Οπου φυσαει ο Ανεμος...

Να 'σαι καλά αγαπητή μου. Πίστευα ότι με ξέχασες. Γελάστηκα... Βλέπεις αρέσκομαι στην αυταπάτη... Ένα μυαλό που πρόλαβε να χαρεί... δεν έχασες ευκαιρία να το επισκεφθείς... Είναι του τύπου σου κινήσεις σαν και τούτη... Καλώς όρισες λοιπόν...

Γεμίζεις το κενό με την απουσία... Υπάρχεις για να νιώθω... Μη με παγώνεις, σε παρακαλώ. Αρκετά κρύα είναι η καρδιά μου τούτη τη στιγμή. Μπορείς να είσαι φίλη μου και εχθρός μου, μα σήμερα απλά θέλω να μου κάνεις παρέα... Ένα ποτηράκι ακόμη και θα κοιμηθούμε πλάι ο ένας στον άλλο...

Ξέρεις... νόμιζα πως μακρυά σου δεν κάνω... πως κοντά σου δεν μπορώ... πως έχω ανάγκη να σε μισήσω... πως δακρύζω όταν επιστρέφεις κοντά μου... Τελικά, κάθε φορά, το αίσθημα της γνωριμίας μας μοιάζει σαν μια καινούρια ευχή... Μόνο εσύ παραμένεις τόσο ιδιαίτερη... και η ψυχή μου πεθαίνει... και ανασταίνεται... Εσύ το ελέγχεις... Και τι δε θά 'δινα να 'ταν αλλιώς...

Δε σε κατηγορώ, ο λόγος της ύπαρξής σου είναι τόσο ιδιαίτερος, που αισθάνομαι πολύ "μικρός" για να προσπαθήσω να σε κρίνω... Μονάχα εύχομαι, την επόμενη φορά που θα θελήσεις να με βρεις, να λησμονήσεις το δρόμο της επιστροφής για το κατώφλι της ψυχής μου... Θα 'θελα κάτι άλλο να σου τραβήξει την προσοχή... Ίσως έτσι, μοναξιά μου, να ζήσω λίγο ελεύθερος... ίσως έτσι απελευθερώσω την ψυχή μου απο τα δεσμά σου και γίνει ένα με τον ουρανό...

Σ' ευχαριστώ για την παρέα σου. Μου είναι πάντα πολύτιμη. Σ' έχω ανάγκη μοναξιά... Έχω πολλά να μάθω κοντά σου και μακρυά σου... Ξάπλωσε δίπλα μου ως ώτου σε διώξω...

Μη με κρίνεις, σ' αγαπώ,