Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τρίτη, Δεκέμβριος 07, 2010
Μια τόσο σκληρή κουβέντα απο τόσο μαλακά χείλη... Πώς μπορείς να προφέρεις κάτι τέτοιο; Πού βρίσκεις τη δύναμη; Πού...;
Ύστερα απο τόση ζωή που μοιραστήκαμε. Τόσες ανάσες που δώσαμε ο ένας στον άλλο. Τόσες ματιές γεμάτες όνειρα... Τί είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως δε με αγαπάς άλλο...; Ήρθες στην άλλη μεριά της όχθης. Πριν ταξίδευες με τη ροή, τώρα αρέσκεσαι να πηγαίνεις αντίθετα... Άραγε τι νιώθει η καρδιά σου όταν σε ακούει να μιλάς έτσι...;
Θυμίσου την αγάπη σου. Τα συναισθήματα που σε τρέφανε με ζωή. Την ανάγκη να ξημερώσει το αύριο και να είναι πιο υπέροχο απο το σήμερα... Τη μυρωδιά του σώματος που αγαπούσες, λάτρευες, να ξυπνάς και να αναπνέεις... Τη γέννηση του έρωτα στον παλμό της καρδιάς... Την πίστη σου στο όνειρο, που δε σε πρόδωσε ακόμα... Το δάκρυ, που δε σε πόνεσε ποτέ, μα συνάμα δεν πίστευες ότι είναι απο ευτυχία... Θυμήσου...
Όχι. Δεν μπορώ πλέον να ζω με ψευδαισθήσεις. Δεν κοιμάμαι πλέον σε ένα όνειρο που δε θέλω να τελειώσει... Όλα τελείωσαν και οι συνέπιες είναι όλες πάνω μου.. Το εγώ μου είναι μισό, μα η αλήθεια μου ολάκερη. Δε σε αγαπάω πια... και αυτό πλέον είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα αλλάξει...
Το αν πρέπει ή όχι, το αφήνω σε μια μοίρα που παρέλυσε όταν της ζητήθηκε να πάρει αποφάσεις...
Ύστερα απο τόση ζωή που μοιραστήκαμε. Τόσες ανάσες που δώσαμε ο ένας στον άλλο. Τόσες ματιές γεμάτες όνειρα... Τί είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως δε με αγαπάς άλλο...; Ήρθες στην άλλη μεριά της όχθης. Πριν ταξίδευες με τη ροή, τώρα αρέσκεσαι να πηγαίνεις αντίθετα... Άραγε τι νιώθει η καρδιά σου όταν σε ακούει να μιλάς έτσι...;
Εσύ ακούς την καρδιά σου...;
Θυμίσου την αγάπη σου. Τα συναισθήματα που σε τρέφανε με ζωή. Την ανάγκη να ξημερώσει το αύριο και να είναι πιο υπέροχο απο το σήμερα... Τη μυρωδιά του σώματος που αγαπούσες, λάτρευες, να ξυπνάς και να αναπνέεις... Τη γέννηση του έρωτα στον παλμό της καρδιάς... Την πίστη σου στο όνειρο, που δε σε πρόδωσε ακόμα... Το δάκρυ, που δε σε πόνεσε ποτέ, μα συνάμα δεν πίστευες ότι είναι απο ευτυχία... Θυμήσου...
Όχι. Δεν μπορώ πλέον να ζω με ψευδαισθήσεις. Δεν κοιμάμαι πλέον σε ένα όνειρο που δε θέλω να τελειώσει... Όλα τελείωσαν και οι συνέπιες είναι όλες πάνω μου.. Το εγώ μου είναι μισό, μα η αλήθεια μου ολάκερη. Δε σε αγαπάω πια... και αυτό πλέον είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα αλλάξει...
Το αν πρέπει ή όχι, το αφήνω σε μια μοίρα που παρέλυσε όταν της ζητήθηκε να πάρει αποφάσεις...
Δεν ήταν όμως έτοιμη... Δεν ήταν η στιγμή της...
Ήταν απλά...
η αφορμή...
η αφορμή...
Υ.Γ. Το κείμενο δεν αποτελεί προσωπική εμπειρία, είναι καθαρά λογοτεχνικό.
