Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τετάρτη, Μάρτιος 23, 2011
Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα. και το σκοτάδι, σήμερα, με φοβίζει... Ήχος υπάρχει, αλλά δε με κάνει να νιώθω όμορφα... Δεν είναι άσχημος, απλά αδιάφορος... Φωνές που έχουν δίκιο και μια καρδιά που παρηγορεί το άδικο... Φαίνεται, της αρέσει το άδικο...
Μου φτάνει ένα χαμόγελο... γιατί με κάνει και ξεχνώ... Μου αρκεί μια ελπίδα, για να μπορώ να κοιμηθώ... Φτάνει ένα δάκρυ... ώστε να καθαρίσει η καρδιά... Φτάνει λίγο συναίσθημα... για να σκορπίσει η μοναξιά... Φτάνουν δυο λέξεις...για να μπορέσω να ακούω και πάλι... Φαντάζουν λίγα σε κάποιους. Αξίζουν πολλά για λιγότερους... Αδιάφορα για μερικούς...μα δεν ανήκω σε αυτούς...
Ανήκω στην καρδιά μου...έτσι διδάχτηκα απο μικρός... Δε με έχει προδώσει ποτέ... Δεν μπορεί να πει το ίδιο και για μένα... Στο συναίσθημα δεν έμαθα πως να αντιστέκομαι... Πώς μπορώ να κρύψω πως μου λείπεις; Γιατί να προσποιηθώ πως δε σε έχω ανάγκη; Είναι δυνατόν να απαρνηθώ μια αγκαλιά για έναν εγωισμό...; Όχι για μένα, δεν είναι αυτός ο τρόπος μου... Δεν εστερνίζομαι τέτοιου είδους "πράξεις αγάπης"... Δε θα μασκαρέψω τα συναισθήματά μου... Όχι...
Με πειράζει που νιώθω πως μόνο εγώ σκέφτομαι έτσι... Στ' αλήθεια, η υποκρισία έχει πάρει τη θέση του έρωτα. Το καβούκι πλέον είναι μόδα... Εγώ όμως θέλω να νιώθω...
Να νιώθω...να ζω...να πονάω...να δημιουργώ αναμνήσεις...να έχω στιγμές... δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς... δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει αυτό...
Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα, μα τώρα είμαι καλύτερα... Δεν άλλαξε τίποτα, μονάχα τα λεπτά της ώρας... κι όμως νιώθω καλύτερα... Βρέθηκα απο το κενό στο ολόκληρο και μετά στη μέση... Γιατί πρέπει να υπάρχει ισορροπία. Γιατί, αν δεν υπάρχει, δεν είμαι καλά. Και μου 'χουν πει πως είμαι κακός υποκριτής... Δεν είμαι καλά, αλλά ξέρω ότι μπορώ να γίνω... σημαίνει πολλά για μένα...
Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα... και η καρδιά μου δε σταματά να μου μιλά... Όμως κακία δεν της κρατώ...το ξέρει ότι μου αρέσει να την ακούω...
Μου φτάνει ένα χαμόγελο... γιατί με κάνει και ξεχνώ... Μου αρκεί μια ελπίδα, για να μπορώ να κοιμηθώ... Φτάνει ένα δάκρυ... ώστε να καθαρίσει η καρδιά... Φτάνει λίγο συναίσθημα... για να σκορπίσει η μοναξιά... Φτάνουν δυο λέξεις...για να μπορέσω να ακούω και πάλι... Φαντάζουν λίγα σε κάποιους. Αξίζουν πολλά για λιγότερους... Αδιάφορα για μερικούς...μα δεν ανήκω σε αυτούς...
Ανήκω στην καρδιά μου...έτσι διδάχτηκα απο μικρός... Δε με έχει προδώσει ποτέ... Δεν μπορεί να πει το ίδιο και για μένα... Στο συναίσθημα δεν έμαθα πως να αντιστέκομαι... Πώς μπορώ να κρύψω πως μου λείπεις; Γιατί να προσποιηθώ πως δε σε έχω ανάγκη; Είναι δυνατόν να απαρνηθώ μια αγκαλιά για έναν εγωισμό...; Όχι για μένα, δεν είναι αυτός ο τρόπος μου... Δεν εστερνίζομαι τέτοιου είδους "πράξεις αγάπης"... Δε θα μασκαρέψω τα συναισθήματά μου... Όχι...
Με πειράζει που νιώθω πως μόνο εγώ σκέφτομαι έτσι... Στ' αλήθεια, η υποκρισία έχει πάρει τη θέση του έρωτα. Το καβούκι πλέον είναι μόδα... Εγώ όμως θέλω να νιώθω...
Να νιώθω...να ζω...να πονάω...να δημιουργώ αναμνήσεις...να έχω στιγμές... δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς... δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει αυτό...
Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα, μα τώρα είμαι καλύτερα... Δεν άλλαξε τίποτα, μονάχα τα λεπτά της ώρας... κι όμως νιώθω καλύτερα... Βρέθηκα απο το κενό στο ολόκληρο και μετά στη μέση... Γιατί πρέπει να υπάρχει ισορροπία. Γιατί, αν δεν υπάρχει, δεν είμαι καλά. Και μου 'χουν πει πως είμαι κακός υποκριτής... Δεν είμαι καλά, αλλά ξέρω ότι μπορώ να γίνω... σημαίνει πολλά για μένα...
Με γεμίζει συναισθήματα...
Δεν υπάρχει κάτι που να λατρεύω περισσότερο...
Αργεί να ξημερώσει αυτή τη νύχτα... και η καρδιά μου δε σταματά να μου μιλά... Όμως κακία δεν της κρατώ...το ξέρει ότι μου αρέσει να την ακούω...
Συγνώμη καρδιά μου...
που αγαπώ να σε πληγώνω...
...μα εγώ
αγαπώ να σ΄αγαπάω.....
...................
φιλί
"Εγώ όμως θέλω να νιώθω"...
Νομίζω πως αυτό θέλει κι η καρδιά
Θ(ελω ν)α νιώθεις! Και μπράβο σου!!!
Φωνές που έχουν δίκιο και μια καρδιά που παρηγορεί το άδικο...
αυτό το αναγνωρίζω πλήρως
μην της ζητάς συγγνώμη, δεν υπάρχει κανένας λόγος ...
(όταν κινδυνεύω από την αργοπορία μου να μην σε διαβάσω, να με σκουντάς στο μαιλ και θα καταλαβαίνω)
Δεν υπάρχει κάτι που να λατρεύω περισσότερο, από το να γεμίζω συναισθήματα... Μαζί σου Άνεμε!
"Το πως θα το βιώσω και θα επιβιώσω είναι αυτό που μετράει..."
όντως, μόνο αυτό μετράει!
Ακου την καρδιά σου αυτή έχει σημασία, και πίστεψέ με δεν την πειράζει να την πληγώνεις, έτσι όταν της ζητάς συγνώμη βλέπει ότι την υπολογίζεις.