στο λάθος έχεις μάθει τόσα χρόνια... Θέλε το, αφού έτσι προστάζεις. Εσύ; Μάλλον... εσύ...
Μην αυταπατάσαι με υποθέσεις. Όταν το συναίσθημα είναι αληθινό, το προαίσθημα σου γλυκαίνει την αλήθεια. Προστατεύει το εγώ σου πιο πολύ απ' όσο εσύ μπορείς... Αδύναμε... Βιώνεις καταστάσεις που προκαλείς μη μπορώντας να αντισταθείς... Ανόητε...
Ξέρεις όμως γιατί δε σε πειράζει τόσο; Γιατί θέλεις... Και αυτό δεν αλλάζει. Θέλε, λοιπόν, μιας και δεν μπορώ να σε σταματήσω. Είσαι κομμάτι μου. Ακόμα και να σε σκοτώσω μέσα μου, οι στάχτες σου θα με καίνε... Και το κάψιμο δεν το αντέχω...
Θέλε, αφού έτσι σε κακόμαθα...
Πάψε...
Ο άνθρωπος μαθαίνει απο τα λάθη του, εσύ τί κάνεις; Ποιά είναι η δική σου πραγματικότητα; Όχι, πάντως, ο τρόπος που βλέπεις την κατάσταση... Γιατί είσαι λάθος. Το ξέρεις. Το νιώθεις όταν κάνεις τις λάθος κινήσεις. Κάνεις ακριβώς τα σωστά βήματα για να είσαι στο λάθος δρόμο... Ακολουθείς τη σωστή πορεία για να τρακάρεις.
Το ξέρεις...
Το νιώθεις...
Το θέλεις...
Θέλε το. Όσο μπορείς. Μιας και τίποτα δε θα καταφέρεις. Θέλε το, αφού στο λάθος έχεις μάθει τόσα χρόνια... Θέλε το, αφού έτσι προστάζεις. Εσύ; Μάλλον... εσύ...
Μην αυταπατάσαι με υποθέσεις. Όταν το συναίσθημα είναι αληθινό, το προαίσθημα σου γλυκαίνει την αλήθεια. Προστατεύει το εγώ σου πιο πολύ απ' όσο εσύ μπορείς... Αδύναμε... Βιώνεις καταστάσεις που προκαλείς μη μπορώντας να αντισταθείς... Ανόητε...
Ξέρεις όμως γιατί δε σε πειράζει τόσο; Γιατί θέλεις... Και αυτό δεν αλλάζει. Θέλε, λοιπόν, μιας και δεν μπορώ να σε σταματήσω. Είσαι κομμάτι μου. Ακόμα και να σε σκοτώσω μέσα μου, οι στάχτες σου θα με καίνε... Και το κάψιμο δεν το αντέχω...
Θέλε, αφού έτσι σε κακόμαθα...
Μα να θυμάσαι πως και αυτή τη φορά,
πάλι στο "θέλω" θα μείνεις...
Σαν άνεμος θέλεις να φυσήξεις ... και να τα σκορπίσεις όλα εκείνα που θέλεις σε όλα τα σημεία της Γης...
Μπορεί το κάψιμο να μην το αντέχεις..αλλά αν φυσήξεις οι στάχτες απλά αν δεν έχουν σβήσει δεν θα κάψουν μόνο αλλά θα σε αναζοπυρώσουν από την αρχή!!!
Πάντα βιώνουμε τελικά καταστάσεις που οι άλλοι μας περνάνε ότι εμείς τις προκαλούμε.. κι αν ακόμα πιστέψουμε και στο περιβοήτο Σύμπαν τελικά εμείς οι ίδιοι προκαλούμε και προσκαλούμε ότι έχουμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή...
Εγώ αν ήμουν άνεμος θα φυσούσα με όλη τη δύναμη μου να σκορπίσω ότι με πονά... ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό να τον σκορπούσα σε χιλιάδες μικρούς εαυτούς... έτσι θα κέρδιζα χρόνο και θα το έπαιρνα ως παιχνίδι, να με ξανα μαζέψω σε έναν εαυτό..!!!
Την καλησπέρα μου!!!
Γλυκια δροσερή που στάζει Κόκκινο Τριαντάφυλλο σε γλυκό κουταλιού.
Δεν ξέρεις ΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΟ συμφωνώ!!!!Δυστυχώς κάποιοι στους οποίους πίστεψες σε προδίδουν και αυτό ποναει πολύ!!!
Αυτός ο διάλογος...
Στο είπα είναι τόσο δροσερός μέσα στη λάβα της σκέψης σου...
Τόσο ξεχωριστός όσο εσύ που βγάζεις όλα εκείνα από μέσα σου...
η ανάλυση έχει ήδη γίνει... τα λόγια είναι περιττά...
Γίνεται να βγάζεις κάποιον από την πόρτα και να σου μπαίνει από το παράθυρο?
Και όμως γίνεται...απ'ότι φαίνεται...
Είσαι μόλις 2 βήματα από τον προκαθορισμένο σου χαμό και όμως... ακόμη γράφεις για κείνη...
Και...το κάψιμο να το αντέξεις...!
Η φωτιά ήτανε λύτρωση και εξαγνισμός για τους αρχαίους... Αλλωστε έτσι έχεις μια ευκαιρία να ανα-γεννηθείς ως φοίνικας αλλιώς...
TRTLe ;)
Y.Γ. Ψηφίζω δαγκωτό μεταμόρφωση σε Αιολο... τίποτα λιγότερο.......!
Μοναδική Τριανταφυλλιά,
Δεν έχεις άδικο, ως προς το κάψιμο... Μα έχω φυσήξει πολλές φορές και ακόμα δεν έχω μαζέψει τα κομμάτια μου... Καλώς ή κακώς...
Καλησπέρα και σε σένα και σε ευχαριστώ που πέρασες !
Ρασκόλνικοφ,
Πραγματικά, πονάει πολύ...
Sweet truth,
Ναι, τα έχουμε πει εμείς μικρό μου...
Ανώνυμη,
Ναι, γίνεται... Επιμονή λέγεται... :)
Εγώ γιατί δεν εξαγνίζομαι τόσο που έχω καεί; Πότε θα έρθει και η δική μου η σειρά...
Υ.Γ. Λες ε; Χμμμ...
Συγκλονιστική η γλαφυρότητα της αλήθειας σου.Κι εγώ κάπως έτσι αντιμετωπίζω πλέον τα θέλω μου(ίσως γι αυτό η ζωή μου τελευταία να μοιάζει με πυροφάνι!).Όπως και να έχει,να είσαι καλά.Loli
Loli,
Σε ευχαριστώ που πέρασες απο το blog μου. Νομίζω όλοι αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις μας με τρόπο που μας κάνει εμάς να τα βγάζουμε πέρα...
Καλό σου βράδυ!