Μίλα ρε...

8

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Δευτέρα, Δεκέμβριος 29, 2008


Κλείνεις το στοματάκι σου ουρλιάζοντας στη σιωπή σου.
Πεθαίνεις εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση που μπορείς ν' αλλάξεις,
αλλά προτιμάς να μείνεις εκεί και σε κλάμα να ξεσπάσεις.
Βγάλε φωνή, μίλησέ μου, φώναξε, κάνε με να σ' ακούσω...

Δε σου παραπονέθηκα ποτέ οτι δε γουστάρω να σ'ακούω.
Γιατί μου κλέβεις τη χαρά...;
Έλα και τράνταξε τη καρδιά μου με λόγια, σκληρά και γλυκά.
Δε με νοιάζει... Μη μ'αφήνεις να πεθάνω στη σιωπή...
Κατακρεούργησέ με, με ότι μπορεί να κατεβάσει το μυαλό σου.
Θα με ρίξεις, αλλά ξέρω οτι θα φταίω εγώ...
Θα πονέσω, αλλά θα σηκωθώ. Και θα 'γειάνω.
Δικό μου θέμα...

Τα δυο σου μάτια όμως δε μπορώ να τα αντικρύζω και να μη ξέρω τι φταίει.
Αυτό το προσωπάκι που ψάχνει με κάθε ευκαιρία να χωθεί στη ζεστασιά μου,τώρα το βλέπω να κοιτάει το άπειρο.
Και νιώθω ότι οι σκέψεις σου σε τραυματίζουν...
Το βλέπω εξάλλου στα βουρκωμένα σου μάτια...
Θέλω να σε φιλήσω ζεστά στο μάγουλο,
μα ξέρω οτι το δάκρυ σου θα στάξει,
καθώς βρίσκεται στο χείλος του ματιού σου.

Μίλα ρε γαμώτο, μίλα ρε, μη... Ξέσπασε επιτέλους.
Γλύκανε με με τη πίκρα σου, σκότωσέ με με τα σ'αγαπώ σου.
Θύμισέ μου πόσο κακό σου κάνω με την αγκαλιά μου.
Πλήγωσε τη καρδιά μου με το μαχαίρι χαράζοντας τ' όνομά σου.
Ξέρω ότι φταίω και 'γώ...

Λυπάμαι μικρό μου...
Είμαι αυτό που θες και δεν ήμουν ποτέ αυτό που ήθελες...
Σε λάβωσα με την αγάπη μου...
Σε γιάτρεψα με την αδιαφορία μου...

Θεέ μου, ας ήξερα μονάχα τί να κάνω...
Δώσε μια και κάψε με. Δε με πήρες τη πρώτη φορά γιατί πίστεψες σε μένα.
Τώρα διώξε με απο 'δώ γιατί όπως βλέπεις απέτυχα...

Μαζί μου ασχολείσαι, πόσο μαλάκας είσαι...

6

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Σάββατο, Δεκέμβριος 27, 2008




Τί είναι χειρότερο; Να ασχολείσαι με κάτι που δεν αξίζει ή να ασχολείσαι και να αισθάνεσαι μαλάκας...;

Μάλλον το πρώτο γιατί το δεύτερο το κάνω με μεγάλη ευκολία. Τόσο εύκολα που αρχίζω να το πιστεύω κιόλας... Αφού ξέρω το τέλος, γιατί πατάω play στην ίδια ταινία; Γιατί βάζω τον εαυτό μου στην ίδια διαδικασία; Αφού ξέρω ότι εγώ θα χαλαστώ πάλι, εγώ θα πονέσω.

Το ξέρεις το μονοπάτι, τί το βαδίζεις; Βλέπεις κάτω τα παλιά σου χνάρια βουτηγμένα στο κλάμα και το αίμα και τί κάνεις; Πατάς πάνω τους; Ή μήπως δίπλα τους για να νομίζεις οτι δεν είναι το ίδιο; Πόσο μαλάκας είσαι ρε φίλε...;
Λες και η άλλη έχει τον μαγικό αυλό και παίζει έναν ήχο που δε μπορείς να αντισταθείς. Που σε κάνει να μη νιώθεις...
Και συ σκυλάκι μου απο πίσω, εκεί, μη χάσεις...

Και ας ξέρεις την αλήθεια. Και ας ξέρεις πόσο πονάει. Έτσι, θυσιάζεις το χρόνο και τη ζωή σου προσπαθώντας να ανάψεις ένα πεταμένο, τελειωμένο τσιγάρο... Είναι βρεγμένα τα σπίρτα σου καλέ μου, νωπά απο τα δάκρυα σου... Όσο και να επιμένεις, δε στεγνώνουν...

Σου μένει μόνο η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα κουραστείς απ' όλο αυτό. Ότι θα τριφτεί τόσο πολύ το σπίρτο που θα εξαφανιστεί απο τα χέρια σου. Και καθώς θα κοιτάς τριγύρω σου, αν είσαι τυχερός, κάποιο καινούργιο τσιγάρο μπορεί να σου πετάξει κάποιος... Κοίτα να το πιάσεις. Μην συνεχίσεις να είσαι μαλάκας...

Αν το κάνεις, το μόνο που μένει είναι η φωτιά σου... Αλλά τότε δε θα χρειαστείς σπίρτο, θα σ' ανάψει η καρδιά σου... Ύστερα, περίμενε να δεις αν θα σβήσει η θα πεθάνεις απο το κάπνισμα...

Κλάψτε μάτια μου...

30

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Πέμπτη, Δεκέμβριος 25, 2008


Οι σκέψεις σε κυνηγάνε, οι ερινύες δε σε αφήνουν,
να δώσεις σου ζητάνε και στο μυαλό σε πνίγουν.
Σε τέσσερις τοίχους κλεισμένη διέξοδο ζητάς απεγνωσμένη.
Θέλεις να δακρύσεις αλλά, χωρίς να λυγίσεις.
Δυνατή για πολλούς, μα παιδάκι πίσω τους.
Σε ρίξανε σε καταστάσεις τη ζωή να μάθεις,
μα δε σε ρώτησε κανείς αν έχεις απο κάπου να πιαστείς...

Μόνη σου βαδίζεις το δρόμο της βροχής.
Νερό στο δάκρυ, κανείς δε θα καταλάβει...
Βρήκες το κάλυμμά σου να κρύψεις τα δάκρυά σου...

"Συγνώμη μάτια μου που δε βρίσκομαι εκεί, να σου κάνω μια αγκαλιά,
θυμάμαι μού 'χες 'ξoμολογηθεί πως σου λείπει η ζεστασιά..."

Εφήμερη χαρά δε γυρεύεις, παντού πουλάνε
μόν' τα μάτια που αγαπάς, 'κείνα που αλλού σε πάνε...
Σε μέρη μαγικά γυρνάς, ονειρεύεσαι, γελάς,
μ' αργότερα σα ξυπνάς νοιώθεις στο θάνατο να γυρνάς.
Τις κατάρες σου ρίχνεις στη ζωή, φωνάζεις και τα σπας
μα αμέσως ζητάς, να σου μάθει να την αγαπάς.

Τις φωτογραφίες κοιτάς, νοσταλγείς ότι αγαπάς
να δεις τον ουρανό θέλεις, αγχωμένη, και στο μπαλκόνι πας.
Σκουπίζεις το αλμυρό σου δάκρυ με του χεριού σου την άκρη
και τ' όνομά του γράφεις στου τζαμιού τη θολή επιφάνεια.
Νοσταλγείς το γέλιο του, την αγκαλιά και το χάδι του
και νιώθεις πως δε μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα...

Πιάνεις το μπουκάλι και γεμίζεις το ποτήρι, δικό του και δικό σου.
"Στην υγειά της μοίρας" ψελλίζεις με ότι αντοχή έχει περισσέψει μέσα απο τους λυγμούς σου... Το κατεβάζεις μονομιάς, δικό του και δικό σου, για να σε πιάσει η ζάλη.
Ζάλη γνώριμη, που συχνά σου κάνει συντροφιά... Το κορμί σου δε νιώθει, αυτό που ήθελες το πέτυχες. Το μόνο που σου μένει είναι να κοιμήσεις και το μυαλό.

Καληνύχτα ψυχή μου...
Αφιερωμένο...

Εγώ δε σε κατηγορώ...

2

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τετάρτη, Δεκέμβριος 24, 2008



Τι εύκολο που είναι να φταίει ο άλλος. Πόσο ελαφρύς νιώθουμε όταν δε μας βαραίνουν οι τύψεις... Όταν το βάρος που βαστάει η ψυχή μας το ακουμπάμε στη ψυχή του άλλου. Χωρίς να αναλογιστούμε τίποτε. Ούτε τις συνέπειες, ούτε πόσο λάθος είναι, ούτε πόσο δειλοί είμαστε, ούτε τι κακό κάνουμε. Τίποτα... Σα να είναι τρόπος ζωής. Σα να είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε ανεύθυνα εντελώς...

Πες μου όμως, πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλες τον εαυτό σου στον τοίχο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες μαλακία και σκέφτηκες οτι φταίς; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες μαλακία και έκλεισες το γαμημένο το στοματάκι σου για να σκεφτείς πριν μιλησεις; Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένοιωσες πραγματικά άσχημα γιατί ΕΣΥ έκανες μαλακία και όχι ο άλλος; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες λυπάμαι, συγνώμη; Πότε; Θυμάσαι...;

Πού να θυμάσαι... Σε συμφέρει να θυμάσαι; Έχεις τα αρχίδια να θυμάσαι; Μπορείς ρε να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και να πεις: " έφταιξα γαμώ τη πουτάνα μου, λάθος μου". Και αν σε ενοχλέι βγάλε τα βρωμόλογα. Πες απλά ένα συγνώμη. Μια λεξούλα. Μια μικρή γαμημένη λεξούλα, που αν την έλεγες με την ίδια συχνότητα που εκτοξεύεις τις κατηγορίες σου θα είμασταν πολύ καλύτερα. Πολύ καλύτερα...

Αλλά βλέπεις η μυτούλα σου είναι γαλλική. Έχει ένα "πλάγιο" τονισμό που τη κάνει να κοιτάει προς τα πάνω. Εκεί στον ουρανό, ωστε το μυαλουδάκι σου να μη μπορεί να
τη φτάσει, για να μη μπορεί να την προσγειώσει. Για να μπορείς να λες, να λες, να λες...

Και 'γω ν' ακούω. Να σε ακούω συνέχεια να μου κοπανάς πόσο πολύ φταίω, πόσο λάθος είμαι, πόσο μαλάκας είμαι, πόσο πρέπει να διορθωθώ, πόσο πρέπει ν' αλλάξω... Γιατί ως γνωστόν σε μια σχέση πάντα φταίει μόνο ο ένας. Πάντα ένας κάνει τα λάθη. Ο άλλος είναι Θεος. Τέλειος! Που πρέπει να μείνει αναλλοίωτος...

Καλά κάνεις όμως, έτσι πρέπει. Μη γίνεις μαλάκας σαν μερικούς, δε λέει... Μείνε έτσι, εγω φεύγω... Ζήσε τώρα στο βασίλειό σου και μην έρθεις να με βρεις. Γιατί όταν θα έρθεις εσύ εγώ θα λείπω. Και θα λείπεις και συ....

Όχι απο μπροστά μου, μα απο τη καρδιά μου...

Καθρέπτης...

2

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τρίτη, Δεκέμβριος 23, 2008

Η αντανάκλασή του είναι που σε τραβάει
αισθάνεσαι πως αυτό που θα δεις μιλάει.
Ίσως να πει όσα θες ν'ακούσεις,
θα χαμογελάσεις και ίσως του αρέσεις...
Προσπαθείς ακόμα και να τον αγγίξεις
αλλά γλιστράει τόσο που δε μπορείς να τον πιάσεις.
Δε σε πειράζει όμως,εσύ προσπαθείς
ξανά και ξανά χωρίς να μπορείς να δεις...

Στα μάτια σου προσπαθεί κι αυτός,
σε κάνει να μη νοιώθεις μοναχός
κι ας σου λένε οι άλλοι την αλήθεια
εσύ στη πίστη αναζητάς βοήθεια...
Γιατί θολώνει η εικόνα, γιατί γλιστράει αυτός;
Το πρόσωπό σου σαν ακουμπάς νοιώθεις κάποιος άλλος.

Πού είναι τ'όνειρο; Ποιός σε ξύπνησε καλό μου;
Δε θυμάσαι που κοιμήθηκες επάνω στο παλτό μου;

Στα πρώτα δάκρυα ξύπνησες αλλά δε συνήλθες,
ψάχνεις ακόμα να τον βρεις αλλά ποτέ δεν ήρθε.
Ήταν μόνο στη φαντασία σου, όλη η μαγεία
ποτέ δε το είδες,ποτέ δε βρήκες ηρεμία.

Σαν κάτι να βλέπεις,διαφορετικό απο πριν
ξεχνάς όλα τ'άλλα και ξεκινάς απ' την αρχή.
Αχ, να θυμώσουν τη προηγούμενη εικόνα
δε θα πονούσες τόσο,ούτε για μια στιγμή.

Ορίστε,σκουπίζεις τα καινούργια δάκρυα
άραγε θυμώσουν οτι είσαι απ' όλους μακρυά;

Τόσο διαφορετικός και ψάχνεις το είδωλο σου
αλλά να θυμάσαι, είναι μόνο τ' όνειρό σου...

Θα μπορούσα αλλά δεν...

14

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τετάρτη, Δεκέμβριος 17, 2008



Θα μπορούσα να σε φιλώ
αλλά δεν...
θα μπορούσα να σε πάρω αγκαλιά
αλλά δεν το κάνω...
θα μπορούσα να σου χαϊδεύω τα μαλλιά
αλλά δεν το κάνω...
θα μπορούσα να σ'αγαπάω ακόμα
δεν το θέλω, αλλά το κάνω...

Πόσα μπορώ και πόσα θέλω χωράνε σε μία πρόταση;
Και πόσα απ' αυτά άραγε θέλεις πραγματικά;
Γιατί έχεις την τάση να κάνεις και να λες άλλα πράγματα.
Τί σου φτάνει και τί αρνείσαι, ξέρεις;
Η καρδιά σου ξέρει, και συ ξέρεις, αν θα την ακούσεις η όχι επιλογή σου...
Και γώ ξέρω για τη δική μου...

Θέλω και δε θέλω, μικρή απόσταση...
Τί τα χωρίζει; Ένα "δε". Που μπορείς απλά να πεις οτι το ξέχασες.
Αλλά, πρέπει να το ξεχάσει ο άλλος πρώτα.

Κάποιες φορές δε κάνουμε αυτό που μπορούμε και το μετανοιώνουμε.
Άλλες το απολαμβάνουμε...

Θα μπορούσα να στα πω όλα αυτά
αλλά δε το κάνω...
όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε πρέπει...
όχι γιατί δε θα τα καταλάβεις,
αλλά γιατί δε θα τα εκτιμήσεις.
όχι γιατί δε μπορείς,
αλλά γιατί δε θέλεις.
Θα μπορούσα να είμαι μαζί σου,
αλλά δε το θέλω.
Θα μπορούσα ακόμα να παλεύω για το όνειρο,
αλλά ξύπνησα κι ας μή το θέλω...
θα μπορούσα να μείνω μαγεμένος,
αλλά τα ξόρκια σπάσανε...
Θα μπορούσα πολλά αλλά έκανα λίγα.
Θα μπορούσες να με καταλάβεις,
αλλά δε το έκανες...
Θα μπορούσες να με νοιώσεις,
αλλά δε με έφτανες...
Θα μπορούσες να με γλυκάνεις,
αλλα με πίκραινες...
Όχι γιατί δε μπορούσες, αλλά γιατί δε το ήθελες...

Θα μπορούσα να αλλάξω κάτι απο όλα αυτά;
Μάλλον όχι...
Όχι γιατί δε μπορώ, αλλά γιατί δε θέλω...

Αφιερωμένο σε αυτήν
που με άγγιξε
πιο πολύ απ 'όλες...

Μετάλλαξη...

5

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τρίτη, Δεκέμβριος 16, 2008


Γιατί δε σ'αφήνουν να είσαι; Γιατί δε μπορείς να είσαι; Γιατί πρέπει να μένουμε εγκλωβισμένοι;

Καταστάσεις που σε τρελαίνουν και θέλουν να σ'αλλάξουν. Άσχημες στιγμές που στιγματίζουν τη ζωή σου, της αλλάζουν ρότα και πλέεις προς τα 'κεί που δε θέλεις. Τα πρέπει υπερνικούν τα θέλω σου. Γιατί αυτήν η καταπίεση; Ακόμα και απο τα δικά σου άτομα...

Τα λεγόμενα "κοντινά" σου πρόσωπα. Αυτά που είτε έχεις το αίμα τους, είτε θα έδιναν το αίμα τους για σένα. Ακόμα και αυτοί σε άγουν προς τα θέλω τους. Και όταν μετά απαιτείς σε λένε εγωιστή. Όταν ζητάς σε λένε πλεονέκτη. Όταν θέλεις σε λένε υπερόπτη...

Κάτσε κι άκου. Θα κάνεις αυτό, αυτό και αυτό με τον τρόπο αυτο. Τί; Έχεις άποψη; Ποίος σε ρώτησε; Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα να ξέρεις; Ποιός έχασε το μυαλό του να το βρείς εσύ; Ποιός πέθανε και σ'έκανε βασιλιά; Ποιός;;;
Σε παρακαλώ, εγώ ξέρω καλύτερα απο ΄σένα. Ξέρω τι θες πριν το θελήσεις, οπότε μη τολμήσεις και ζητήσεις. Μη τολμήσεις... Δεν έχει νόημα. Αν δε στο έχω δώσει ήδη, τότε δε θα το πάρεις ποτέ. Ξέρω εγώ, εσύ θα μάθεις...κάποτε...

Αυτά σκέφτεσαι κάθε βράδυ. Όταν το ποτήρι είναι μισοάδειο και ακούς την αγαπημένη σου μουσική στο σκοτάδι. Και μετά ξαπλώνεις... Εκείνα τα φριχτά λεπτά περνάει απο το μυαλό σου ότι με τόσο κόπο έθαβες όλη μέρα. Ότι κόπιαζες να γκρεμίσεις όσο έφεγγε ο ήλιος, τώρα σιγά σιγά ξαναχτίζεται χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα. Σα να είσαι σε ζουρλομανδύα με ένα κενό στο κεφάλι απ' όπου ξαναμπαίνουν όλα μέσα. Και συ θες να ουρλιάξεις...

Μέχρι που χάνεις τον ύπνο σου. Μέχρι που φτάνεις στο σημείο να δακρύσεις στο μαξιλάρι σου, να το μουσκέψεις με τα δάκρυά σου. Μέχρι που καταριέσαι το σώμα σου που σε αναγκάζει να ξαπλώνεις για να ξεκουραστεί. Μέχρι που καταριέσαι που είσαι άνθρωπος. Μέχρι που καταριέσαι ότι γεννήθηκες...

Υπομονή καρδιά μου. Ζήσε για σένα κι άσε τους άλλους. Κάνε αυτό που θέλεις. Μαλακίες...

Στους Φίλους μου...

8

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Δευτέρα, Δεκέμβριος 15, 2008

Τη μοναξιά μου τη φοβάμαι τα βράδυα που ξαπλώνω
στο κρύο αυτό στρώμα όταν το σώμα μου παγώνω.
Δε βρίσκω λύση στο νου
μα και το περιββάλον δε με πάει αλλού.
Οι καταστάσεις σε προδίδουν κάθε που ξυπνάς
και νιώθεις οτι τ' όνειρο σου παίρνουν
όσο σφιχτά και αν το κρατάς.
Ζεις κάτι που δε θέλεις,
σου λέν' πως να τ'αλλάξεις μπορείς,
δε σε ρωτάει όμως κανείς
τη δύναμη αν μπορείς να βρεις.

Ως πότε θα παλεύεις;
Θα μου πεις έτσι είν' η ζωή...
Αυτήν όμως γιατί δε την άλλαξε κανείς;

Κοιτάω γύρω μου αγαπημένους
να πονάνε τους καημένους
και τη μοίρα τους να καταριούνται...
Μέσα τους βαθυά αναρωτιούνται:
"πού είναι η ζωή που αναζητώ,
τόσο λάθος είμαι 'γώ...;
Πού είναι η αξιά της, αυτή που διδάχτηκα νωρίς;"

Δε θέλω να τους ακούω πικραμένους,
αν και η πίκρα αυτή βγάζει μια ζεστασιά γνώριμη.
Ίσως δεν είμαι μοναχός,
ίσως υπάρχει ζωή και στους νεκρούς...
Μα τους θέλω γελαστούς
και 'γώ τότε δίπλα τους να ζω τη στιγμή...

Κοντά τους...
Ζωή στο σκοτάδι χωρίς εσένα...

Οι νύχτες μακρυά σου είναι τόσο μεγάλες
που τα δευτερόλεπτα μου μοιάζουν με σκάλες.
Σκάλες τόσες πολλές που είναι αμέτρητες
και σε οδηγούνε στις καρδιάς σου τις σπηλιές.
Εκεί είναι η άβυσος, γεμάτη σκοτάδι
και στο τέλος ένα βαθύ πηγάδι.

Για να πιείς νερό πρέπει να τραβήξεις,
θα πονέσεις, θα κουραστείς, θα λυγίσεις.
Στο τέλος όμως θα χαρείς τόσο πολύ
που έστω για λίγο ήπιες τη ζωή.

Το δροσερό νερό θα γλιστράει στα χείλια
σαν το γλυκό σου το φιλί, την ψυχή μου την ίδια.
Ένα γινόμαστε, μέσα μου μπαίνεις
και γλυκά με ζεσταίνεις.
Εκεί θα μείνεις, ενέργεια θα γίνεις
για να μπορεσω και πάλι το βάρος σου ν' αντέξω.

Τώρα γλιστράς, απ' τα χέρια μου φεύγεις
δε μπορώ να σε πιάσω και στο σκοτάδι πέφτεις.
Σου στέλνω ένα δάκρυ
για να 'χεις κάτι δικό μου
να σου κρατάει συντροφιά
και να φωτίζει γλυκά
απ' της καρδιάς σου τη φωτιά,
και πάντα να σου θυμίζει
πόσο πολύ η καρδιά μου σ'αγαπά...

Κρύψου να μη σε βρω και σ'αγαπήσω...

4

Posted by Άνεμος | Posted in | Posted on Τρίτη, Δεκέμβριος 09, 2008


Και συ μου λες φταις. Αφού όταν σου μιλούσα ήσουν αλλού. Τι ψάχνεις να δικαιολογήσεις; Αυτό που δε μπορείς να κάνεις; Δεν είμαι δω για κανένα,λέει το τραγούδι. Είμαι δω για όλους φωνάζει η συνείδηση μου. Πότε όμως θα 'σαι συ εδώ για μένα; Αν υπάρχει παράδεισος τότε γιατί πρέπει να ζω στην κόλαση;

Έλα,σε περιμένω. Τις ώρες μετρώ,τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα και συνεχίζουν...Ποίος τους είπε να είναι άπειρα; Ποιός τα έκανε αμέτρητα; Καταραμένε χρόνε... Εμείς σε φτιάξαμε και εμείς υποφέρουμε...

Βρέχει. Είμαι στη στάση και σε περιμένω. Δε σε ξέρω. Αλλά θα σε καταλάβαινα ανάμεσα σε πολλούς. Γιατί θα σε ένιωθα, όπως καμία άλλη. Εσύ θα έπλαθες τη καρδιά μου με σωστό τρόπο. Όπως εσύ ξέρεις. Γι' αυτό σε περιμένω. Είμαι αδύναμος μπροστά σου, ντρέπομαι που το λέω. Ίσως δεν έχω γεννηθεί σωστά, ίσως δε ταιριάζω μ'αυτό που θά 'πρεπε να 'μαι. Τι πρέπει και γιατί θα μου πεις σαν έρθει η ώρα...
Δε ξέρω,θα σου γνέψω, μα νοιώθω πως είμαι λάθος. Μέχρι να μου δείξεις πως μοιάζεις με μένα. Πως δεν είμαι μόνος. Πως υπάρχει έστω άλλος ένας που νιώθει όπως εγώ, πως δε παλεύω μόνος.

Τα σύρματα σφίγγουν και ο κλοιός σε πνίγει. Χρόνος λίγος και πιθανότητες άπειρες. Μέλλον μηδέν αλλά ξέρεις οτι λάμπει. Είσαι καλά και νιώθεις άσχημα. Μήπως είναι στη φαντασία σου; Είσαι εδώ; Μήπως είναι αυτό που θες; Πότε θα μάθεις άραγε; Ποιός θα σου πει; Όταν θα στο πει θα είναι νωρίς;

Όλη τη μέρα σπίτι και δε ξέρεις αν σκέφτεσαι σωστά. Άλλη μια φορά που πίνεις μόνος... Το ποτήρι μισοάδειο, καθότι πεσιμιστής, και μάτια μπερδεμένα. Δε ξέρεις, θες να μάθεις, αλλά δε ξέρεις πως. Πέρνα όταν το φανάρι θα είναι πράσινο, αλλά πρόσεξε, να είναι πράσινο, όχι να το βλέπεις πράσινο.

Συχνά μπερδεύεις το βλέμμα με το ψέμα. Το άδειο με το κενό. Κάθε νύχτα που περνάει μια μέρα έζησε και πέθανε. Ο δικός μου ο πόνος γιατί δε πεθαίνει μαζί της...;

Πίνεις και το πνίγεις ή πίνεις για να πεις πως φταίει αυτο...;

Όπου φυσάει ο Άνεμος...

Περνώ μεσ' απ'τα σύννεφα φωτίζοντας το δρόμο,
να φτάσω σε σένα προσπαθώ μα βρίσκω μόνο το χρόνο.

Βρίσκω ότι άφησες πίσω
και το κεφάλι πριν γυρίσω
την ουρά του ανέμου σου θα ακουμπήσω
και χωρίς να το θέλω θα δακρύσω.

Πετώ ψηλά μήπως είσαι 'κεί κοντά,
σα να σε βλέπω απο μακρυά,
αλλά πριν σε φτάσω πέφτω
σαν ένα φύλο απο δέντρο.
Φύλο πορτοκαλί,που έχει ζήσει τη ζωή
μα θέλει λίγο ακόμα να πιαστεί.

Βραδυάζει και πρέπει να φύγω,
έχω και αλλού να φωτίσω.
Όλα τ'άλλα όμως είναι ξένα
γιατί μ'αρέσει να φωτίζω μόνο εσένα.
Αύριο πάλι θα σε κυνηγώ
μα απο πάνω σου δε θα πιαστώ
όχι γιατι δε θέλω
αλλά γιατί δε μπορώ...

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)