Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Σάββατο, Ιανουάριος 29, 2011
Μια φορά κι έναν καιρό... και σταματάω εδώ. Γιατί σταμάτησα να πιστεύω στα παραμύθια πολύ αργά και το πλήρωσα. Κι ας διαβάζω ένα καινούριο αυτόν τον καιρό...
Το εξώφυλλο είναι ωραίο. Σε τραβάει να το ανοίξεις. Διστάζεις. Λίγο. Το περισσότερο θα ήταν ιεροσυλία. Το ανοίγεις. Εσωτερικά είναι πιο όμορφο απ' ότι εξωτερικά. Σπάνιο. Τότε πως να μην το διαβάσεις...; Χρώματα γνώριμα. Εικόνες ζεστές. Λέξεις που γυρνούσαν προφορικά στο μυαλό σου, τώρα πια είναι γραμμένες στο παραμύθι...
Και είσαι ακόμα στις πρώτες σελίδες...
Σε εξουσιάζει, κάνοντάς σε να σκέφτεσαι... Να σκέφτεσαι πως είχες ίσως άδικο. Ίσως δεν είναι όλα τα παραμύθια για "κάψιμο"... Αναρωτιέσαι...
Κάνεις να δεις τις τελευταίες εικόνες. Μια γρήγορη ματιά, για την εκπλήρωση της ανάγκης - περιέργειας, αν οι εικόνες είναι το ίδιο ξεχωριστά ζωγραφισμένες, όπως στην αρχή... Όμως, προς έκπληξή σου, βλέπεις ότι είναι λευκές... Γιατί; Και τρομάζεις... Σχεδόν σου πέφτει το βιβλίο... Γιατί λευκές; Πού πήγαν τα χρώματα; Πού είναι τα σχέδια; Γιατί δεν έχει τίποτε; Έστω και μάυρο...
Κάτι θα σήμαινε...
Η ταχυκαρδία σταματάει, όταν μπαίνει μέσα η λογική... Στο παραμύθι της ζωής, δεν μπορείς να κοιτάξεις το τέλος... Δεν υπάρχουν εικόνες να γεμίσουν απο τα πινέλα της καρδιάς... Δεν μπορείς να σχεδιάσεις, όταν η επόμενη σελίδα δεν ξέρεις ούτε τι αριθμό έχει... Μη γελαστείς και πιάσεις το μολύβι. Μόνο το μελάνι της ζωής αφήνει ίχνος... Και η καρδιά, ακολουθώντας ασυναίσθητα, ζωγραφίζει όπως νομίζει...
Κόκκινο, λευκό, μαύρο...
Κοίτα τις νέες εικόνες να σχηματίζονται. Χάζεψε τα χρώματα. Χαμογέλα... Η χαρά της δημιουργίας είναι μεγαλύτερη απο ένα τέλος που υπέθεσες...
Το τώρα είναι πιο ζωντανό απο το αύριο,
έστω κι αν το αύριο δεν είναι...
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν...
Χωρίς ελπίδες, χωρίς τέλος, χωρίς τίποτα...
Παρα μόνο... τη σελίδα σου...
ΣΑΝ μια φορά κι ένα καιρό λοιπόν...
χωρίς τίποτα ...
(δεν χρειάζεται να ρίξεις γρήγορη ματιά στην τελευταία σελίδα ... την ξέρεις σχεδόν από την πρώτη, είναι όμως ιεροσυλία να μην ξεφυλλίσεις)
σ'ευχαριστώ
meggie,
Ναι, χωρίς τίποτα...
Λες να είναι ίδια; Μακάρι... έχω πάψει να πιστεύω ότι θα είναι ίδια...
Ας βρω την πίστη μου στις πράξεις και το παρόν και ύστερα... θα ξεγυλλίζω και πάλι...!!!
Παρακαλώ, αν και δεν έχω κάνει κάτι...
άνεμε μου καθώς σε διαβάζω ψιθυρίζω αυτούς τους στοίχους δε γνωρίζω το γιατί....στο χαρίζω λοιπόν με όλη μου την αγάπη,να σου κάνει συντροφιά τις στιγμές που στα παραμύθια η ψυχή σου ταξιδεύει....http://www.youtube.com/watch?v=ggii6iFhwlI
kamelia,
Σε ευχαριστώ για το τραγούδι! Είναι πολύ ωραίο! Σε ευχαριστώ και για την αγάπη που μου στέλνεις!! Ότι σου βγάζω καλό είναι!
Φιλάκια και καλημέρα!
:))
Το πιο όμορφο παραμύθι...
εκείνο που δεν ξέρεις το τέλος, εκείνο που σε κάνει να νιώσεις όλων τον ειδών τα συναισθήματα, να δεις όλα τα χρώματα... να ζήσεις.
Ζήσε και συ το δικό σου παραμύθι καλέ μου Άνεμε...
κάθε λέξη σου είναι ζωγραφιά στο δικό μου.
Sweet truth,
Ναι μικρή μου, το πιο όμορφο... όπως το περιγράφεις... !
Το ζω, ναι. Καθημερινά...
Σε ευχαριστώ για τα όμορφά σου λογάκια! Με κακομαθαίνεις :) !
Φιλάκια και ελπίζω να είσαι και συ στο δικό σου παραμύθι!!!!
Ελπίδες χρειάζονται. Τέλος χρειάζεται. όσο για κείνο το τίποτα.. Κι εκείνο χρειάζεται ακόμη..
Καλώς σε βρήκα, όμορφα γράφεις..
Ane-moni,
Ναι, χρειάζονται πολλά... Και μπορούμε να τα δώσουμε...
Καλώς μου ήρθες! Σε ευχαριστώ!
aneme....το βρήκα εξαιρετικό και στάθηκα περισσότερο στο συγκεκριμένο σημείο....στα χρώματα της καρδιάς...κόκκινο, λευκό, μαύρο....πόσες εναλλαγές μπορεί να δέχεται μια καρδιά...κι όμως ποτέ δεν σταματά να χτυπά.......
Η ταχυκαρδία σταματάει, όταν μπαίνει μέσα η λογική... Στο παραμύθι της ζωής, δεν μπορείς να κοιτάξεις το τέλος... Δεν υπάρχουν εικόνες να γεμίσουν απο τα πινέλα της καρδιάς... Δεν μπορείς να σχεδιάσεις, όταν η επόμενη σελίδα δεν ξέρεις ούτε τι αριθμό έχει... Μη γελαστείς και πιάσεις το μολύβι. Μόνο το μελάνι της ζωής αφήνει ίχνος... Και η καρδιά, ακολουθώντας ασυναίσθητα, ζωγραφίζει όπως νομίζει...
Κόκκινο, λευκό, μαύρο...
Κοίτα τις νέες εικόνες να σχηματίζονται. Χάζεψε τα χρώματα. Χαμογέλα... Η χαρά της δημιουργίας είναι μεγαλύτερη απο ένα τέλος που υπέθεσες...
Το τώρα είναι πιο ζωντανό απο το αύριο,
έστω κι αν το αύριο δεν είναι...
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν...
Χωρίς ελπίδες, χωρίς τέλος, χωρίς τίποτα...
Παρα μόνο... τη σελίδα σου...
στα χρώματα της καρδιάς...κόκκινο, λευκό, μαύρο....πόσες εναλλαγές μπορεί να δέχεται μια καρδιά...κι όμως ποτέ δεν σταματά να χτυπά.......
Μαϊράκι,
Σε ευχαριστώ για τα όμορφά σου λόγια! Μου δίνεις δύναμη!
Πόσες εναλλαγές δέχεται... Πόσα δε σταματάμε να της κάνουμε και 'κείνη εκεί... Πάλι για μάς, πάλι προσπαθεί... Αν ήταν πρόσωπο, θα είχε πολλά να μας πει για την αχαριστεία μας και για πόσα άλλα...
Μα πέρνουμε και κουράγιο απο εκείνη...
Φιλιά και καλημέρα !
Μη σταματάς ποτέ να ζητάς την παραμυθία στα παραμύθια...
Γεια σου, φίλε και συνάδελφε!
Ίσως πρέπει να συνεχίσω την αναζήτηση συνάδελφε... Τα είχα παρατήσει...
Καλή σου νύχτα!