If I die before I wake...

20

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Παρασκευή, Δεκέμβριος 25, 2009

You feel... thats something... you feel not... that's something more... What you feel...?

Anger comes first. Emotions drifting. You know its not right. Can you help it? Can you control it? Surely not... If you could, it would be... easy... Making people sad, uncomfortable... Pour's form you at ease. The sad part is you can't stop it... Above all your emotional funeral, you bear this burden, feeling so alone carrying it... Nowhere to reach, nowhere to turn... no place able to reflect your inside... Grief is the word you are looking for... Mourning in shadows...

You can't stop it... Joy is there, you just can't have it. You feel like crying, but your facade remains unstained... Can't even shed a tear. Drowning your eyes, but gravity seizes to exist. Refusing to so what nature is supposed to... Refusing to drop...

Supposedly, you stop breathing the next moment... Nothing seems to change. Giving a damn about it, is making it seem like its worth... You stopped carrying that much...Thinking of people you leave behind... You can't even care about that anymore. You reached a state where you disconnected with the persons you care... You struggle to show them your smile. You feel sorry seeing them putting so much effort making you smile... you feel guilty about that... also...

After all this pain you endure, what can make you survive...?
Even your soul can't supply you the power you need anymore... she is... weakened...

If I die before I wake...
doesnt really matter anymore...

Γιατί αν πεθάνεις... θα είμαι μόνος...

20

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Δευτέρα, Δεκέμβριος 21, 2009

Γιατί αν πεθάνεις, θα είμαι μόνος. Μια αλήθεια που δε μπορώ να τη σηκώσω. Ένα βάρος που δε θέλω να μάθω αν θα αντέξω. Μια κατάσταση που δε θέλω να σκεφτώ...

Ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι μεγάλο. Σε παρασύρει η καρδιά σου. Δεν αναλογίζεσαι κόστος και μετά. Μόνο το τώρα... Καλά κάνεις. Θα σε αφήσω απλά να "είσαι". Ότι είσαι εσύ, δεν αλλάζει. Ούτε το μυαλό σου, ούτε το σκεπτικό σου. Μα με τη πράξη σου με φέρνεις κοντά σε μια αλήθεια που δε μπορώ να αντικρίσω.

Γιατί αν πεθάνεις... θα είμαι μόνος... Και αυτό είναι τρομακτικό, τουλάχιστον... Όσο εγωιστικό και αν ακούγεται, είναι μια αλήθεια που δε θέλω να δεχτώ ότι μπορεί να υπάρξει. Δε μπορώ να σε κοιτάω στα μάτια όταν στο λέω αυτό. Συγνώμη... Ούτε αυτό στο λέω... Ούτε μπορώ να είμαι δίπλα σου, όπως θέλεις... Είναι πέρα απο μένα, να χάσω το μοναδικό άτομο που έχω στο κόσμο... Εκείνο το άτομο που με δέχτηκε όπως είμαι, που στέκεται δίπλα μου παρά τα όσα υποφέρει απο μένα.

Θα είμαι κοντά σου... Θα σε κοιτάω... Όχι όμως δίπλα σου...

Όταν έχεις στερέψει...

27

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τετάρτη, Δεκέμβριος 09, 2009

Σκέφτεσαι το μέχρι τώρα. Πώς έφτασες ως εδώ και τί έζησες... Μεγάλο ταξίδι... σε τόσο λίγο χρόνο...

Αναρωτιέσαι γιατί δε νιώθεις όπως πριν. Πόσα έχουν αλλάξει μέσα σου. Σε τόσο λίγο... αν κλείσεις τα βλέφαρα, σου φαίνονται όλα σα μια στιγμή. Μια, μικρής χρονικής διάρκειας, ταινία που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο δράμα, τη χαρά, τη λύπη και την απόλαυση... Πλήρης και ελλιπής, ο εαυτός σου καλείται να συνεχίσει.

Σκονταύτεις όμως. Γιατί; Τί σε εμποδίζει; Κοιτάς τη καρδιά σου και βλέπεις ότι δεν αιμορραγεί πια... Ενσαρκώνεις ένα χαμόγελο, όταν αυτό όμως συναντάει τα μάτια σου, νιώθει την αλήθεια. Δεν αιμορραγείς γιατί δεν έχει άλλο αίμα να στάξει...

Η μόνιμη παρέα σου, η απορία, σου πιάνει κουβέντα και συζητάς μαζί της.
- Τί είναι αυτό που έχει μείνει μέσα μου;
- Το κενό, σου αποκρίνεται...
- Μα δεν είναι νωρίς για κάτι τέτοιο;
- Ποιός καθορίζει το χρόνο; Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις ότι κυλάει διαφορετικά για τον καθένα... έτσι δεν είναι;
- Μα πως θα συνεχίσω χωρίς συναισθήματα;
- Θα βρεις τον τρόπο, δε σε φοβάμαι. Την επόμενη φορά όμως να βρεις τον τρόπο να σταματήσεις την αιμοραγία, πριν στερέψει ξανά...

Η καρδιά είναι ένα δοχείο που αδειάζει αμέσως και γεμίζει στάλα στάλα... Να το θυμάσαι αυτό και να το σέβεσαι... Γιατί μετά ίσως να μην υπάρχει δοχείο...

Άλλη μια κηδεία...

20

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τρίτη, Δεκέμβριος 01, 2009

Έτσι μαλάκα, για να θυμηθείς πως όλα μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ... Ότι σήμερα γιορτάζεις αύριο μπορεί να είναι η κηδεία σου...

Well played miss... Με το δίκιο σου να λες πάσο τόσο καιρό και να περιμένεις να κάνεις φλος την κατάλληλη στιγμή... Δε θα σου περάσει όμως... Μπορεί να κέρδισες τη μάχη αλλά όχι τον πόλεμο. Ένα σήμερα ήταν απλά ένα τώρα που αύριο θα γίνει χτες... Δε στέκομαι εκεί... Στέκομαι σε αυτό που, με βοήθεια κάποιου, κατάλαβα... Το πόσο αξίζει να υπάρχεις έστω και σαν ανάμνηση στο νου μου... Είμαι σίγουρος πως ξέρεις την απάντηση... Δεν αξίζεις...

Μου πήρε λίγο καιρό να το καταλάβω... Η αλήθεια είναι ότι ασχολήθηκα μαζί σου αρκετά παραπάνω απ' όσο έπρεπε... Ήρθε η ώρα...

Σου ανάβω αυτό το κερί, να φωτίσει το σκοτάδι μου. Σου κάνω αυτή τη κηδεία να γειάνει η ψυχή μου... Δε θα πολεμήσω για σένα. Παραδίδω τα όπλα και συ γίνεσαι απλά η παράπλευρη απώλεια σε μια μάχη που ξεκίνησε με ιδανικά... Μια μάχη που σα σκοπό είχε το κάτι καλύτερο...

Πότε όμως οι μάχες είχαν καλό αποτέλεσμα... Σε θάβω λοιπόν εδώ, με ότι συναισθήμα μπορεί να υπήρξε... Εκτελείται και αυτό μαζί με την εικόνα σου. Έγινε η απώλεια συνήθειά μου...